Από την ιστορία στη Μακρόνησο που ανέβηκε να βρει τον Κούνδουρο στο «ασκητήριο» του για να του σώσει τη ζωή, να του δώσει λίγο φαγητό, που δεν περίσσευε, να του φτιάξει ένα κρεβάτι να ξαπλώνει να μην...

Πλήρες Κείμενο:

Από την ιστορία στη Μακρόνησο που ανέβηκε να βρει τον Κούνδουρο στο «ασκητήριο» του για να του σώσει τη ζωή, να του δώσει λίγο φαγητό, που δεν περίσσευε, να του φτιάξει ένα κρεβάτι να ξαπλώνει να μην τον φάει η πέτρα και το χώμα μέχρι την ιστορία με τον Φοίβο Δεληβοριά που πήγε και σκούπισε και σφουγγάρισε το στούντιο πριν ραπάρει στο «Το 'πα - το 'κανα». Από τους πρώτους του ρόλους στον Κούνδουρο, στην Μαγική Πόλη και στον Δράκο, μέχρι μια από τις τελευταίες του συμμετοχές, στο σύμβολο που ενσάρκωσε, στην Ψυχή Βαθιά του Βούλγαρη.

Από το Scary Movie πριν το Scary Movie, τους Θου Βου, όταν κανιβάλιζε τις επιτυχημένες ταινίες πρακτόρων του Hollywood, όταν έστηνε τόσο πετυχημένα την φάρσα στην Ελλάδα με δικές του παραγωγές, ιδέες, σκηνοθεσίες και χρήματα μέχρι την πρώτη οικολογική/ «βιγκανική» τρομοκρατική ενέργεια, την δολοφονία του κυνηγού στο Όλα είναι δρόμος.

Από τις κριτικές και το φαρμάκι ότι δεν ήταν καλός ηθοποιός, δεν είχε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος κι ότι όλο αυτοσχεδίαζε μέχρι τα 15 λεπτά αποθέωσης στην Επίδαυρο και το βραβείο του στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον ταξιτζή στο βλέμμα του Οδυσσέα του Αγγελόπουλου, το τάισμα της φύσης με ένα μπισκότο να την καλοπιάσει για τις βαθιές της μαχαιριές, μέχρι τον επικήδειο που έβγαλε για την Ελλάδα, τον τελευταίο θρήνο μιας μεγάλης γενιάς που έφευγε και δε θα την διαδεχόταν κανείς.

Από τον καλοκάγαθο Θανάση σε μια σειρά από ταινίες («Ασύλληπτο κορόιδο», «Πάρε κόσμε», «Ένας ξένοιαστος παλαβιάρης») στο σπάσιμο της νόρμας στις πρώτες μεγάλες ερμηνευτικές του αποκαλύψεις στο «Θα σε κάνω βασίλισσα» και στον Σαιξπηρικό Θρασύβουλο του όλα είναι αμτός.

Από τις επιθεωρήσεις και τα εύπεπτα σκετσάκια μέχρι τον βαθύ κι ουσιαστικό πολιτικό κινηματογράφο στα «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;», «Θανάσης στην χώρα της σφαλιάρας», «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», «Ο φαλακρός μαθητής», «Το μεγάλο κανόνι», κτλ.

Ο στιγματισμένος γιος του κουμουνιστή, ο πάμφτωχος, ο «ατάλαντος», ο εξόριστος, αυτός που ήταν απόμακρος, που δεν έδινε συνεντεύξεις, που ήταν φοβικός με τη σκόνη σε βαθμό νεύρωσης, ο μοναχικός και μελαγχολικός, ο τρεχαντήρης που έφτασε να γίνει παροιμία η υπερκινητικότητά του ήταν αυτός που έδωσε στον καλό άνθρωπο σάρκα κι οστά, έδωσε μια υπόσταση στην καλοσύνη, την κατέβασε από τους πλατωνικούς ουρανούς και της έδωσε γρήγορα πόδια, γοητευτική καραφλίτσα, θλιμμένο βλέμμα κλόουν και ζεστή καρδιά.

Δε νιώθω επαρκής για να μιλήσω παραπάνω για τον Θανάση Βέγγο, μόνο θα πω ότι όλοι είμαστε καλοί στα λόγια, λέμε και γράφουμε για τις μεγάλες ιδέες της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της ισότητας, της αγάπης, της αλληλεγγύης.

Και μετά άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο γινόμαστε ξανά λύκοι στις αρένες αυτού του φρικτού κόσμου. Ο Βέγγος δεν είπε πολλά, δεν ήθελε καν να μιλάει δημόσια, έγινε ο ίδιος η καλοσύνη, η στάση της ζωής του κι η καλλιτεχνική του δημιουργία.

Έγινε το πρότυπο του Αριστερού ανθρώπου.

Σχοινοβάτησε ανάμεσα στο λαϊκό και στο λαϊκίστικο και πέρασε απέναντι αλώβητος.

Έγινε αυτός που κρατά το ίσο στις δικές μας συμπεριφορές, τα νοητά σύνορα της ηθικής για να προστατεύσει την ακεραιότητα των ιδεών μας.

Οι άσπρες γραμμές στο γήπεδο για να μας ειδοποιούν πότε η μπάλα βγαίνει άουτ.

Μια από τις ελάχιστες φορές που μίλησε δημόσια (νομίζω ήταν στα εγκαίνια του ομώνυμου θεάτρου στον Κορυδαλλό), λίγο πριν το τέλος, βουρκωμένος κοίταξε πίσω την ζωή του και μπροστά το κοινό και την καλοστεριωμένη πια καταξίωση κι είπε, σχεδόν μονολόγησε: «Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι έκανα πάρα πολύ σπουδαία πράγματα στην καριέρα μου, για ένα πράγμα, όμως, σας διαβεβαιώ στην γαλέρα της ζωής μου τράβηξα άγριο κουπί» Σαν σήμερα έφυγε από κοντά μας, αλλά είναι ακόμα εδώ και μεγαλώνει τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους