Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΝΕΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΣΙΠΡΑ (*) Δόθηκε στη δημοσιότητα από το ινστιτούτο Τσίπρα, το νέο μανιφέστο της «Κυβερνώσας αριστεράς της νέας εποχής» όπως είναι ο τίτλος του.

Το ιδεολογικό του στίγμα δίνεται εξ αρχής αφού πριν να διαβάσει κάποιος το κύριο κείμενο βλέπει δύο τσιτάτα: το ένα του Ρουσσώ και το άλλο του Μπέρνι Σάντερς.

Ο ένας είναι κλασικός εκπρόσωπος του διαφωτισμού (και όχι βεβαίως του μαρξισμού) και ο άλλος βασικό στέλεχος των δημοκρατικών στις ΗΠΑ που για να μην ξεχνιόμαστε είχε επικροτήσει τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία και καθυστέρησε κάτι μήνες να καταδικάσει τη γενοκτονία στη Γάζα.

Το κείμενο επισημαίνει την ανάγκη για σύγκλιση τριών ρευμάτων: της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας.

Τα προβλήματα ήδη ξεκινάνε από την απαίτηση αυτής της σύγκλισης.

Η σοσιαλδημοκρατία αθωώνεται αφού εδώ και δεκαετίες ή μάλλον για πάνω από έναν αιώνα αποτελεί τον βασικό πυλώνα της αστικής εξουσίας.

Όποτε χρειάστηκε έκανε όλη τη βρομοδουλειά του κεφαλαίου χωρίς κανένα ενδοιασμό. Στην Ελλάδα κατήργησε όλα τα αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα που είχε, υπέγραψε τη συμφωνία για την παραμονή των αμερικανικών βάσεων, εφάρμοσε αντεργατικούς νόμους, διάβρωσε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μέσω της πολιτικής ομηρίας, εφάρμοσε με συνέπεια νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ψήφισε μνημόνια, σήμερα ψηφίζει νομοσχέδια από κοινού με τη ΝΔ κ.λπ.. Ας θυμηθούμε πως αυτή η σημερινή σοσιαλδημοκρατία βγάζει αφίσες στα πανεπιστήμια με χυδαίο αντικομμουνιστικό περιεχόμενο.

Όσον αφορά την λεγόμενη πολιτική οικολογία (ποια είναι αυτή στην Ελλάδα?) είναι απολύτως διαβρωμένη και ενσωματωμένη αφού εκφράζει τα συμφέροντα μιας μερίδας του κεφαλαίου μέσω της φούσκας που ονομάζεται πράσινη ανάπτυξη.

Τέλος, μένει ασαφές τι είναι αυτή η ριζοσπαστική αριστερά.

Γιατί αν μιλάμε για τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ και όλα του τα παρακλάδια δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια παραλλαγή της σοσιαλδημοκρατίας.

Το κείμενο παίρνει σαφέστατη θέση στα μεγάλα επίδικα αφού μας λέει ότι το ιστορικό δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση δίχασε την ευρωπαϊκή αριστερά στον εικοστό αιώνα» και ότι «δεν μπορεί πλέον να καθοδηγεί τις επιλογές του παρόντος». Πέρα από τις λεκτικές φιοριτούρες η απάντηση είναι καθαρή: το κείμενο επιλέγει τη μεταρρύθμιση και μάλιστα σε μια συντηρητική της μορφή παρά το γεγονός ότι μπορεί κάποιος να συμφωνήσει με κάποιες από τις προτάσεις που κατατίθενται.

Για να μη μείνει καμία αμφιβολία το κείμενο διευκρινίζει πως «αυτή η κυβερνώσα αριστερά χρειάζεται να διατυπώσει ρεαλιστικές προτάσεις και ένα όραμα για το μέλλον, που δεν παραπέμπει σε ουτοπικούς κόσμους, αλλά που θα διαγραφεί ένα πειστικό αύριο στους πολίτες». Με αυτόν τον τρόπο οι υπογράφοντες το κείμενο κλείνουν το μάτι προς την αστική τάξη της χώρας και προς τον ιμπεριαλισμό, λέγοντάς τους: «Μην ανησυχείτε.

Θα είμαστε καλά παιδιά», ενώ ταυτόχρονα συμβιβάζονται με το γενικό κλίμα της εποχής: «οι επαναστάσεις δεν είναι της μόδας, άρα ας προσαρμοστούμε στην κυρίαρχη τάση». Όσον αφορά τη θεώρηση του κειμένου για τις διεθνείς εξελίξεις και τον ιμπεριαλισμό δεν θα βρει κανείς ούτε μια φορά τις λέξεις ΝΑΤΟ, ΕΕ, αμερικανικός ιμπεριαλισμός, ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, Ισραήλ.

Αναφορά στη γενοκτονία στη Γάζα υπάρχει μόλις μια φορά.

Πόσω μάλλον δεν θα βρει αιτήματα για έξοδο της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Επιπλέον, ενώ το κείμενο περιγράφει διάφορα αρνητικά φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα απουσιάζουν οι λέξεις οικονομική και πολιτική εξάρτηση της χώρας.

Αν και το κείμενο περιέχει μια σειρά προτάσεων αρκετά αναλυτικών, δεν υπάρχει καμία αυτοκριτική για τα χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ούτε ασφαλώς και κάποια πρόταση που να μιλάει για κατάργηση των μνημονιακών νόμων και τον προεδρικών διαταγμάτων και πράξεων νομοθετικού περιεχομένου που συνόδευσαν την εφαρμογή των μνημονίων.

Μιλάμε για 714 μνημονιακούς νόμους, 60.000 μνημονιακές διατάξεις και 310.000 υπουργικές αποφάσεις από το 2010 ως το 2018! Όπως, επίσης, δεν θα βρει πρόταση για την κατάργηση ακραία συντηρητικών νόμων της παρούσας κυβέρνησης όπως για παράδειγμα αυτού του νόμου που αφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Είναι σαφές ότι το σύστημα αναζητά διέξοδο σε πιθανά μελλοντικά αδιέξοδα.

Η κυβέρνηση της ΝΔ βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία.

Τουλάχιστον δημοσκοπικά δείχνει να έχει χάσει τη μισή της εκλογική δύναμη. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία ιδιαίτερη δυναμική. Ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως και να μην εισέλθει στη βουλή.

Επομένως, πρέπει να βρεθούν εναλλακτικές.

Η μία είναι η σύμπραξη της ΝΔ με δυνάμεις όπως αυτές του Βελόπουλου ή ακόμη και με το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Μια τέτοια σύμπραξη θα διευκολυνθεί αν για παράδειγμα γίνει αντικατάσταση της ηγεσίας της ΝΔ και στη θέση του Μητσοτάκη τοποθετηθεί ο Δένδιας.

Ένα άλλο σενάριο είναι αυτό που προτείνεται από το ινστιτούτο Τσίπρα (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-Νέα Αριστερά-Κασσελάκης-προσωπικότητες). Επομένως, ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο –δηλαδή της εναγώνιας προσπάθειας του συστήματος εξεύρεσης λύσης– πρέπει να κριθεί το οποιοδήποτε εγχείρημα μαζί και με τις πολιτικές και ιδεολογικές του προκείμενες. Ο Τσίπρας αποδείχτηκε μια εξαιρετική λύση στα αστικά αδιέξοδα.

Αν δεν υπήρχε έπρεπε να εφευρεθεί.

Όταν το σύστημα βρισκόταν σε δύσκολη θέση, τότε βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίσει ένα τρίτο μνημόνιο, να αντιστρέψει το μήνυμα του δημοψηφίσματος το 2015 και ο Τσίπρας να δηλώνει ότι ο Τραμπ είναι «διαβολικά καλός». Τον ίδιο ρόλο έρχεται να παίξει και σήμερα. (*) Αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους