Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για τη «γενοκτονία στη Γάζα» στο πολιτικό μανιφέστο του νέου φορέα του Αλέξη Τσίπρα . Για να χαρακτηριστεί αυτό που συμβαίνει στη Γάζα ως «γενοκτονία», δεν αρκεί ούτε ο μεγάλος αριθμός των νεκρών ούτε η πολεμική βαρβαρότητα.

Η λέξη «γενοκτονία» δεν δηλώνει το μέγεθος μιας καταστροφής, αλλά είναι νομικός όρος και προϋποθέτει ΠΡΟΘΕΣΗ καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας προστατευόμενης ομάδας.

Ένας πολιτικός σχηματισμός που εμφανίζεται ως δύναμη «κυβερνώσας αριστεράς», που επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο και δηλώνει ότι θέλει να παίξει ρόλο στο διεθνές πεδίο, οφείλει να είναι πολύ προσεκτικός.

Ένας τόσο βαρύς χαρακτηρισμός δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να δείξει το μέγεθος μιας καταστροφής ούτε για να εκφράσει οργή και συγκίνηση.

Πρέπει να αποδίδεται με αποδείξεις και με πλήρη συνείδηση του νομικού και ιστορικού του βάρους.

Η κατηγορία για γενοκτονία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μια σκληρή πολιτική διατύπωση γιατί είναι η κατηγορία με το μεγαλύτερο ηθικό στίγμα που μπορεί να αποδοθεί σε ένα κράτος ή σε μια συλλογικότητα.

Σημαίνει ότι το Ισραήλ δεν διεξάγει απλώς έναν άδικο, βίαιο ή εγκληματικό πόλεμο, αλλά ότι επιδιώκει την εξόντωση των Παλαιστινίων ως ομάδας.

Όταν αυτό λέγεται ελαφρά τη καρδία, χωρίς την απαιτούμενη απόδειξη της πρόθεσης, τότε όχι μόνο δεν προστατεύει τα θύματα, αλλά αντίθετα υποβαθμίζει τον ίδιο τον όρο σε απλό εργαλείο πολιτικής καταγγελίας. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα.

Εδώ δεν μιλάμε για ένα πρόσωπο που κάνει μια πολιτική καταγγελία αλλά για έναν πολιτικό φορέα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει τον τόπο.

Ο νέος φορέας οφείλει να σταθμίζει καλύτερα τις διατυπώσεις του με πλήρη συνείδηση του νομικού και ιστορικού τους βάρους όταν αναφέρεται στο βαρύτερο έγκλημα του διεθνούς δικαίου.

Η αναφορά σε «γενοκτονία στη Γάζα» είναι ακόμη περισσότερο προβληματική όταν δεν υπάρχει καμία αναφορά στην έξαρση του φαινομένου του αντισημιτισμού.

Και αυτή τη φορά ο αντισημιτισμός δεν είναι μόνο αποτέλεσμα θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και δεν προέρχεται μόνο από την ακροδεξιά, αλλά εκφράζεται μέσα από έναν αντισημιτικό λόγο που αυτοχαρακτηρίζεται αντισιωνιστικός που ξεπερνάει τα όρια της πολιτικής κριτικής και της καταδίκης των ενεργειών της κυβέρνησης του Ισραήλ και περνάει στη συνολική δαιμονοποίηση του Ισραήλ, στην άρνηση της νομιμότητας ύπαρξής του και, συχνά, στη συλλογική ενοχοποίηση των Εβραίων.

Και εδώ προκύπτουν δύο ερωτήματα: α) Με ποιους όρους, το νέο κόμμα, ως αυριανή κυβέρνηση, σκοπεύει να συνομιλήσει με το Ισραήλ, όταν σήμερα το κατηγορεί, για το βαρύτερο έγκλημα του διεθνούς δικαίου, χωρίς να έχει καταδικαστεί από το διεθνές δικαστήριο; β) Διδάχτηκε κάτι ο νέος πολιτικός σχηματισμός από τα υπερβολικά και ατυχή ρητορικά σχήματα του παρελθόντος τα οποία έκαναν τεράστια πολιτική ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ και στο πολιτικό του σχέδιο; Όμως εδώ δεν μιλάμε απλώς για εσφαλμένες διατυπώσεις που ο προφορικός λόγος μπορεί να τις δικαιολογήσει, αλλά για διακήρυξη που συντάχθηκε με ήρεμη σκέψη, με περίσσιο διαθέσιμο χρόνο, που στο μέλλον δεν θα μαζεύεται με τίποτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους