Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Τι Μπάμιες Ρε Μάνα, Σοβαρά Τώρα;» — Η Τραγωδία του Μεσημεριού Μεσημέρι. 14:37 ακριβώς.

Μπαίνω σπίτι μετά από 8 ώρες δουλειά, 45 λεπτά κίνηση στην Τσιμισκή, και 3 παραλίγο εγκεφαλικά.

Στομάχι άδειο, ψυχή μαύρη, όνειρο ένα: Γύρος απ’ όλα.

Ανοίγω την πόρτα.

Η μυρωδιά με χτυπάει σαν νταλίκα. Γλυκιά. Γλιστερή. Ύποπτη. Όχι. Όχι.

Όχι. «Μάνα… τι φαΐ θα φάμε;» ρωτάω με την ελπίδα του μελλοθάνατου.

Από την κουζίνα ακούγεται το θριαμβευτικό: «Μπάμιες λεμονάτες, παιδάκι μου! Με φρέσκο ψωμάκι!» Άρνηση: «Μπάμιες; Μάνα, μπάμιες; Μεσημεριάτικα; Σε τι σου έφταιξα;» Θυμός: «Τι μπάμιες ρε μάνα, σοβαρά τώρα; Είμαι 34 χρονών άντρας! Πληρώνω ΕΝΦΙΑ! Δεν μου αξίζει μια μπριζόλα;» Διαπραγμάτευση: «Αν μου κάνεις τώρα σουβλάκια, σου πλένω το μπαλκόνι.

Και το αμάξι.

Και τον σκύλο του γείτονα.» Κατάθλιψη: Κάθομαι στην καρέκλα.

Κοιτάω το ταβάνι.

Σκέφτομαι τις επιλογές μου στη ζωή.

Πού πήγα στραβά; Αποδοχή: «Βάλε μου λίγες… και πολύ ψωμί.

Να πνίξω τον πόνο μου.» Η μάνα σερβίρει. Περήφανη.

Σαν να κέρδισε Michelin. «Φάε, είναι από το μποστάνι του θείου σου του Μήτσου. Βιολογικές!» Μάλιστα.

Βιολογικός εφιάλτης.

Κοιτάω το πιάτο.

Οι μπάμιες με κοιτάνε κι αυτές. Γλιστράνε.

Με ειρωνεύονται.

Έχουν αυτό το ύφος: «Νόμιζες θα τη γλιτώσεις; Εμείς ήμασταν εδώ πριν γεννηθείς.

Θα είμαστε κι όταν πεθάνεις.» Παίρνω την πρώτη πιρουνιά. Ηρωική.

Η μάνα με παρακολουθεί.

Μάτια αετού.

Αν δεν πω «μμμ τι νόστιμες», θα έχω γκρίνια μέχρι τα Χριστούγεννα. Μασάω. Καταπίνω. Χαμογελάω. Ψεύτικα.

Πολύ ψεύτικα. «Νόστιμες, μάνα.» «Είδες; Και κάνουν καλό στο ζάχαρο!» Δεν έχω ζάχαρο.

Αλλά μετά από αυτό, θα αποκτήσω ψυχολογικό. Τρώω. Σιωπηλά.

Σαν κατάδικος.

Ξαφνικά, χτυπάει το κουδούνι.

Ο ντελιβεράς. «Παραγγελία για… κυρία Σούλα;» Η μάνα πετάγεται. «Α, ναι! Τα παιδάκια μου, τα σουβλάκια σας!» Γυρνάει σε μένα.

Με κοιτάει πονηρά. «Εσένα σε τάισα μπάμιες γιατί σε αγαπάω.

Να προσέχεις τη χοληστερίνη σου.

Τα σουβλάκια είναι για τα εγγόνια μου.

Να πάρουν δύναμη.» Κοιτάω το πιάτο με τις μπάμιες.

Κοιτάω τα σουβλάκια.

Κοιτάω τη μάνα. Το Ηθικό Δίδαγμα Συμπέρασμα 1: Η μάνα πάντα ξέρει.

Συμπέρασμα 2: Η μάνα πάντα λέει ψέματα.

Συμπέρασμα 3: Οι μπάμιες είναι η εκδίκηση της ελληνικής μάνας για όλα τα «θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο» που δεν πήρες ποτέ.

Το βράδυ, 23:00. Ανοίγω το ψυγείο κρυφά.

Κλέβω ένα σουβλάκι που περίσσεψε.

Η μάνα εμφανίζεται από το πουθενά.

Νίντζα. «Αυτά είναι για το αυριανό σου κολατσιό.

Με μπάμιες.» Κλείνω το ψυγείο. Παραδίνομαι.

Γιατί στο σπίτι της μάνας, δεν διαλέγεις εσύ τι θα φας.

Οι μπάμιες σε διαλέγουν. Υ.Γ. Την επόμενη μέρα είχε φασολάκια. Έκανα αίτηση για υιοθεσία σε άλλη οικογένεια. Απορρίφθηκε. Είπαν «έχουμε κι εμείς μπάμιες».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους