Ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Ταυτίστηκε με την εικόνα του αεικίνητου ανθρώπου («τρέχω σαν τον Βέγγο»), ενώ η ατάκα του «καλέ μου άνθρωπε!» τον χαρακτήρισε...

Πλήρες Κείμενο:

Ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Ταυτίστηκε με την εικόνα του αεικίνητου ανθρώπου («τρέχω σαν τον Βέγγο»), ενώ η ατάκα του «καλέ μου άνθρωπε!» τον χαρακτήρισε προσωπικά, καθώς ξεχώρισε για το ήθος και τη σεμνότητά του. «Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα.

Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα.» -Τί κρατάτε από τη ζωή σας; -Ότι με αγάπησαν 4.000.000 άνθρωποι και με μίσησαν τρεις.

Δε νομίζω να είναι παραπάνω. Θανάσης Βέγγος (29 Μαΐου 1927 - 3 Μαΐου 2011) ⭕️ Ο Θανάσης Βέγγος, ο «καλός μας άνθρωπος», αποτελεί από μόνος του τεράστιο κεφάλαιο του ελληνικού κινηματογράφου και της ελληνικής κωμωδίας.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το φαινόμενο «Βέγγος» θα μπορούσε να διδάσκεται σε σχολές επικοινωνίας και κινηματογράφου, ως εργαλείο ανάλυσης, για το πως ένας κωμικός διαμόρφωσε μέσα από τους ρόλους του έναν ολοκληρωμένο λαϊκό κινηματογραφικό ήρωα με σταθερά χαρακτηριστικά, ενσαρκώνοντας τον μέσο Έλληνα στα πλαίσια της φαρσοκωμωδίας.

Αεικίνητος, σαρωτικός, φουκαράς, αγχωμένος, κυνηγημένος, καπάτσος, πολυμήχανος, φτωχός, τίμιος, γκαφατζής είναι κάποια από αυτά τα στοιχεία –αντιφατικά μεταξύ τους, όπως και του νεοέλληνα στην εποχή που σκιαγραφείται – που συνθέτουν το κινηματογραφικό φαινόμενο «Θανάσης Βέγγος». ❇️ Γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο το 1927, μοναχοπαίδι του Βασίλη και της Ευδοκίας Βέγγου.

Μετά τον πόλεμο του 1940, ο πατέρας του έχασε την δουλειά του, με αποτέλεσμα να ριχτεί ο Θανάσης στον αγώνα για το μεροκάματο.

Τα χρόνια 1948-1950, εξορίστηκε στην Μακρόνησο, όπου και γνωρίστηκε με τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο.

Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954, στην ταινία «Μαγική Πόλη». 🎭 Ο Θανάσης αν και δεν σπούδασε υποκριτική, αποφάσισε να δώσει εξετάσεις το 1959, σε ειδική επιτροπή για να πάρει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο.

Τις πρώτες δύο φορές που πήγε, απέτυχε.

Ήταν έτοιμος να τα παρατήσει, αλλά στρώθηκε στο διάβασμα και πήγε ξανά.

Ήταν η Ρένα Ντορ, η σπουδαία θεατρίνα της επιθεώρησης που πίστεψε στο ταλέντο του και επέβαλλε σχεδόν στην επιτροπή να τον περάσουν.

Την ίδια χρονιά, ο Βέγγος κάνει το θεατρικό του ντεμπούτο στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς πλουτς», στο θέατρο Περοκέ, δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη.

Η συνέχεια της καριέρας του επικεντρώθηκε στον κινηματογράφο, που ήταν και η μεγάλη του αγάπη – μέχρι το 1997, που εμφανίστηκε στην Επίδαυρο, στον ρόλο του Δικαιόπολη στους «Αχαρνής» και το 2001 στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη, όπου αποθεώθηκε από το κοινό. 🎞️ Παρά την εμπορική επιτυχία τους, η εταιρεία του Βέγγου οδηγήθηκε σε κλείσιμο, κυρίως λόγω κακής οικονομικής διαχείρισης, και έτσι ξεκινά η συνεργασία του με τον φίλο του και σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη.

Το 1971, γυρίζουν μαζί την ταινία «Τι Έκανες στον Πόλεμο Θανάση», η οποία αποσπά τρία σημαντικά βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μεταξύ άλλων και του Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Θανάση Βέγγο.

Το περίοδο 1971-1976 ξεκινά πάλι συνεργασία με την Φίνος Φιλμ, σε μια σειρά ταινιών με διαφορετικό ύφος, δίπλα στους Πάνο Γλυκοφρύδη και Ερρίκο Θαλασσινό.

Ξεχωρίζει η ταινία «Ο Τσαρλατάνος», στην οποία ερμηνεύει με επιτυχία τρεις διαφορετικούς ρόλους.

Τελευταία του ταινία με την Φίνος Φιλμ ήταν «Ο Θανάσης στη Χώρα της Σφαλιάρας» το 1976. —Την δεκαετία του ’80, ο Βέγγος αποσύρεται από το σινεμά και γυρίζει λίγες βιντεοταινίες.

Το 1991 επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, με την ταινία «Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη, σε μια ερμηνεία διαφορετική από όσες είχαμε συνηθίσει.

Το 1995 συμμετείχε στην ταινία «Το Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ενώ μνημειώδης χαρακτηρίστηκε η ερμηνεία του στην ταινία «Όλα Είναι Δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη το 1998.

Η τελευταία του κινηματογραφική συμμετοχή ήταν στην ταινία «Το Πέταγμα του Κύκνου» που προβλήθηκε το 2010. ✍🏻 Ο δημοσιογράφος Κώστας Πάρλας είχε γράψει την παρακάτω κριτική, στην εφημερίδα «Το Βήμα», τον Μάρτιο του 1976: «Ο Θανάσης Βέγγος είναι ίσως ο μοναδικός έλληνας ηθοποιός, που εξαιτίας ακριβώς του εύρους του ταλέντου του, κατάφερε να ενσαρκώσει στην κάθε παρουσία του την πεμπτουσία του Έλληνα Ανθρωπάκου∙ αυτού που πρέπει συνεχώς να υποφέρει, που τρώει τα χαστούκια των εκάστοτε κραταιών (από οπουδήποτε κι αν προέρχονται), αυτού που φιλοσοφεί, που γελάει και κάνουν και τους άλλους να γελούν.

Είναι ένα είδος σαλτιμπάγκου, μεταξύ Σαρλώ και Καραγκιόζη, που κινείται με την υπερηχητική, γκροτέσκα ταχύτητα που όμοια της δεν έχει βγει στην ελληνική οθόνη και θεατρική σκηνή.» 💕 Την εποχή που γυριζόταν η ταινία «Ο Δράκος» (1956) παντρεύτηκε την Ασημίνα Καρύδη, με την οποία έμεινε μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του.

Απέκτησαν μαζί δύο γιούς, τον Βασίλη και τον Χάρη, οι οποίοι στη συνέχεια του χάρισαν εγγόνια τα οποία και υπεραγαπούσε.

Όπως μάλιστα έχει δηλώσει η σύζυγός του: “Η αγάπη του Θανάση ήταν τόσο μεγάλη για την Νίκη και τον Θανασάκη που σχεδόν έκλαιγε κάθε φορά που άκουγε το όνομά τους.

Είχε λατρεία για τα δύο του εγγόνια και τίποτα δεν μπορούσε να την επισκιάσει.

Ούτε τα μικροπροβλήματα υγείας.

Δεν μπορείτε να καταλάβετε το πάθος του για αυτά.” 🏆 Ο Θανάσης Βέγγος έχει διακριθεί με τρία βραβεία Α’ και Β’ Άνδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ το 1993 το Φεστιβάλ τον τίμησε με ειδικό βραβείο για το σύνολο της προσφοράς του. 🎯 Το 2002, ο Δήμος Κορυδαλλού έδωσε το όνομά του στο δημοτικό αμφιθέατρο «Θανάσης Βέγγος». Το 2008, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχρισε τον Θανάση Βέγγο με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα, και την ίδια χρονιά, ο Δήμος Πειραιά μετονόμασε την πλατεία Ευαγγελισμού σε πλατεία «Θανάση Βέγγου». Το 2010, η Ακαδημία Κινηματογράφου απένειμε στον Θανάση Βέγγο τιμητικό βραβείο για το σύνολο του έργου του. 🎚️ Ο Θανάσης Βέγγος νοσηλευόταν από τις 19 Δεκεμβρίου 2010 στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου, όπου και απεβίωσε στις 3 Μαΐου 2011, λίγο πριν συμπληρώσει τα 84 χρόνια του.

Η νεκρώσιμος ακολουθία εψάλη στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίνας στο Θησείο την επόμενη, στις 4 Μαΐου, με παρουσία πολλών επισήμων και φίλων.

Τάφηκε στην Αμοργό, τόπο καταγωγής της μητέρας του και της γιαγιάς του. ✍🏻🌹 Σ Υ Ν έ Ν Τ Ε Υ Ξ Η ”Δεν είμαι επαγγελματίας ηθοποιός.

Είμαι ερασιτέχνης.

Δουλεύω με το ένστικτο.

Είμαι της αγχωτικής κωμωδίας εγώ.

Το άγχος είναι η σπεσιαλιτέ μου.

Αν δεν συναντιόμασταν με τον Νίκο Κούνδουρο, δεν θα υπήρχε στο πανί ούτε Θανάσης, ούτε Βέγγος.

Γυρίστηκε η ”Μαγική Πόλις” και βρέθηκα μέσα σε έναν καινούριο κόσμο, που ταυτόχρονα αποτελούσε λύση στο οικονομικό μου πρόβλημα.

Έπαιζα τρίτους ρόλους και δούλευα σαν φροντιστής για ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτή ήταν η αρχή. Ο Κινηματογράφος είναι το ωραιότερο κομμάτι της ζωής μου.

Προτιμώ 100 φορές τον Κινηματογράφο από το Θέατρο.

Πανηγύρι φίλε μου.

Ξέρεις τι γίνεται στο γύρισμα; Ωραία ιστορία.

Πολλές σκηνές είναι αυτοσχέδιες.

Αλλάζουμε το σενάριο εκείνη τη στιγμή.

Εμπνεόμαστε από μια κουβέντα.

Από ένα σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου... Γυρίζαμε το ”Δόκτωρ Ζι - Βέγγος”. Ο Ντίνος Κατσουρίδης με τη μηχανή στο χέρι, εγώ, 45 τούρτες, 25 γιαούρτια και 6 ώρες κέφι.

Κάναμε μια σκηνή πολύ ωραία, αυτοσχεδιάζοντας με τον Φώτη Μεταξόπουλο.

Αγαπημένη μου ταινία είναι το ”Ποιος Θανάσης!!”. Είναι σαν Θέατρο, αλλά μ' αρέσει πολύ.

Και το φιλμ ”Θου - Βου Φαλακρός Πράκτωρ - Επιχείρηση Γης Μαδιάμ” έχει στιγμές κινηματογραφικές, αλλά εγώ, προτιμώ το άλλο.

Η μεγαλύτερη χαρά, ήταν όταν άνοιξα το γραφείο μου και η μεγαλύτερη πίκρα, όταν αναγκάστηκα να το κλείσω.

Τρεις κλητήρες κάθε πρωί έξω από την πόρτα μου και 4.000.000 δραχμές χρέος.

Από ολόκληρη την εταιρία, έμεινε μονάχα ένα τηλέφωνο.

Ένα τηλέφωνο μου έμεινε από αυτή την ιστορία! Όταν έφτιαξα την εταιρία, δεν το έκανα για να κερδίσω μα για να σταθώ σαν καλλιτέχνης.

Είχα πολύ μεράκι για τις ταινίες μου.

Τις έκανα όπως εγώ ήθελα.

Πείνασα πολύ και εγώ και η οικογένειά μου.

Πολλά χρόνια.

Μην κοιτάτε που μένω τώρα.

Η φτώχεια ήταν πολύ μεγάλη.

Με τη γυναίκα μου, μέναμε σε ένα δωμάτιο.

Ποτέ δεν έτρεξα πίσω από την επιτυχία.

Ποτέ δεν είχα τη φιλοδοξία να γίνω καλός ηθοποιός.

Ήθελα να είμαι δουλευταράς.

Να δουλεύω με ταχύτητες μεγάλες.

Δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα που, κοίταξέ την καλά και διάβασε.

Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα.

Κάποιο βράδυ με πλησιάζει έξω από το σινεμά ένας γέρος. ”Καλέ μου άνθρωπε”, μου λέει, ”είμαι συνταξιούχος και βλέπω με τη γυναίκα μου τις ταινίες σου.

Σ' ευχαριστώ.

Βγαίνω από τον κινηματογράφο και έχω ξαλαφρώσει για τρεις μέρες”. Αυτό το ”καλέ μου άνθρωπε”, έγινε το σήμα κατατεθέν μου. Ο Θανάσης φτιάχτηκε, παρατηρώντας τους ανθρώπους μέσα στο χώρο που κινούνται.

Στις γειτονιές, στις λαικές αγορές, στο σινεμά.

Και κάτι άλλο.

Ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι πάνω στον Βέγγο υπάρχει μια εντιμότητα, ότι ο Βέγγος δεν έχει προσπαθήσει ποτέ να τον κοροιδέψει.

Μακελεμένος λειτουργώ.

Βολεμένος ποτέ.

Από τη στιγμή που θα είμαι βολεμένος θα πάψει να υπάρχει ο Βέγγος.

Το φοβάμαι το βόλεμα.

Δεν έχω φερθεί ωραία στον Βέγγο.

Τον ταλαιπωρώ συνέχεια.

Είμαι δύσκολος στις σχέσεις μου, δεν είμαι κοινωνικός τύπος, δε μπορώ να συνεννοηθώ εύκολα με τους ανθρώπους αν δε μου εμπνέουν εμπιστοσύνη.

Δεν αντέχω την υποκρισία και την εσωτερική μιζέρια.

Είμαι ένας άνθρωπος που δίνεται ολόκληρος σε αυτό που κάνει.

Ένας ερασιτέχνης που είναι παθιασμένος με τη δουλειά του.

Και με πάθος για την τελειότητα.

Την τελειότητα που πολλές φορές, δε χρειάζεται.

Δε χρειάζεται να ξεσκονίζω το ντεκόρ πριν από το γύρισμα ενός πλάνου.

Εγώ το ξεσκονίζω.

Κάποτε έβαλα όλο το συνεργείο να ξεσκονίσει τις Θερμοπύλες.

Ναι, μα το Θεό.

Ξεσκονίσαμε τις Θερμοπύλες.

Έτρεχα σε όλη μου τη ζωή με 300.

Αλλά δεν έκοψα ποτέ το νήμα γιατί συνεχώς μου το μετακινούσαν.

Όλο πλησίαζα και όλο μου το πήγαιναν λίγα μέτρα πιο 'κει.

Δε χαλάρωνα ποτέ.

Τώρα μόνο, αναγκαστικά.

Με ενοχλεί ότι καταφτάνει η ώρα μηδέν".- - "- Δε θα σας στοιχήσω τίποτα! απάντησε στην πρόσκληση για γεύμα. - Δυστυχώς δε βγαίνω καθόλου από το σπίτι... Η συνάντηση πρωινή, στο διαμέρισμα της Ηπείρου, στην Αγία Παρασκευή, στον 4ο όροφο.

Την πόρτα ανοίγει ο ίδιος ο Θανάσης Βέγγος και με αργά προσεκτικά βήματα με οδηγεί στο καθιστικό. - Καθίστε όπου θέλετε, η προτροπή. - Να μη σας ξεβολέψω, λέω, καταλαβαίνοντας ότι η θέση του είναι δεδομένη. - Αστειεύεστε; αποκρούει με ένα ανυπόκριτο αίσθημα φιλοξενίας και μου υποδεικνύει την αναπαυτική μπερζέρα.

Εμφανίζεται διακριτικά η κυρία Ασημίνα Βέγγου. - Η γυναίκα μου, τη συστήνει υπερήφανα. - Θα πάρετε κάτι; - Νερό, ευχαριστώ πολύ. - Και καφέ.

Φέρε και καφέ, παρεμβαίνει ο οικοδεσπότης. - Ο μόνος καφές που υπάρχει στο σπίτι είναι ελληνικός, συμπληρώνει εκείνη. - Η πιο χαρακτηριστική φράση της καριέρας σας είναι η προσφώνηση «'Καλέ μου άνθρωπε». Την πιστεύατε; - Για όνομα του Θεού! Καθόλου... Τότε, θα μου πείτε, γιατί το έλεγα... Έρχεται ο καφές δίνοντας χρόνο για ανασύνταξη. - Πόσα χρόνια είστε μαζί; - Σαράντα πέντε... - Πώς είπατε; διορθώνει η κυρία Ασημίνα.

Πενήντα δύο, παρακαλώ.

Από τα δεκαεννιά μου. - Πώς γνωριστήκατε; - Της πήγαινα πάγο στο σπίτι.

Δούλευα σε γαλακτοπωλείο.

Ανέβαινα το λόφο Σκουζέ με εκατό χιλιόμετρα! Με τον πάγο στο χέρι.

Πίστεψέ με! Η μία πόρτα άνοιγε η άλλη έκλεινε. - Είστε πολύ καλή, της έλεγα.

Μακάρι να ήταν όλες οι πελάτισσες σας εσάς.

Με τη γυναίκα μου, στην αρχή, μέναμε σε ένα δωμάτιο.

Μην κοιτάτε πού μένω τώρα.

Η φτώχια ήταν πολύ μεγάλη.

Πείνασα πολύ κι εγώ και η οικογένειά μου.

Πολλά χρόνια. - Τι σας συγκίνησε πάνω του; Απευθύνομαι στη σύζυγο. - Τα ωραία πράσινα μάτια του.

Η λάμψη από ευγένεια, καθαρότητα, και καλοσύνη που εξέπεμπαν. - Ε, και τρέλα! Μια δόση τρέλας υπήρχε, χαμογελάει ο Θανάσης Βέγγος. - Είμαστε 52 χρόνια μαζί.

Μιλάμε για λατρεία.

Για μένα ήταν αυτονόητο ότι θα περάσω με τη Μίνα. - Χαλαρώνατε ποτέ; - Όχι! Τώρα μόνο, αναγκαστικά... - Τι σας ενοχλεί σε αυτό; - Ότι καταφθάνει η ώρα μηδέν.

Η μέρα είναι φωτεινή.

Κοιτάει έξω από το παράθυρο, στο βάθος του ορίζοντα.

Τρώει με προσοχή λίγο κέικ.

Η παύση αναγκαία.

Η κυρία Ασημίνα έχει αποσυρθεί στα ενδότερα.

Η στιγμή δεν έχει ούτε αμηχανία, ούτε αγωνία, ούτε αιχμές.

Μόνο ησυχία.

Είναι στιγμές που το βλέμμα του υγραίνεται... - Τι δεν αντέχετε περισσότερο; - Την υποκρισία και την ψυχική μιζέρια. - Ποιο είναι το μεγάλο δώρο που πήρατε από τη ζωή; - Απέκτησα δύο γιους, τον Βασίλη και τον Χάρη.

Έχω και δύο εγγόνια που λατρεύω. Την Αγγελική και τον Θανασάκο. - Τι κρατάτε από τη ζωή σας; - Ότι με αγάπησαν 4.000.000 άνθρωποι και με μίσησαν τρεις.

Δε νομίζω να είναι παραπάνω.

Με υποδέχτηκε με μια απρόσμενη για τους καιρούς, καλοσυνάτη οικειότητα.

Με αποχαιρέτησε, επιμένοντας να έρθει, μαζί με την κυρία Ασημίνα, ως την εξώπορτα.

Και να περιμένουν μαζί μου, το ασανσέρ. - Μα, δεν υπάρχει λόγος, ψέλλισα... - Βεβαίως και υπάρχει, παρατήρησε". "Πείνασα πολύ και εγώ και η οικογένειά μου.

Η φτώχεια ήταν πολύ μεγάλη.

Με τη γυναίκα μου, στην αρχή, μέναμε σε ένα δωμάτιο.

Μην κοιτάτε πού μένω τώρα.

Δούλευα σ' ένα γαλακτοπωλείο.

Ανέβαινα τον λόφο Σκουζέ με τον πάγο στο χέρι.

Η μία πόρτα άνοιγε, η άλλη έκλεινε.

Της πήγα πάγο και γνωριστήκαμε.

Είστε πολύ καλή, της έλεγα.

Μακάρι να ήταν όλες οι πελάτισσες σαν κι εσάς.

Για μένα ήταν αυτονόητο ότι θα περάσω με τη Μίνα.

Είμαστε πάνω από μισό αιώνα μαζί.

Αποκτήσαμε δυο γιους, τον Βασίλη και τον Χάρη και έχω δύο εγγόνια που λατρεύω.

Ποτέ δεν έτρεξα πίσω από την επιτυχία.

Ποτέ δεν είχα τη φιλοδοξία να γίνω καλός ηθοποιός.

Ήθελα να είμαι δουλευταράς.

Να δουλεύω με ταχύτητες μεγάλες.

Δεν έχω κανένα ταλέντο.

Μόνο αυτή τη φάτσα που, κοίταξέ την καλά και διάβασε.

Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα.

Κάτι έχει η φάτσα μου που φέρνει τον άλλον κοντά μου.

Ίσως, όταν πέφτει η ματιά τους επάνω μου, ξέρουν ότι είμαι ένας πολύ εντάξει άνθρωπος.

Κάποιο βράδυ με πλησιάζει έξω από το σινεμά ένας γέρος και μου λέει: ”Είμαι συνταξιούχος και βλέπω με τη γυναίκα μου τις ταινίες σου.

Βγαίνω από τον κινηματογράφο και έχω ξαλαφρώσει για τρεις μέρες.

Σ' ευχαριστώ καλέ μου άνθρωπε.” Αυτό το ”καλέ μου άνθρωπε”, έγινε το σήμα κατατεθέν μου.

Έτρεχα σε όλη μου τη ζωή με 300.

Δεν έκοψα ποτέ το νήμα γιατί συνεχώς μου το μετακινούσαν.

Όλο πλησίαζα και όλο μου το πήγαιναν λίγα μέτρα πιο 'κει.

Δεν χαλάρωνα ποτέ.

Τώρα μόνο.

Αναγκαστικά". 🔎 Πηγές: βικιπαίδεια Φίνος Φιλμ ✍🏻🌹 (Απόσπασμα από συνέντευξη στη Μαρία Κατσουνάκη για την Εφημερίδα ”Καθημερινή”.) 🎨 Κατά την επεξεργασία των φωτογραφιών μετά την ψηφιακή αναπαραγωγή. ✍🏻📷 Επιμέλεια κειμένου για την ιστοσελίδα: ”Κλασικές Ελληνικές ταινίες που άφησαν εποχή”, σε συνεργασία με την ιστοσελίδα: ”Γίνε δημοσιογράφος για μία μέρα”, φωτογραφικό κολάζ: ΑνΈστης /2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους