Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Βικτώρια όρμησε στο χολ της Έλενας γύρω στις οκτώ το πρωί, απλώνοντας στα μάγουλά της τη λιωμένη μάσκαρα… — Λένα, σώσε με, πενήντα χιλιάδες! Η μαμά έχει εκτεταμένο έμφραγμα, ο γιατρός στην περιφέρεια είπε ότι αν δεν φέρουμε μετρητά για στεντ μέχρι το μεσημέρι, δεν θα ζήσει μέχρι το βράδυ! Η Έλενα, ανώτερη ταμίας σε οικοδομικό υπερμάρκετ, πάγωσε με το εργασιακό της μπουφάν στα χέρια.

Αυτά τα πενήντα χιλιάδες τα μάζευε κομμάτι κομμάτι σχεδόν δύο χρόνια.

Δούλευε σε δύο βάρδιες, έπαιρνε επιπλέον ώρες τα Σαββατοκύριακα, είχε ξεχάσει πότε αγόρασε τελευταία φορά καινούργια παπούτσια για τον εαυτό της.

Τα χρήματα βρίσκονταν στον λογαριασμό για την πληρωμή του συμβολαίου του γιου της, φοιτητή — η προθεσμία έληγε σε δύο εβδομάδες.

Αλλά να βλέπει τη φίλη της, με την οποία ήταν φίλες από το σχολείο, να πνίγεται στα δάκρυα, ήταν ανυπόφορο. — Τώρα, πιες λίγο νερό, — η Έλενα έτρεξε στην κουζίνα για ένα ποτήρι και ηρεμιστικές σταγόνες.

Επιστρέφοντας, βρήκε τη Βικτώρια στον διάδρομο — εκείνη νευρικά τραβούσε το λουράκι της τσάντας της, στεκόμενη ακριβώς δίπλα στο ανοιχτό κομοδίνο, όπου βρίσκονταν τα κλειδιά και το πορτοφόλι της Έλενας.

Μη δίνοντας σημασία, η Έλενα πήρε το τηλέφωνο, άνοιξε την εφαρμογή της τράπεζας και μετέφερε όλο το ποσό από τον αποταμιευτικό της λογαριασμό στην κάρτα της φίλης της. — Θα τα επιστρέψω σε έναν μήνα, ορκίζομαι στην υγεία των παιδιών! — η Βικτώρια άρπαξε το τηλέφωνο, ελέγχοντας το υπόλοιπο, αγκάλιασε σύντομα την Έλενα και πετάχτηκε έξω από την πόρτα, λέγοντας ότι ο χρόνος μετράει σε λεπτά.

Όλη την ημέρα στο ταμείο η Έλενα δεν έβρισκε ησυχία.

Κάλεσε αρκετές φορές τον αριθμό της φίλης της για να μάθει πώς πήγε η επέμβαση, αλλά οι κλήσεις απορρίπτονταν.

Στις έξι το απόγευμα ήρθε ένα σύντομο μήνυμα: «Η μαμά είναι στην εντατική.

Οι γιατροί παλεύουν.

Κάθομαι έξω από το δωμάτιο, δεν μπορώ να μιλήσω.

Σε ευχαριστώ για τη ζωή!» Η Έλενα αναστέναξε με ανακούφιση.

Στο τέλος της βάρδιας μπήκε στο στενό αποδυτήριο του προσωπικού, έβγαλε τα εργασιακά της παπούτσια από τα πρησμένα πόδια και άπλωσε το χέρι για την τσάντα της.

Έπρεπε να περάσει από το φαρμακείο, και άνοιξε μηχανικά το πορτοφόλι για να πάρει την πιστωτική κάρτα.

Η κίτρινη πλαστική κάρτα με όριο τριάντα χιλιάδες δεν ήταν μέσα.

Έψαξε τις τσέπες του μπουφάν, άδειασε το περιεχόμενο της τσάντας στον πάγκο. Άδειο.

Εκείνη τη στιγμή άναψε η οθόνη του τηλεφώνου.

Ήρθε ειδοποίηση από την τράπεζα. «Πληρωμή: 950 γρίβνια.

Ανθοπωλείο "Ορχιδέα". Επιτυχής» Η Έλενα συνοφρυώθηκε, μην καταλαβαίνοντας τι συμβαίνει.

Και αμέσως το τηλέφωνο δόνησε από δεύτερη ειδοποίηση που την πάγωσε: «Απόρριψη: 18 400 γρίβνια.

Εστιατόριο "Μονμπλάν". Λόγος: Υπέρβαση ορίου ανέπαφης πληρωμής. Απαιτείται PIN» Απατεώνες.

Κάποιος έκλεψε την κάρτα και αυτή τη στιγμή προσπαθεί να χρεώσει τεράστιο ποσό.

Το εστιατόριο "Μονμπλάν" βρισκόταν στο διπλανό κτίριο του επιχειρηματικού κέντρου, κυριολεκτικά εκατό μέτρα από το υπερμάρκετ.

Χωρίς να αλλάξει την στολή της, η Έλενα φόρεσε ξανά τα εργασιακά της παπούτσια και έτρεξε προς την έξοδο.

Μπήκε τρέχοντας στο φουαγιέ του εστιατορίου, λαχανιασμένη.

Πίσω από τις γυάλινες πόρτες της αίθουσας ακουγόταν ζωντανή μουσική. Η Έλενα πλησίασε τον διαχειριστή, αλλά το βλέμμα της καρφώθηκε στο κεντρικό τραπέζι δίπλα στο πανοραμικό παράθυρο.

Το τραπέζι ήταν γεμάτο με κρεατικά εδέσματα, φρούτα και κουβάδες με πάγο.

Στην κεφαλή του τραπεζιού, γελώντας δυνατά, καθόταν η Βικτώρια με ένα σμαραγδένιο βραδινό φόρεμα.

Και δίπλα της, με τέλειο χτένισμα κομμωτηρίου και χρυσό κολιέ στον λαιμό, καθόταν η «ετοιμοθάνατη» μητέρα της και έπινε με ευχαρίστηση προσέκο.

Δίπλα στη Βικτώρια στεκόταν ένας σερβιτόρος με τερματικό πληρωμών στο χέρι.

Η φίλη, με κόκκινο από την ένταση πρόσωπο, πατούσε νευρικά την οθόνη, προσπαθώντας να μαντέψει το PIN της ξένης κίτρινης κάρτας.Διаβάστε τη συνέχειа στ0 σχόλι0👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους