Original Post

Πλήρες Κείμενο:

| Θανάσης Βέγγος | 29 Μαΐου 1927 – Αθήνα, 3 Μαΐου 2011 | Δεν είμαι επαγγελματίας ηθοποιός.

Είμαι ερασιτέχνης.

Δουλεύω με το ένστικτο.

Είμαι της αγχωτικής κωμωδίας εγώ.

Το άγχος είναι η σπεσιαλιτέ μου.

Αν δεν συναντιόμασταν με τον Νίκο Κούνδουρο, δεν θα υπήρχε στο πανί ούτε Θανάσης, ούτε Βέγγος.

Γυρίστηκε η ''Μαγική Πόλις'' και βρέθηκα μέσα σε έναν καινούριο κόσμο, που ταυτόχρονα αποτελούσε λύση στο οικονομικό μου πρόβλημα.

Έπαιζα τρίτους ρόλους και δούλευα σαν φροντιστής για ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτή ήταν η αρχή. Ο Κινηματογράφος είναι το ωραιότερο κομμάτι της ζωής μου.

Προτιμώ 100 φορές τον Κινηματογράφο από το Θέατρο.

Πανηγύρι φίλε μου.

Ξέρεις τι γίνεται στο γύρισμα; Ωραία ιστορία.

Πολλές σκηνές είναι αυτοσχέδιες.

Αλλάζουμε το σενάριο εκείνη τη στιγμή.

Εμπνεόμαστε από μια κουβέντα.

Από ένα σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου... Γυρίζαμε το ''Δόκτωρ Ζι - Βέγγος''. Ο Ντίνος Κατσουρίδης με τη μηχανή στο χέρι, εγώ, 45 τούρτες, 25 γιαούρτια και 6 ώρες κέφι.

Κάναμε μια σκηνή πολύ ωραία, αυτοσχεδιάζοντας με τον Φώτη Μεταξόπουλο.

Αγαπημένη μου ταινία είναι το ''Ποιος Θανάσης!!''. Είναι σαν Θέατρο, αλλά μ' αρέσει πολύ.

Και το φιλμ ''Θου - Βου Φαλακρός Πράκτωρ - Επιχείρηση Γης Μαδιάμ'' έχει στιγμές κινηματογραφικές, αλλά εγώ, προτιμώ το άλλο.

Η μεγαλύτερη χαρά, ήταν όταν άνοιξα το γραφείο μου και η μεγαλύτερη πίκρα, όταν αναγκάστηκα να το κλείσω.

Τρεις κλητήρες κάθε πρωί έξω από την πόρτα μου και 4.000.000 δραχμές χρέος.

Από ολόκληρη την εταιρία, έμεινε μονάχα ένα τηλέφωνο.

Ένα τηλέφωνο μου έμεινε από αυτή την ιστορία! Όταν έφτιαξα την εταιρία, δεν το έκανα για να κερδίσω μα για να σταθώ σαν καλλιτέχνης.

Είχα πολύ μεράκι για τις ταινίες μου.

Τις έκανα όπως εγώ ήθελα.

Πείνασα πολύ και εγώ και η οικογένειά μου.

Πολλά χρόνια.

Μην κοιτάτε που μένω τώρα.

Η φτώχεια ήταν πολύ μεγάλη.

Με τη γυναίκα μου, μέναμε σε ένα δωμάτιο.

Ποτέ δεν έτρεξα πίσω από την επιτυχία.

Ποτέ δεν είχα τη φιλοδοξία να γίνω καλός ηθοποιός.

Ήθελα να είμαι δουλευταράς.

Να δουλεύω με ταχύτητες μεγάλες.

Δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα που, κοίταξέ την καλά και διάβασε.

Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα.

Κάποιο βράδυ με πλησιάζει έξω από το σινεμά ένας γέρος. ''Καλέ μου άνθρωπε'', μου λέει, '' είμαι συνταξιούχος και βλέπω με τη γυναίκα μου τις ταινίες σου.

Σ' ευχαριστώ.

Βγαίνω από τον κινηματογράφο και έχω ξαλαφρώσει για τρεις μέρες''. Αυτό το ''καλέ μου άνθρωπε'', έγινε το σήμα κατατεθέν μου. Ο Θανάσης φτιάχτηκε, παρατηρώντας τους ανθρώπους μέσα στο χώρο που κινούνται.

Στις γειτονιές, στις λαικές αγορές, στο σινεμά.

Και κάτι άλλο.

Ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι πάνω στον Βέγγο υπάρχει μια εντιμότητα, ότι ο Βέγγος δεν έχει προσπαθήσει ποτέ να τον κοροιδέψει.

Μακελεμένος λειτουργώ.

Βολεμένος ποτέ.

Από τη στιγμή που θα είμαι βολεμένος θα πάψει να υπάρχει ο Βέγγος.

Το φοβάμαι το βόλεμα.

Δεν έχω φερθεί ωραία στον Βέγγο.

Τον ταλαιπωρώ συνέχεια.

Είμαι δύσκολος στις σχέσεις μου, δεν είμαι κοινωνικός τύπος, δε μπορώ να συνεννοηθώ εύκολα με τους ανθρώπους αν δε μου εμπνέουν εμπιστοσύνη.

Δεν αντέχω την υποκρισία και την εσωτερική μιζέρια.

Είμαι ένας άνθρωπος που δίνεται ολόκληρος σε αυτό που κάνει.

Ένας ερασιτέχνης που είναι παθιασμένος με τη δουλειά του.

Και με πάθος για την τελειότητα.

Την τελειότητα που πολλές φορές, δε χρειάζεται.

Δε χρειάζεται να ξεσκονίζω το ντεκόρ πριν από το γύρισμα ενός πλάνου.

Εγώ το ξεσκονίζω.

Κάποτε έβαλα όλο το συνεργείο να ξεσκονίσει τις Θερμοπύλες.

Ναι, μα το Θεό.

Ξεσκονίσαμε τις Θερμοπύλες.

Έτρεχα σε όλη μου τη ζωή με 300.

Αλλά δεν έκοψα ποτέ το νήμα γιατί συνεχώς μου το μετακινούσαν.

Όλο πλησίαζα και όλο μου το πήγαιναν λίγα μέτρα πιο 'κει.

Δε χαλάρωνα ποτέ.

Τώρα μόνο, αναγκαστικά. Με ενοχλεί ότι καταφτάνει η ώρα μηδέν... . . | Θανάσης Βέγγος | Ψυχής Άκος #psixisakospost

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους