Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αχ, Κοκκινιά, με το αχ και βαχ, λιθάρι το λιθάρι, το ’στησες ξανά το νέο σου μετερίζι, λιθάρι το λιθάρι, μοιρολόι το μοιρολόι, ανέβασες ψηλά και τις σημαίες και τις καμπάνες, εσύ, γλυκιά προσφυγομάνα, αναμαζεύοντας στα λιγνά γόνατά σου κουκί κουκί το χώμα και τη μνήμη της πατρίδας.

Δίσεχτα χρόνια, — κολασμένοι αντίχριστοι, προδότες και φονιάδες και κιοτήδες σε χτύπαγαν πισώπλατα, σου σφάζαν τα καλύτερα παιδιά σου, σου γκρέμιζαν ό,τι έχτιζες, σου κλέβαν το στερνό όβολό σου, μα εσύ, και πάλι απ την αρχή, με το αβασίλευτο χαμόγελο, με την υπομονή και τη γροθιά σου, ξανάχτιζες το σπίτι, το δεντράκι, το τραγούδι, ασβέστωνες τις μαύρες πέτρες της μικρής αυλής σου κι ούτε που ξέχναγες ποτέ σου ν’ αποθέσεις στο προσηλιακό παραθυράκι μια τόση δα γλαστρούλα δυόσμο κι έναν γκαζοντενεκέ πυρόφλογα γεράνια.

Εχ, φτωχομάνα, Κοκκινιά, προσφυγομάνα, ασίκισσα λεβεντομάνα, που με γυμνές πατούσες πάταγες την πυρκαγιά κι άνθιζες όλη αστέρια και γαλάζια λουλουδάκια, εχ, Κοκκινιά, που πάντα γυμνοπόδαρη το θάνατο πατάς και πάντα στα μεσουράνια πλαταγίζεις του αγονάτιστου λαού την αιματόβρεχτη παντιέρα. Γιάννης Ρίτσος --- Ανταπόκριση από προσφυγικές γειτονιές στην Κοκκινιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους