Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ: Ο άνθρωπος που έτρεχε και δεν τον έφτασε η λάσπη--15 χρόνια χωρίς τον Θανάση σήμερα.

Κι όμως είναι εδώ.

Παρών.Γιατί ο Βέγγος δεν ήταν απλά ο "καλός μας άνθρωπος". Ήταν η Ελλάδα που δεν γονάτισε.

Το παιδί του Νέου Φαλήρου, γιος του Βασίλη του ηλεκτρολόγου, που μεγάλωσε χωρίς ρεύμα στο σπίτι ενώ ο πατέρας του έσωζε την Ηλεκτρική από τους Γερμανούς με τον ΕΛΑΣ.Τον έστειλαν στη Μακρόνησο επειδή ήταν γιος αριστερού.

Τον έβαλαν να σπάει πέτρες.

Κι αυτός τι έκανε; Γύρισε και τις έκανε σινεμά.

Έγινε ο άνθρωπος που "τράβηξε άγριο κουπί στη γαλέρα της ζωής". Που έτρεχε στις ταινίες του, αλλά στην αληθινή ζωή στάθηκε όρθιος και δεν τον κούνησε κανείς.Δεν έγινε ποτέ μέρος του συρφετού.

Δεν φόρεσε γραβάτα για να χωρέσει στα σαλόνια τους.

Δεν πούλησε την ψυχή του για μια θεσούλα, για ένα χειροκρότημα από τους λάθος ανθρώπους.

Έμεινε καθαρός.

Ένας τίμιος μάστορας της τέχνης του που κουβαλούσε το φιλότιμο σαν σημαία.Και ναι, έπρεπε να γεράσει για να του πουν "μεγάλε". Για να καταλάβουν ότι ευτυχία δεν είναι τα πολλά χειροκροτήματα.

Είναι τα δύο χέρια.

Αυτά που σε κρατάνε όταν πέφτεις.

Αυτά που σου κλείνουν τα μάτια στο τέλος.

Τα άλλα, τα πολλά, τα ψεύτικα, είναι φασαρία. "Χάσιμο χρόνου" όπως το έλεγε. Ο Θανάσης ήταν, και θα είναι, η άλλη Ελλάδα.

Αυτή που δουλεύει σιωπηλά.

Που τρώει τα χαστούκια και δεν ανταποδίδει με μίσος.

Που επιμένει να είναι άνθρωπος όταν όλοι γύρω σου γίνονται υαινες...15 χρόνια μετά, ακόμα τρέχει.

Και ακόμα δεν τον φτάνουν.

Γιατί ο Βέγγος δεν ανήκε στο δικό τους κόσμο.

Ανήκε στον δικό μας.

Στον κόσμο των απλών, των τίμιων, των αλύγιστων.Δεν φίλησε κατουρημένες ποδιές.

Δεν μπήκε στα σαλόνια τους.

Δεν έγινε γρανάζι στον συρφετό που ξεπούλησε αυτή τη χώρα κομμάτι κομμάτι.

Αυτοί που μιλάνε ελληνικά αλλά δεν ξέρουν τι σημαίνει Ελλάδα.

Οι ύαινες που μυρίζουν πτώμα και πέφτουν πάνω στο τίμιο για να το ξεσκίσουν.Η σκηνή από το «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας» (1976), όπου ο Θανάσης Βέγγος μεταφέρει με το κάρο του το άψυχο σώμα ενός παιδιού από το Πολυτεχνείο, είναι μια τέτοια ανεξίτηλη στιγμή.

Οι στίχοι του Μίκη Θεοδωράκη, «Σου είπαν ψέματα πολλά», με τη βαθιά φωνή του Αντώνη Καλογιάννη, απλώνονται πάνω από την εικόνα σαν ένα μακρύ, πένθιμο σύννεφο.📍Ο Βέγγος φτάνει στην Αγία Μαρίνα του Θησείου.

Παίρνει το παιδί στην αγκαλιά του με μια στοργή που υπερβαίνει τον ρόλο.

Το κρατάει σαν να είναι δικό του παιδί – γιατί εκείνη τη νύχτα του Νοέμβρη, κάθε παιδί ήταν παιδί όλων μας.

Σηκώνει τα μάτια στον ουρανό και λυγίζει. 📍Η κάμερα τον πιάνει από ψηλά.

Το πρόσωπό του γίνεται ένας καθρέφτης του συλλογικού πόνου: θλίψη άβυσση, και από κάτω της μια σιωπηλή, αλλά εκκωφαντική οργή.

Είναι μια από τις στιγμές όπου ο Βέγγος δεν παίζει∙ ζει.

Είναι ο ίδιος, ο άνθρωπος με το μεγάλο «Α», μπροστά στη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν. 📍Γιατί δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος ηθοποιός.

Εκείνες τις μέρες του Πολυτεχνείου ήταν και ένας άνθρωπος που έβαλε το σώμα του και το παλιό του Ντάτσουν μπροστά από τον κίνδυνο.

Μαρτυρίες αναφέρουν ότι γύριζε στους δρόμους γύρω από την εξέγερση, έριχνε τα καθίσματα, έβαζε τους νέους μπρούμυτα, τους σκέπαζε με κουβέρτες και από πάνω τοποθετούσε μεγάλες πλάκες φελιζόλ.

Έτσι τους περνούσε μέσα από τα μπλόκα των αστυνομικών, μέσα από τα «μαύρα κοράκια», και τους έσωζε. 📍Ένας από εκείνους που γλίτωσαν θυμάται: @ακόλουθοι @όλοι «Είχε ρίξει τις πίσω θέσεις στο κιτρινόμαυρο Ντάτσουν και μας έκρυβε κάτω από κουβέρτες και φελιζόλ.

Περνούσε μπροστά από τους αστυνομικούς χωρίς να τον νοιάζει τίποτα.

Μας πήγε σπίτι.

Ήταν ο Βέγγος – ο πραγματικός άνθρωπος». 📍Η ταινία των Ντίνου Κατσουρίδη και Πάνου Γλυκοφρύδη κυκλοφόρησε το 1976, μόλις λίγα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, κ αι έγινε από τις πιο σημαντικές αντιδικτατορικές δημιουργίες της εποχής, κόβοντας πάνω από 250.000 εισιτήρια.

Μα αυτό που έμεινε δεν ήταν τα νούμερα.

Ήταν η αλήθεια. 📍Η εικόνα του Θανάση Βέγγου να κρατά ένα παιδί του Πολυτεχνείου στην αγκαλιά του είναι από τις πιο δυνατές εικόνες της συλλογικής μας μνήμης.

Μια εικόνα που θυμίζει πως η ελευθερία κερδήθηκε με αίμα, πως ο αγώνας εκείνης της γενιάς δεν χωράει σε επετείους-ρουτίνα, και πως μέσα στις πιο σκοτεινές στιγμές υπήρξαν άνθρωποι που επέλεξαν να είναι φως.📍Και αυτή η σιωπηλή κραυγή του Βέγγου, χαραγμένη για πάντα στο πανί, είναι μια κραυγή που δεν πρέπει ποτέ να σβήσει--https://www.youtube.com/watch?v=nBN7ATivCwU&list=RDnBN7ATivCwU&start_radio=1 @ακόλουθοι @όλοι Δεν τους άφησε.

Δεν τον λερώσανε.

Γιατί ο Θανάσης ήταν η άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα που αντιστέκεται και επιμένει. Η Ελλάδα του Πολυτεχνείου.Ναι, του Πολυτεχνείου.

Εκείνης της πύλης που έσωζε παιδιά.

Που έκρυβε φοιτητές όταν τους κυνηγούσαν.

Που έγινε ανάχωμα όταν η χούντα έστελνε τα τανκς πάνω στα 20χρονα. Ο Βέγγος ήξερε από πύλες.

Ήξερε από μπουντρούμια.

Ήξερε από χαφιέδες που βαφτίζονται "θεσμοί". Γι αυτό δεν πέρασε ποτέ απέναντι.

Έμεινε με τους από κάτω.

Με τους κυνηγημένους.

Με τους δικούς μας.

Αιωνία του η μνήμη.

Και το κουπί του, ας το πιάσουμε λίγο κι εμείς.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Λευτέρη Κουνάνη στη «Ζούγκλα» για τον σωτήρα του «Η μάνα μου όταν είδε να με επιστρέφει στο σπίτι ο Θανάσης έσκυψε να του φιλήσει τα πόδια» - «Σήκω πάνω μάνα.

Τι κάνεις τώρα...» της είπε ο Βέγγος, ενώ έσκυψε και της φίλησε το χέρι - «Την ευχή σου μάνα», της ζήτησε ο μεγάλος ηθοποιός...Δεν φίλησε κατουρημένες ποδιές.

Δεν μπήκε στα σαλόνια τους.

Δεν έγινε γρανάζι στον συρφετό που ξεπούλησε αυτή τη χώρα κομμάτι κομμάτι.

Αυτοί που μιλάνε ελληνικά αλλά δεν ξέρουν τι σημαίνει Ελλάδα.

Οι ύαινες που μυρίζουν πτώμα και πέφτουν πάνω στο τίμιο για να το ξεσκίσουν.Δεν τους άφησε.

Δεν τον λερώσανε.

Γιατί ο Θανάσης ήταν η άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα που αντιστέκεται και επιμένει. Η Ελλάδα του Πολυτεχνείου. @ακόλουθοι @όλοι Ναι, του Πολυτεχνείου.

Εκείνης της πύλης που έσωζε παιδιά.

Που έκρυβε φοιτητές όταν τους κυνηγούσαν.

Που έγινε ανάχωμα όταν η χούντα έστελνε τα τανκς πάνω στα 20χρονα. Ο Βέγγος ήξερε από πύλες.

Ήξερε από μπουντρούμια.

Ήξερε από χαφιέδες που βαφτίζονται "θεσμοί". Γι αυτό δεν πέρασε ποτέ απέναντι.

Έμεινε με τους από κάτω.

Με τους κυνηγημένους.

Με τους δικούς μας.Έπρεπε να γεράσει για να του πουν "μεγάλε δάσκαλε". Κι αυτός τι απάντησε;«Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.

Ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια.

Δύο χέρια μόνο.

Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν όταν κρυώνεις.

Θα σε κρατήσουν όταν πέφτεις.

Θα σου μαγειρέψουν όταν πεινάς.

Θα σου κλείσουν τα μάτια στο τέλος.

Τα πολλά χέρια σε κατσιάζουν.

Σε πουλάνε.

Χάσιμο χρόνου».Αυτό είναι το Πολυτεχνείο του Βέγγου.

Τα δύο χέρια.

Η αλληλεγγύη.

Όχι οι δεξιώσεις.

Όχι τα βραβεία.

Όχι τα ψεύτικα χειροκροτήματα του κοπαδιού.15 χρόνια μετά, το κουπί του ακόμα σκίζει τη γαλέρα.

Και μας θυμίζει: Η Ελλάδα δεν είναι οι δανειστές της.

Δεν είναι οι εργολάβοι της.

Δεν είναι οι ξεπουλημένοι κονδυλοφόροι της.Η Ελλάδα είναι ο Θανάσης.

Που τράβηξε άγριο κουπί και δεν ζήτησε δεκάρα.

Που έμεινε άνθρωπος όταν το σύστημα σε ήθελε σκυφτό.

Που δίδαξε ότι αντίσταση δεν είναι να φωνάζεις.

Είναι να μην λερώνεσαι.Σήμερα δεν πενθούμε. Τιμάμε.

Και συνεχίζουμε το κουπί.

Γιατί ο Βέγγος δεν ανήκε στον κόσμο τους. Ανήκε στον δικό μας. Και ο δικός μας κόσμος δεν παραδίδεται. @ακόλουθοι @όλοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους