Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό που αποκαλείται σήμερα «Αριστερά» στην Ελλάδα είναι μια ιδεολογική μάζα σε αποσύνθεση.

Δεν είναι πολυσυλλεκτικότητα.

Είναι κατακερματισμός χωρίς επιθυμία επαφής.

Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, όλοι καταγγέλλουν όλους, και όλοι μαζί εγκαταλείπουν την κοινωνία στο έλεος του κυνισμού.

Η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει εκείνον που είχε τις δομές, την ιστορική συνείδηση, τη θεσμική σοβαρότητα και δεν έκανε τίποτα: το ΚΚΕ.

Το μόνο κόμμα που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς για την ενότητα, επέλεξε τη μοναξιά του.

Επέλεξε να λέει «όχι» σε όλα, να περιφέρεται ως αρχαίος θεματοφύλακας, να μην αναλαμβάνει καμία πρωτοβουλία και να μην κινδυνεύει πουθενά.

Αυτή δεν είναι συνέπεια.

Είναι τρόμος μπροστά στο ενδεχόμενο της πραγματικής σύγκρουσης με το σύστημα.

Είναι ηθική αυτάρκεια που γίνεται πολιτική απουσία. Το ΚΚΕ δεν διαφωνεί. Αποσύρεται.

Δεν συνθέτει. Αποστρέφεται.

Δεν διακινδυνεύει.

Και ο κόσμος γύρω του φλέγεται.

Η υπόλοιπη Αριστερά μοιάζει με μελαγχολικό σώμα που προσπαθεί να αλλάζει προσωπεία για να μην αντιμετωπίσει το τραύμα της.

Οι μνημονιακές πληγές σκεπάστηκαν με λογότυπα, νέες ονομασίες, προοδευτικά περιτυλίγματα.

Αλλά ο κόσμος θυμάται.

Και η Ιστορία δεν σβήνει.

Aυτή η Αριστερά απέτυχε να μιλήσει για το σήμερα: για την εργασιακή φρίκη των νέων, για την πολιτιστική ερημοποίηση, για την ιδιωτικοποίηση των πάντων, για την ανασφάλεια, την ερημία, την απόγνωση.

Λειτουργεί σαν υποκείμενο σε άρνηση: εγκλωβισμένο ανάμεσα σε φαντασιώσεις μεγαλείου και ενοχές που δεν μεταβολίστηκαν ποτέ.

Δεν θέλει να αποτύχει ξανά, άρα δεν προσπαθεί.

Δεν θέλει να πληγωθεί, άρα δεν επιθυμεί.

Κι έτσι, η εξουσία κυριαρχεί.

Το κράτος μετατρέπεται σε εταιρεία.

Η δημοκρατία σε θέαμα.

Ο λαός σε πελάτη.

Κι η Αριστερά, αντί να ξεσηκώσει, εξηγεί.

Αντί να οργανώσει, επισημαίνει.

Αντί να συγκλονίσει, επιβιώνει.

Αλλά δεν υπάρχει Αριστερά χωρίς επιθυμία.

Χωρίς ρίσκο.

Χωρίς τομές.

Και η σημερινή Αριστερά στην Ελλάδα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν θέλει πια να αλλάξει τον κόσμο.

Θέλει να σωθεί η ίδια από τη μοναξιά της.

Να παραμείνει «ηθική» ενώ ο κόσμος βυθίζεται. Όμως αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι μακροχρόνια κατάθλιψη μεταμφιεσμένη σε ιδεολογική καθαρότητα. Καληνύχτα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους