Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δυο βιογραφικά από τα 200, δυο από τους ίσως λιγότερο γνωστούς, διακόσιους κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή.

Βιογραφικά και ζωές με ήθος, συχνά θυσίες, ιδεολογία και πράξεις για έναν καλύτερο κόσμο για όλους.

Ποιος ήθελε το καλό αυτού του τόπου; Στέφανος Φουντής, από τον Μανταμάδο Λέσβου.

Οργανωμένος στην ΟΚΝΕ όταν ήταν μαθητής του Γυμνασίου Μυτιλήνης. "Ως άριστος μαθητής, στάλθηκε με υποτροφία στη Γάνδη του Βελγίου για σπουδές ηλεκτρολόγου-μηχανολόγου.

Το 1935, επέστρεψε στη Μυτιλήνη για να δει την οικογένειά του και η Ασφάλεια δεν του επέτρεψε να φύγει ξανά λόγω του ότι ήταν μέλος του ΚΚΕ.

Ενα χρόνο μετά τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στις φυλακές του Ωρωπού Αττικής, μετά ακολούθησε εξορία σε Ανάφη, Ακροναυπλία, φυλακές Μυτιλήνης, Σύρου και πάλι Ακροναυπλία μαζί με τον αδερφό του Παναγιώτη." Με τις διακεκριμένες, με υποτροφία σπουδές του, θα πρόσφερε στην χώρα μας.

Το μεταξικό καθεστώς τον εβλεπε σαν κίνδυνο, κι αυτόν κι άλλους σαν αυτόν.

Ήταν ελπίδα κι εξέλιξη για την χώρα μας, όχι κίνδυνος. Κώστας Παπανδρέου, από τον Αμπελώνα Λάρισας.

Ας σταθούμε σε εκείνο το "γύρισε στην Ελλάδα για να πολεμήσει στον Ιταλοελληνικό πόλεμο, αλλά το μεταξικό καθεστώς τον συνέλαβε". Πράξη βαθιά αντιπατριωτική του καθεστώτος του Μεταξά.

Ήταν κομμουνιστης, βλέπεις, άρα για εκείνους "επικίνδυνος", για την πατρίδα όμως όχι, για την πατρίδα ήταν ενας πραγματικός πατριώτης που ήθελε να πολεμήσει για εκείνην.

Αυτός που ήταν μετανάστης στην Αμερική, μακρια από τον πόλεμο, κι ήρθε στην Ελλάδα με δική του θέληση, ήρθε στον κίνδυνο όχι αναγκασμένος μα επειδή ήθελε οπωσδήποτε να πολεμήσει για την πατρίδα του.

Αν δεν είναι αυτό ορισμός πατριωτισμού, τι είναι; (τα βιογραφικά από την εκδοση στο πρωτο σχόλιο) @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους