Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντιγράφω σημεία από τη μελέτη του Πάνου Ζέρβα για τον αρχιδήμιο του ΚΚΕ, Θεόδωρο Ζέγκο ή Στάθη ή Τριαντάφυλλο.

Γράφει ο Μήτσος Ρήγας από το Λουτράκι νεαρός αντάρτης τότε: Ο Στάθης, ψηλός, αδύνατος μου έκανε κακή εντύπωση σε μία σύσκεψη, που είπε: «Θα πρέπει να χτυπήσουμε την αντίδραση.

Ένα 10% τουλάχιστον σε κάθε χωριό πρέπει να χτυπηθεί». Πώς θα βγάλεις αυτό το 10%; Κι αν δεν υπάρχει; Τι είναι, δεν είναι άνθρωποι; Ποσοστά είναι; Μας χτύπησε άσχημα." Ο Εμμανουήλ Βαζαίος, αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και στα χρόνια της γερμανικής κατοχής στρατιωτικός διοικητής του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου με το προσωνύμιο «Καπετάν Βαζαίος», στο βιβλίο του σημειώνει: «Είχαμε την ατυχία επιπλέον στην περιοχή μας να διοριστεί απ΄το Πελοποννησιακό Γραφείο του ΕΑΜ ένας υπεύθυνος πολιτικός, πραγματικός δικτάτορας με το ψευδώνυμο Τριαντάφυλλος ή Στάθης, ο οποίος είχε το δικαίωμα ζωής ή θανάτου επί πάντων στην περιοχή.

Οι δε διάφοροι διανοούμενοι κομμουνιστές καταγόμενοι απ΄την περιοχή (γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, δάσκαλοι κτλ) οι οποίοι πύκνωσαν τις τάξεις μας όταν φούντωσε το κίνημα, και κατέλαβαν τις επίκαιρες θέσεις των καπεταναίων και των πολιτικών σε όλα τα κλιμάκια της πολιτικής οργάνωσεως και του συντάγματος, ήταν όλοι τους πιστά ανδρείκελα του Στάθη, τον έτρεμαν κυριολεκτικά και ουδείς εξ’ αυτών τόλμησε ποτέ να τον συγκρατήσει απ΄τον σαδιστικό κατήφορο του να βασανίζει και να εκτελεί κατά το δοκούν. Κάποια μέρα πληροφορήθηκα ότι ο Στάθης προτίθεται να εκτελέσει ένα 5-10% των κατοίκων κάθε χωριού για να εξουδετερώσει την παρουσιαζόμενη αντίδραση.

Μετά από δύο μέρες τον συναντώ και του δηλώνω απερίφραστα ότι σε τέτοια ενδεχόμενη εγκληματική του ενέργεια θα με βρει αντιμέτωπον.

Αυτός εξαγριώθηκε και μου είπε: "Συναγωνιστή αρχηγέ, πρόσεχε το κεφάλι σου και μην αναμειγνύεσαι σε αλλότρια καθήκοντα." Οι κορυφαίοι κομμουνιστές της περιοχής, όντες οι περισσότεροι αριβίστες, δεν είχαν το θάρρος να συγκρατήσουν τον δικτατορίσκο Στάθη απ΄τον εκτραχηλισμό των σαδιστικών του εξτρεμιστικών ενεργειών.» Πηγή τρίτη, που δείχνει πως δεν έχουμε να κάνουμε με μεμονωμένα τοπικά γεγονότα, άλλη μια εσωτερική έκθεση του KKE (συντάχθηκε από τον Πολύβιο Ισαριώτη και βρίσκεται επίσης στο αρχείο του KKE). Αναφέρεται, πως «η θέση «αντιδραστικοί που έπρεπε να ξεπατωθούν», επιβλήθηκε από την κομματική ηγεσία σε ολόκληρη την Πελοπόννησο ήδη από τον Δεκέμβριο του 1943 (προτού, δηλαδή, σχηματιστούν τα Τάγματα Ασφαλείας στην περιοχή). Οι προ-αποφασισμένες ποσοστώσεις στις διάφορες εκστρατείες εκκαθαρίσεων του Στάλιν ήταν προφανώς γνωστές στα στελέχη του ΚΚΕ, που κατά τη διάρκεια της Κατοχής «έκαναν επανάσταση». Γράφει η Γιάννα Κατσόβσκα – Μαλιγκούδη, για την περίοδο της Μεγάλης Τρομοκρατίας 1936-1941, ιδιαίτερα τη διετία 1936-38: Ακόμη και τυχαίοι πολίτες συλλαμβάνονταν στο δρόμο, μόνον και μόνον για να συμπληρωθεί ο προκαθορισμένος άνωθεν αριθμός και οι ποσοστώσεις των «αντεπαναστατικών στοιχείων». Ο Donald Rayfield σημειώνει: Την άνοιξη του 1937 η τρομοκρατία επεκτάθηκε από την ηγεσία του κόμματος στον αστικό πληθυσμό.

Σε κάθε περιοχή ο Γιεζόφ όρισε στόχους συλλήψεων και εκτελέσεων («Κατηγορία 1» 73.000 συνολικά) και φυλάκισης («Κατηγορία 2» λίγο κάτω από 200.000) των εχθρών του λαού.

Δεκαοχτώ μήνες αργότερα οι στόχοι αυτοί είχαν ξεπεραστεί εννιά φορές. Ο Γιεζόφ είπε στον αρχηγό της NKVD στο Σμολένσκ: «Καλύτερα να το παρακάνεις παρά να μην κάνεις αρκετά». Καμιά από τις συλλήψεις δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας έρευνας.

Ο στόχος που είχε θέσει ο Γεζόφ για το Λένινγκραντ ήταν 4.000 εκτελέσεις και 10.000 αποστολές στα στρατόπεδα σε τέσσερις μήνες, ξεκινώντας από τον Ιούλιο του 1937. Αυτή η σταλινική εμπειρία είχε προλάβει να «μεταφερθεί» στην Ελλάδα της Κατοχής, όταν τα στελέχη του ΚΚΕ φαντασιώνονταν ότι «κάνουν Επανάσταση». Προφανώς είχε φτάσει σε όλα τα κομμουνιστικά κινήματα εκείνης της περιόδου. Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1943, στο Γαρδίκι, ο Άρης Βελουχιώτης έβαλε και έπιασαν 8 άνδρες και 6 γυναίκες και τους έφεραν στην πλατεία.

Η κατηγορία ήταν ότι είχαν προδώσει στους Ιταλούς κρύπτες με όπλα.

Μαζεύτηκε όλο το χωριό.

Και άρχισαν να τους ξυλοκοπούν.

Ο ίδιος ο Άρης έξαλλος τους χτυπούσε και τους μαστίγωνε για να ομολογήσουν το έγκλημά τους.

Τελικά «ομολόγησαν» και εκτελέστηκαν. Ο Βρετανός λοχαγός Νατ Μπάρκερ ρώτησε τον πρωτοκαπετάνιο αν πραγματικά πίστευε ότι και οι 14 ήταν ένοχοι.

Και ο Άρης του απάντησε: «Προτιμώ να εκτελέσω δέκα αθώους, παρά να αφήσω να ξεφύγει ένας προδότης»! Και σαν να μην έφτανε αυτό, «τα 14 πτώματα μεταφέρθηκαν στην έξοδο του χωριού και ο Άρης, πριν φύγει, διέταξε να τα αφήσουν εκεί τρεις μέρες για εκφοβισμό. Τα ίδιο ακριβώς έλεγε και ο Τηλέμαχος, ο υπαρχηγός του διαβόητου Οδυσσέα στον Έβρο, τον οποίο το ΚΚΕ αναγκάστηκε να καθαιρέσει και να εκτελέσει: "μακροπρόθεσμα δεν θα βλάψει αν σκοτωθούν και λίγοι αθώοι, προκειμένου να γίνουν ορισμένα πράγματα για την Επανάσταση". Πόσα ήταν τα θύματα του Ζέγκου; Ο Στάθης Καλύβας αναφέρει: "Μέσα σε έναν χρόνο (Σεπτέμβριος 1943 – Σεπτέμβριος 1944) και σε δύο μόνο επαρχίες (Άργος και Ναυπλία) του σημερινού Νομού Αργολίδος, όπου διεξήγαγα λεπτομερή έρευνα, φονεύθηκαν πάνω από 650 άνθρωποι (σχεδόν το 2% του συνολικού αγροτικού πληθυσμού της περιοχής). Αντίστοιχα είναι τα μεγέθη στην Κορινθία και σε ορισμένες άλλες περιοχές της Πελοποννήσου και της υπόλοιπης Ελλάδας." Άλλη υπόθεση είναι οι εκτελέσεις της Αργολιδοκορινθίας.

Ο γραμματέας της Π.E. Κορίνθου δηλώνει υπεύθυνα ότι απ’ τη μελέτη που έχει κάνει μέχρι τώρα, διαπιστώνει ότι έγιναν πάνω από 1.200 εκτελέσεις ανθρώπων.

Εκτελέστηκε γραμματέας K.Ο. του ΚΚΕ, ενός χωριού, γιατί υποστήριζε με επιμονή πως στο χωριό του δεν έχει αντίδραση για "κόψιμο", η οποία κατά τον Ζέγκο έπρεπε απαραίτητα να υπάρχει σε ποσοστό 10-15% σε όλο το χωριό. Την προτελευταία νύκτα της μακράς διαδρομής του, ο Άρης διάλεξε εκεί για να κοιμηθή μια καλή καλύβα…. Το βράδυ, δίπλα στο τζάκι, ένας νέος τού χωριού, τότε φοιτητής, σήμερα δικηγόρος στην Αθήνα, τον ρώτησε ποια ήταν τα αίτια της ήττας τού ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. – Δε σκοτώσαμε αρκετούς, του απάντησε ο Άρης. Ο Άγγλος ενδιαφερόταν για τούτο το σταυροδρόμι που ονομάζεται Ελλάδα.

Αν δεν είχαμε αφήσει όρθιο κανένα από τους φίλους του, δε θα μπορούσε να ξεμπαρκάρη πουθενά.

Οι άλλοι με έλεγαν φονιά: να πού μας κατάντησαν.

Πόσες ψυχές έχει το χωριό σας; – Χίλιους διακόσιους, απήντησε ό νέος. – Έπρεπε να σκοτώσουμε τους εξακόσιους.

Το μοσχάρι πεθαίνει όταν το κεφάλι του κολυμπήση στο αίμα.

Οι επαναστάτες πετυχαίνουν όταν τα ποτάμια κοκκινίσουν απ’ το αίμα.

Και αξίζει τον κόπο να το χύσης έτσι, όταν η αμοιβή είναι η τελειότητα της ανθρώπινης κοινωνίας." Σ΄αυτά τα καθάρματα έχουμε στήσει ανδριάντες και οι επίγονοι αυτών των καθαρμάτων διαφεντεύουν την πολιτική ζωή σήμερα στη χώρα.

Δεν θα σηκώσει κεφάλι αυτός ο τόπος, αν το εγκληματικό ΚΚΕ δεν αποβληθεί οριστικά από την πολιτική ζωή και αν οι νέες γενιές δεν μάθουν τις κτηνωδίες όσων επεδίωξαν την "τελειότητα" της ανθρώπινης κοινωνίας, όπως την φαντάστηκε ένας ανεπάγγελτος Γερμανός τεμπελχανάς του 19ου αιώνα που ξεκοκάλιζε την περιουσία της βαρώνης γυναίκας του και άφησε τα 4 από τα 7 παιδιά του να πεθάνουν κυριολεκτικά από πείνα. (Από τις 3 κόρες του που επέζησαν οι δύο αυτοκτόνησαν.)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους