Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι είναι -και τι δεν είναι- το κείμενο θέσεων "Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής". Διαβάζω προσεκτικά και με ενδιαφέρον την κριτική για το κείμενο.

Για να μπορεί κανείς να αξιολογήσει αυτή την κριτική, πρέπει πρώτα να κατανοήσει τι είναι -και τι δεν είναι- αυτό το κείμενο.

Θα σας πω την προσωπική μου άποψη.

Το κείμενο λοιπόν, δεν είναι μια προγραμματική διακήρυξη του νέου κόμματος.

Αν ήταν, θα έπρεπε να κριθεί για τη ρεαλιστικότητα των θέσεων, την εφαρμοσιμότητά τους, τον προοδευτικό τους χαρακτήρα και τις συγκεκριμένες -και μετρημένες- επιπτώσεις τους στην κοινωνία και την οικονομία.

Είναι ένα πρόπλασμα διακήρυξης· μια περιγραφή των κρίσιμων ζητημάτων που απασχολούν την κοινωνία και θέσεων που θα μπορούσαν να ενώσουν τις προοδευτικές δυνάμεις· είναι ένα πλαίσιο συζήτησης με προοδευτικό χαρακτήρα· ένα σημείο αναφοράς για την έναρξη του διαλόγου.

Και ο διάλογος ξεκίνησε - επομένως, σε πρώτο βαθμό, τον στόχο του τον πέτυχε.

Υπάρχει πλέον ένα σημείο αναφοράς για όσους θέλουν να συμμετέχουν εντίμως στον διάλογο.

Υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν να συμμετέχουν - που θεωρούν ότι η αριστερά δεν μπορεί να είναι κυβερνώσα γιατί τότε δεν θα είναι αριστερά.

Δεν ενδιαφέρει τους πολίτες τι είναι αριστερά και τι δεν είναι, ούτε καλοδέχονται τους τύπους που κυκλοφορούν με το αριστερόμετρο και αξιολογούν τους προοδευτικούς πολίτες όχι με βάση την κοινωνική δράση τους αλλά την κομματική τους προϋπηρεσία ή τα μεγάλα λόγια τους.

Και διαφωνώ με όσους θεωρούν ασήμαντη, στη σημερινή συγκυρία, τη δυνατότητα και την υποχέωση των προοδευτικών κομμάτων να συγκροτήσουν μια κυβερνώσα παράταξη που μπορεί να λύσει προβλήματα, όχι μόνο να τα εντοπίσει και να διαμαρτυρηθεί.

Υπάρχουν άλλοι που διαφωνούν με την ιδέα να γράψουν ένα κείμενο κάποιοι "σοφοί". Ορθώς διαφωνούν, δεν είναι αυτή όμως μια επιτροπή σοφών -κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν θεωρεί τον εαυτό του σοφό ή διανοούμενο, ούτε χρειάζεται να είναι κάποιος σοφός για να γράψει ένα πλαίσιο συζήτησης.

Ίσως επηρεάστηκαν από τον υπότιτλο: το "μανιφέστο". Δεν τους κατηγορώ γι' αυτό - αν και το κείμενο έχει τα χαρακτηριστικά του μανιφέστου, ο όρος κουβαλάει μια βαριά ιστορία.

Υπάρχουν και άλλοι που εντοπίζουν στο κείμενο-πλαίσιο πραγματικές ελλείψεις ή αδυναμίες - ακόμα και σημειολογικές (βλ. Ισραήλ). Χαίρομαι γι' αυτό - δεν είναι σκόπιμες.

Φυσικά και υπάρχουν ελλείψεις και αδυναμίες -αναφέρω ως παράδειγμα την κριτική κάποιων οικολόγων ή την κριτική για την ανοιχτότητα των δεδομένων- και αυτές μπορούν να διορθωθούν στο τελικό κείμενο, αυτό της προγραμματικής διακήρυξης.

Αυτός ήταν ο στόχος: να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος, να ασκηθεί κριτική, να οδηγηθεί ο προοδευτικός κόσμος σε ένα πλαίσιο σύγκλισης προοδευτικό, ρεαλιστικό, προγραμματικό και πλήρες.

Γιατί συνυπέγραψα λοιπόν αυτό το κείμενο; Γιατί θέλω να συμμετέχω και να συνεισφέρω -όχι ντε και καλά- ιδιαίτερα στους τομείς που κατέχω, όσο περνάει από το χέρι μου.

Όχι γιατί συμφωνώ αναγκαστικά με όλα όσα γράφει, με το ύφος του, την επάρκεια, την ακρίβεια, τη σημειολογία του ή την πληρότητά του σε κάθε παράγραφο.

Θεωρώ όμως ότι συνολικά είναι ένα αξιόλογο και επαρκές πολιτικό πλαίσιο αναφοράς για να ανοίξει η δημόσια συζήτηση.

Καμία διακήρυξη δεν μπορεί να εκφράσει τους προοδευτικούς πολίτες αν δεν βασιστεί στον οργανωμένο και δημόσιο διάλογο - τον δημόσιο, όπως γίνεται τώρα, όχι τον κομματικό διάλογο, σε ένα κομματικό όργανο που είναι συχνά μια επιτροπή στελεχών που εργάζονται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και παραδίδουν τελικά ένα πρόγραμμα που πρέπει να υπερασπιστούν, όχι να ενισχύσουν μέσα από την κριτική και το διάλογο.

Τέλος, ήθελα να τονίσω ότι ένας ακαδημαϊκός δεν είναι σοφός - έχει όμως ένα πλεονέκτημα, λόγω επαγγέλματος.

Έχει μάθει να δέχεται την έντιμη και τεκμηριωμένη κριτική.

Ένας σοβαρός ακαδημαϊκός, επιπλέον, έχει μάθει να την επιδιώκει.

Και βέβαια, έχει μάθει να μην αποδέχεται σοφούς και αυθεντίες και να μη δέχεται άκριτα ό,τι του πασάρουν ως δήθεν σοφία ή ως δήθεν κριτική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους