Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα τελευταία χρόνια κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο η μεγάλη συζήτηση για τα μη κρατικά πανεπιστήμια.

Μεγάλο κομμάτι αυτού του διαλόγου είναι οι περιζήτητες ιατρικές σπουδές.

Αλλά υπάρχει κάτι πιο συγκεκριμένο που αξίζει σοβαρή κουβέντα για την ιατρική εκπαίδευση στην Ελλάδα και δεν συζητείται επαρκώς: τα ξενόγλωσσα προγράμματα και τα παραρτήματα εκτός Ελλάδας.

Έχουμε ήδη τέσσερα αγγλόφωνα προγράμματα Ιατρικής σε δημόσια ελληνικά πανεπιστήμια: ΕΚΠΑ, ΑΠΘ, Κρήτης, Θεσσαλίας.

Ας υπενθυμίσουμε πρώτα, πως Έλληνες φοιτητές δεν έχουν δικαίωμα φοίτησης σε αυτά.

Η ύπαρξή τους δεν εξυπηρετεί καμία εγχώρια εκπαιδευτική ανάγκη, όπως μπορεί να στηριχθεί πως εξυπηρετούν τα μη κρατικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα.

Το επιχείρημα που ακούμε είναι πως φέρνουν έσοδα και «εξωστρέφεια». Και είναι αλήθεια.

Αλλά πόσα ακριβώς, και τι σημαίνουν αυτά σε σχέση με το πραγματικό κόστος λειτουργίας; Ένας πρόχειρος υπολογισμός τάξης μεγέθους για ένα πρόγραμμα, δίνει έσοδα ανά έτος από τα δίδακτρα περίπου 500,000 Ευρώ, τα έξοδα είναι περίπου 100.000 ευρώ για επιμίσθια καθηγητών και γραμματειακή υποστήριξη, και δημιουργείται ένα καθαρό πλεόνασμα περίπου 400,000 ευρώ ανά έτος φοίτησης.

Για να συγκρίνω το νούμερο, αυτό θα ήταν ισοδύναμο με ετήσιο τέλος φοίτησης για το ελληνόφωνο πρόγραμμα της τάξης των 2,000 Ευρώ το χρόνο, για όλους τους φοιτητές Ιατρικής του τμήματος, μαζί και με αρκετές υποτροφίες, χωρίς καμία επιβάρυνση του ΔΕΠ με πρόσθετα μαθήματα, χωρίς κανένα αποκλεισμό, χωρίς αντίκτυπο στην ποιότητα του ελληνόφωνου προγράμματος.

Οι φοιτητές του ΑΠΘ έχουν ήδη καταθέσει επίσημες διαμαρτυρίες για μειωμένη κλινική εκπαίδευση και αμφιθέατρα που δεν χωράνε το έτος τους … αλλά πάμε παρακάτω.

Τα παραρτήματα εκτός Ελλάδας. Το ΕΚΠΑ ήδη λειτουργεί στη Λευκωσία με Ιατρική — με δίδακτρα λίγο κάτω από 20.000 ευρώ ετησίως, υψηλότερα από το πρόγραμμα στην Αθήνα.

Τα κτήρια στη Λευκωσία (η στοά Ταρσή για την Ιατρική, η Θεολογική Σχολή για άλλα τμήματα) ανήκουν στο κυπριακό παράρτημα της Ορθοδοξίας Α.Ε. Με ποιο αντίτιμο και με τι είδος σύμβασης για το ΕΚΠΑ; Ποιο είναι το επιχειρηματικό μοντέλο; ; Πόσο αλήθεια κόστισε στο ελληνικό κράτος η ανακαίνιση του Ελένειου (της φωτογραφίας) όπου θα στεγάζεται η διοίκηση; Δεν γνωρίζω να το έχει παρουσιάσει κάποιος δημόσια με αριθμούς, έχω δει μόνο τις θριαμβολογίες.

Προσέξτε επίσης κάτι βαθύτερα προβληματικό.

Ένα ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο χρησιμοποιεί τους καθηγητές του και την ακαδημαϊκή του φήμη, που χτίστηκαν με τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, για να εξυπηρετήσει φοιτητές σε άλλη χώρα (δηλαδή και με μηδενικό αντίκτυπο στις τοπικές κοινωνίες που δεν κερδίζουν τίποτε από τους ξένους φοιτητές ούτε οικονομικά ούτε πολιτισμικά) , με συμφωνίες που δεν έχουν ελεγχθεί επαρκώς από καμία ανεξάρτητη αρχή.

Με ποια λογική τελικά επιτρέπουμε την λειτουργία μη κρατικών Πανεπιστημίων στην Ελλάδα, γιατί υπάρχουν εκπαιδευτικές ανάγκες, αλλά τα κρατικά Πανεπιστήμια αλλά και το δημόσιο, επενδύουν εκτός Ελλάδας; Αυτό δεν είναι εξωστρέφεια.

Είναι εκτροπή πόρων.

Κάπου εδώ εμφανίζεται και η επίσκεψη του πρύτανη του ΕΚΠΑ στην Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη, που έχω βαρεθεί να βλέπω να διαφημίζεται στα μέσα, και ήταν η αφορμή για τον παραπάνω Φιλιππικό.

Οι επισκέψεις στα προξενεία παρουσιάζονται ως απόδειξη της νέας εξωστρέφειας.

Αλλά με ποιον ακριβώς μηχανισμό θα λειτουργήσουν; Θα φέρουν φοιτητές από την Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη στην Αθήνα ή την Κύπρο; Ή είναι κυρίως επαφές ακαδημαϊκής ανταλλαγής που απλώς δανείζουν κύρος στην αφήγηση; Γιατί χρειαζόμαστε ταξίδι πολυμελούς αντιπροσωπείας στις ΗΠΑ και φωτογραφίες στα προξενεία για να τους πείσουμε αντί π.χ. για μια διαδικτυακή εκστρατεία; Αυτές δεν είναι ιδεολογικές ερωτήσεις.

Είναι ερωτήσεις διαχείρισης δημόσιου χρήματος.

Και σε μια πραγματικά φιλελεύθερη δημοκρατία, η απαίτηση για διαφάνεια και λογοδοσία δεν είναι αριστερή ή δεξιά στάση.

Είναι η ελάχιστη προϋπόθεση για να παίρνεις σοβαρά τον εαυτό σου ως θεσμός.

Έχουν τα ξενόγλωσσα και τα παραρτήματα πραγματικό μακροπρόθεσμο και στρατηγικό όφελος; Ή είναι ένα μέτρο επιβίωσης όταν υπάρχουν καλές προθέσεις (επιπλέον μισθοί, έσοδα για την έρευνα, έσοδα για ανακαινίσεις) ή υπάρχουν και άλλες προθέσεις (όπως έχει ήδη καταγγελθεί για κάποιες προσπάθειες στο Θεσσαλίας). Είναι προτιμότερη τελικά ως λύση αυτή ή το τέλος εγγραφής των Ελλήνων φοιτητών στα Πανεπιστήμια, για ένα αντίτιμο που δεν θα υπερβαίνει το μισό ενός μέτριου φροντιστηρίου και μπορεί να επιδοτείται κοινωνικά;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους