Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χαίρετε και καλό Σαββατοκύριακο, Άρθρο στην Political.gr για τις τελευταίες μετεγγραφές των κομμάτων.

Αναλυτικά, «Νέες φανέλες, ίδια πρόσωπα και το σύνδρομο του νέου ΑΦΜ Η πρόσφατη προσχώρηση του ευρωβουλευτή Νίκου Φαραντούρη στο ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί απλώς μια ακόμα είδηση στις στήλες των πολιτικών παρασκηνίων.

Είναι το εναρκτήριο λάκτισμα μιας νέας περιόδου «επαναπατρισμού» και πολιτικών μετακινήσεων που αναμένεται να αλλάξουν την αριθμητική, αλλά - όπως όλα δείχνουν - όχι απαραιτήτως και την ουσία της πολιτικής μας πραγματικότητας.

Ο ευρωβουλευτής Φαραντούρης, ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης δεκαετίας, επιστρέφει σε ένα γνώριμο περιβάλλον, ακολουθώντας τη διαδρομή πολλών άλλων στελεχών που έχουν «πράσινο» παρελθόν.

Δεν είναι ο μόνος. Το ΠΑΣΟΚ, μέσω της «Επιτροπής Διεύρυνσης», φαίνεται να ανοίγει τις πόρτες του για έναν μαζικό επαναπατρισμό στελεχών που κάποτε βρήκαν στέγη κάτω από τις φτερούγες του Αλέξη Τσίπρα – μάλιστα είχαν εκφραστεί πολλάκις πολύ άσχημα τόσο για το Κίνημα όσο και για τους ισόβια ένοικους αυτού - , αλλά τώρα βλέπουν το «πράσινο σπίτι» ως τη μόνη ασφαλή επιλογή επιβίωσης.

Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζει το δικό του «νέο μαγαζί». Ένα νέο κόμμα, με νέο ΑΦΜ και νέο έμβλημα, το οποίο όμως φαίνεται πως θα στελεχωθεί από τους «παλιούς συντρόφους» που αρνούνται να ιδιωτεύσουν.

Πρόκειται για μια προσπάθεια πολιτικού rebranding που θυμίζει περισσότερο επιχειρηματική κίνηση εξυγίανσης παρά ιδεολογική αναγέννηση.

Το ερώτημα που πλανάται είναι αν η αλλαγή του τίτλου και της μακέτας αρκεί για να πείσει μια κοινωνία που έχει κουραστεί να βλέπει τους ίδιους πρωταγωνιστές σε διαφορετικούς ρόλους.

Αν σε αυτό το κάδρο προσθέσουμε και την προ πολλού εγκατάσταση των εκσυγχρονιστών της περιόδου Σημίτη στα σπλάχνα της Νέας Δημοκρατίας, η εικόνα συμπληρώνεται πλήρως.

Το πολιτικό σύστημα μοιάζει με μια τεράστια δεξαμενή συγκοινωνούντων δοχείων, όπου η ιδεολογία υποχωρεί μπροστά στη στρατηγική της πολιτικής επιβίωσης ή ολόκληροι πολιτικοί φορείς παρεκκλίνουν ή λειαίνουν «γωνίες» για να είναι αρεστοί στους ψηφοφόρους.

Οι μετεγγραφές από τον ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ, οι μετακινήσεις εκσυγχρονιστών στη ΝΔ και η ίδρυση «νέων» κομμάτων από παλιούς ηγέτες δημιουργούν την αίσθηση ότι όλα αλλάζουν για να μείνουν τα ίδια.

Για τον πολίτη που παρακολουθεί από το «ενυδρείο» του - εκείνον που βλέπει την πολιτική ως ένα θέαμα αποκομμένο από τη ζωή του - οι κινήσεις αυτές φαντάζουν ως ένας χορός μεταμφιεσμένων.

Μόνο η απόχρωση της φανέλας αλλάζει.

Το έμβλημα στην καρδιά μπορεί να είναι διαφορετικό, αλλά τα πρόσωπα, οι νοοτροπίες και οι πρακτικές παραμένουν αναλλοίωτες.

Το ρίσκο αυτών των «μεταγραφών αεροδρομίου» είναι ο περαιτέρω ευτελισμός της πολιτικής διαδικασίας.

Όταν ο ψηφοφόρος βλέπει τον χθεσινό του εκπρόσωπο να αλλάζει στρατόπεδο με την ευκολία που ένας αθλητής αλλάζει σύλλογο, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς καταρρακώνεται.

Η πολιτική παύει να είναι η τέχνη της σύνθεσης και της προσφοράς και μετατρέπεται σε έναν κυνικό διαγωνισμό εύρεσης στέγης.

Στο τέλος της ημέρας, οι «νέες» αρχές και τα «νέα» κόμματα θα κριθούν όχι από το πόσο λαμπερό είναι το λογότυπό τους, αλλά από το αν μπορούν να αρθρώσουν έναν λόγο που δεν θα θυμίζει τα αναμασημένα συνθήματα του χθες.

Γιατί όσο οι ίδιοι άνθρωποι απλώς αλλάζουν φανέλες, η κοινωνία θα συνεχίσει να κάθεται στον καναπέ, αλλάζοντας κανάλι».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους