Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το χρονογράφημα της εβδομάδας. «Το τσάι της κυρίας Πηνελόπης. Ι. Α. Μουτήρης Τα πολιτικά κόμματα βγήκαν από τα γραφεία τους και κατέβηκαν στην κοινωνία.

Περί τους 500 οι υποψήφιοι βουλευτές, ο καθένας με το δικό του αφήγημα, επισκέπτονται εργοστάσια, επιχειρήσεις, καφενεία και κάθε χώρο δημόσιας συνάθροισης.

Σφίγγουν χέρια, χαμογελούν, υπόσχονται απλόχερα — υποσχέσεις που ξεθωριάζουν πιο γρήγορα κι από τις αφίσες τους στους τοίχους.

Οι δημοσκοπήσεις πάνε κι έρχονται, ανεβάζοντας και κατεβάζοντας τα ποσοστά και τις πιθανότητες εκλογής.

Το άγχος των υποψηφίων κορυφώνεται.

Οι αρχηγοί των κομμάτων μετρούν προσεκτικά τα λόγια της επόμενης ημέρας: άλλη ομιλία για τη νίκη, άλλη για την ήττα.

Όλα προβλεμμένα, εκτός από την αλήθεια.

Στο μικρό προσφυγικό σπίτι, η κυρία Πηνελόπη κάθεται με την κόρη της.

Το τσάι αχνίζει, μα το δωμάτιο παραμένει κρύο.

Η κόρη της, με πτυχία που κόστισαν στερήσεις, νύχτες άγρυπνες και όνειρα που περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους, εδώ και δύο χρόνια περιμένει μια ευκαιρία για διορισμό, ευκαιρία που δεν έρχεται. «Θα τακτοποιηθεί», τους είπε ο Σταύρος. Υποψήφιος.

Δικός τους άνθρωπος — έτσι τους διαβεβαίωσε. «Μίλησα με τον πρόεδρο». Η φράση ειπώθηκε με εκείνη τη βεβαιότητα που έχουν μόνο όσοι δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν σε κανένα.

Η κυρά Πηνελόπη δεν απάντησε τότε.

Έμαθε μια ζωή να περιμένει: πρώτα την επιστροφή στο χωριό που άφησε πίσω, μετά μια καλύτερη μέρα, τώρα μια θέση εργασίας για το παιδί της.

Κρατά το φλιτζάνι με τα δυο της χέρια, για να αισθανθεί ζεστασιά, για να πιστέψει ότι η υπόσχεση που της δόθηκε θα τηρηθει.

Και συλλογίζεται: Πόσες φορές ειπώθηκε αυτή η ίδια υπόσχεση σε άλλα σπίτια; Πόσες φορές το «σύντομα» χάθηκε στον χρόνο; Έξω, οι υποψήφιοι συνεχίζουν τη δουλειά τους.

Χαμόγελα, χειραψίες, υποσχέσεις, λόγια μεγάλα.

Μέσα, στα σπίτια, οι άνθρωποι περιμένουν μικρά πράγματα, που δεν χωρούν στις προεκλογικές ομιλίες.

Κι όταν έρθει η ώρα της κάλπης, η κυρά Πηνελόπη δεν θα ψηφίσει απλώς, αλλά θα αποφασίσει αν θα πιστέψει ξανά.

Γιατί στο τέλος, οι πολιτικοί δεν κρίνονται από όσα υπόσχονται — αλλά από όσα τηρούν ή καλύτερα απ´ όσα ξεχνούν.

Ο λαός όμως δεν ξεχνά, θυμάται.

Όμως κάθε φορά, αναγκάζεται να ελπίζει ξανά.

Κι αυτή είναι ίσως η πιο μεγάλη νίκη των πολιτικών.

Ότι, παρά τα ψέματα, βρίσκουν πάντα μια κοινωνία αρκετά κουρασμένη — και αρκετά απελπισμένη — για να τους πιστέψει ξανά».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους