Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΧΕΔΟΝ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΝΑ Αν η ψυχή έχει πατρίδα, νομίζω πως είναι η μάνα μας.

Συχνά θυμώνω με τον χρόνο, τον αμείλικτο που σκάβει για χρόνια το πρόσωπό της με ρυτίδες, που μικραίνει το σώμα της, αλλά ευγνώμων και προς τον άλλο, τον μυστικό χρόνο που ζυμώθηκε μέσα μας από τις φωνές της, τις αγκαλιές της, τις ανησυχίες και τις σιωπές της.

Η φωνή της δεν είναι πια ίδια.

Έχει τη χροιά του ήρεμου απογεύματος.

Δεν βιάζεται πια, ούτε διατάζει.

Μόνο μας καλεί, με τρόπο ανεπαίσθητο, σαν γλυκιά υπενθύμιση, σαν νανούρισμα.

Σαν το δείλι.

Την παρατηρώ κι αντιλαμβάνομαι... αυτό το σώμα, τούτη η μορφή είναι η ρίζα μου.

Ο πρώτος ήχος στον κόσμο μου.

Τα λόγια της ειπωμένα χρόνια τώρα, μέσα από πράξεις, βλέμματα, καμένα φαγητά, νόστιμο γέλιο, από ξενύχτια, από επιδιορθωμένα ρούχα.

Τα χέρια της μικρά θαύματα από δέρμα, μου θυμίζουν σιωπηρές αφηγήσεις.

Έπλεξαν, χάιδεψαν, μάτωσαν, κράτησαν, άγγιξαν.

Ό,τι ήταν να χτιστεί, χτίστηκε μ’ αυτά.

Ό,τι ήταν να σωθεί, σώθηκε.

Δρύινο κουτί είσαι ρε μάνα, που ακόμα μου ψιθυρίζει «έλα, έλα κοντά μου», όταν ο κόσμος γίνεται άδικος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους