Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δημ. Καμπουράκης (Άρθρo, Liberal): ΑΝΤΙΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ; ΑΛΛΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ; Ή ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ; Ήρθαν πάλι οι δημοσκοπήσεις και τι έδειξαν; Το ίδιο παράξενο αλλά σταθερό μοτίβο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία λυγίζουν, μα δεν σπάνε.

Υποχωρούν πρόσκαιρα, τραυματίζονται από θόρυβο, φθορά και σκάνδαλα, όμως έπειτα ξαναμαζεύουν τις δυνάμεις τους και επιστρέφουν.

Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση φωνάζει, οργίζεται, καταγγέλλει, υπόσχεται, μα παραμένει σαν άνθρωπος που τρέχει σε κυλιόμενο διάδρομο.

Κουράζεται πολύ, μένοντας στο ίδιο σημείο.

Και τότε γεννιέται μια σκέψη σχεδόν αιρετική.

Αν αύριο εμφανιζόταν κάποιος που θα έλεγε καθαρά στον ελληνικό λαό, «θα ακολουθήσω την ίδια πορεία με τον Μητσοτάκη, αλλά με λιγότερη αλαζονεία, με μεγαλύτερη σοβαρότητα, με περισσότερη ευαισθησία στους θεσμούς και με αυστηρότερη προσήλωση στη διαφάνεια», θα σάρωνε ή όχι το πολιτικό τοπίο; Εγώ λέω ναι.

Διότι τα γεγονότα κάτι τέτοιο μαρτυρούν.

Κάθε φορά που η αντιπολίτευση (κυρίως το ΠΑΣΟΚ) παρουσιάζει βαρύγδουπες εναλλακτικές πολιτικές, σχέδια ανατροπής, συνταγές «άλλου δρόμου», δεν απογειώνεται.

Φρενάρει, υποχωρεί.

Στην άλλη όχθη, όσο η κυβέρνηση κατατρύχεται με θέματα θεσμικής τάξης, αλαζονείας, σκιών και συμπεριφορών, τότε ματώνει πραγματικά.

Μα μόλις ξαναγυρίσει σε απτές πολιτικές (μισθούς, επιδόματα, επενδύσεις, διεθνείς κινήσεις, λειτουργικό κράτος) σταθεροποιείται σαν πλοίο που βρίσκει ξανά βαθιά νερά.

Αυτό σημαίνει πως η κοινωνία, στον πυρήνα της, δεν απορρίπτει την πολιτική γραμμή αλλά μάλλον τον τρόπο με τον οποίο αυτή ασκείται.

Δεν εξαντλήθηκε από την έννοια της μεταρρύθμισης, της οικονομικής πειθαρχίας, της ψηφιοποίησης ή μιας γενικά φιλοεπενδυτικής κατεύθυνσης.

Εξαντλήθηκε από τις γκριμάτσες της εξουσίας, από τις αχρείαστες προκλήσεις, από τις μικρές ή μεγάλες ανοησίες προσώπων που συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει το κράτος.

Η περίφημη «κούραση επταετίας», στην οποία η αντιπολίτευση επενδύει σχεδόν μεταφυσικά, είναι πιο σύνθετη απ’ όσο νομίζει.

Ναι, ίσως ο κόσμος κουράστηκε να βλέπει τους ίδιους κυβερνώντες.

Όμως έχει κουραστεί διπλά και τρίδιπλα να βλέπει και τους ίδιους αντιπολιτευόμενους, με την ίδια γλώσσα, τα ίδια αντανακλαστικά, τις ίδιες συνταγές που δοκιμάστηκαν και απορρίφθηκαν.

Όσο πιο θυμωμένη εμφανίζεται η αντιπολίτευση, όσο πιο δραματικά υπόσχεται «μια άλλη πολιτική», τόσο η κοινωνία απομακρύνεται απ’ αυτήν.

Όχι επειδή λατρεύει την κυβέρνηση, αλλά επειδή δεν πιστεύει πως υπάρχει απέναντι της κάτι πιο ασφαλές, πιο ώριμο ή πιο πειστικό.

Στη λαϊκή συνείδηση έχει παγιωθεί η πεποίθηση ότι υπάρχει μία βασικά εφικτή κυβερνητική συνταγή.

Αυτή που εφαρμόζει σήμερα η Νέα Δημοκρατία.

Οι μεγάλες αφηγήσεις περί εύκολου πλούτου, τα παλιά λεφτόδεντρα, οι ουρανοί με τα άστρα και οι πρόχειροι παράδεισοι δεν συγκινούν πια.

Η ιστορική ήττα της παλιάς αριστερής υπόσχεσης εξακολουθεί να ρίχνει τη σκιά της πάνω στο παρόν.

Γι’ αυτό και ο πολίτης δεν ψάχνει έναν αντι-Μητσοτάκη.

Δεν αναζητεί έναν τιμωρό, ούτε έναν μεσσία.

Αναζητεί είτε έναν άλλον Μητσοτάκη (που δεν διαφαίνεται), είτε τον ίδιο τον Μητσοτάκη και την ομάδα του, σε καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους