Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εδώ πάλι είμαι φαντάρος το 1998, στα 24 μου. Για να λουφάρω είχα δηλώσει ψάλτης, οπότε έτρεχα και έψελνα στα στρατόπεδα (άλλοι έψελναν δηλαδή, εγώ το ίσο κράταγα) και γλίτωνα τις ασκήσεις.

Ώσπου μια μέρα ο λοχαγός στην Κόρινθο είπε στην αναφορά: "Εσύ, στρατιώτη Μποσκοΐτη, που είσαι άνθρωπος του Θεού, θα μας πεις απόψε τη στρατιωτική προσευχή"! Την π@ύτσισα, ιδέα δεν είχα! Τρέχω στον υπεύθυνο του θρησκευτικού αγήματος και του ζητάω να μου δώσει γραμμένη τη στρατιωτική προσευχή.

Μου δίνει αυτός ένα μακρυνάρι - άντε να το μάθαινα.

Βρήκα τη λύση, είπα θα τα παίξω όλα για όλα.

Mαθαίνω απ' έξω τις τρεις πρώτες γραμμές.

Βγαίνω στη βραδινή προσευχή πριν το σιωπητήριο και μόλις λέω τις τρεις πρώτες γραμμές της στρατιωτικής προσευχής ("Δέσποτα Παντοκράτωρ, ο καταξιώσας ημάς διελθείν'' κλπ.) κολλάω τον ορισμό του Αριστοτέλη για την τραγωδία.

Έκλεινα δηλαδή με το "Την των παθημάτων κάθαρσις, αμήν". Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα, πλην ενός λίγο μεγαλύτερου φιλολόγου που είχε ξαπλώσει χάμω απ' τα γέλια.

Και ο λοχαγός που ήταν τέρας μορφώσεως, τον πρόγκηξε: "Καλά, ρε βλάκα, γελάς ακόμη κι αυτή την ιερή στιγμή;" Πάντως το ότι έκανα μπ@υρδέλο τη στρατιωτική προσευχή, το θεωρώ σαν τη μέγιστη αναρχική μου πράξη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους