Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΜΑΡΑΜΈΝΟ ΚΛΉΜΑ Νοστάλγησα μανούλα μου να πάω στο χωριό μας και βρέθηκα ένα σούρουπο, έξω απ'το φτωχικό μάς Βλέπω το κλήμα στην αυλή χλωμό και μαραμένο το τζάκι μας χωρίς καπνό και μισό γκρεμισμένο Η πόρτα τρίζει και βροντά, λες και μ' αναγνωρίζει κι ολόκληρο το σπιτικό, απ'τη χαρά ραγίζει... Εδώ ακούγονταν φωνές, γέλια και φασαρία τώρα αράχνες κατοικούν, σκόνη και ηρεμία.

Σ, ένα σκαμνάκι κάθισα που μου 'φτιαξες πατέρα σαν έργο τέχνης έμοιαζε θυμάμαι αυτή τη μέρα.

Με πήρε το παράπονο, άρχισα να δακρύζω κ'εκει που το' παιζα σκληρή νιώθω ότι λυγίζω! Νομίζω όλα με κοιτούν, το καθετί ρωτάει : _Αυτοί που ζούσαν εδώ Τώρα που έχουν πάει; Απάντηση γυρεύουνε μα ποίος να τους την δώσει. οι αναμνήσεις μαχαιριές που μ'εχουν σκοτώσει Για σένα μάνα με ρωτούν αν θα ξανά γυρίσεις σε περιμένει στην αυλή, το κλήμα να ποτίσεις...!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους