Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την Κυριακή την περιμέναμε λες και κάτι μεγάλο έπρεπε να συμβεί.

Σα να χρωστούσε η μέρα κάτι ξεχωριστό.

Κάτι που να φαίνεται.

Κάτι που να λες μετά “να, άξιζε”. Κι όμως, μερικές από τις πιο ήσυχες, τις πιο γεμάτες στιγμές, δεν είχαν τίποτα γυαλιστερό.

Θυμάμαι στην εφηβεία το δίπλο κασετόφωνο, τις 60άρες και τις 90άρες κασέτες χρωμίου, το γράψε-σβήσε με ευλάβεια, εκείνο το μισό δευτερόλεπτο που έπρεπε να πετύχεις το τραγούδι ακριβώς πάνω στον αέρα του Jeronimo Groovy.

Να περιμένεις.

Να ακούς.

Να πατάς rec την κατάλληλη στιγμή λες και κρατούσες κάτι ιερό.

Και το κρατούσες.

Γιατί εκεί, σε μια κασέτα που γυρνούσε αργά, χωρούσε περισσότερη γείωση απ’ όση χωράει σήμερα σε ολόκληρες “τέλειες” μέρες.

Δεν το ήξερα τότε έτσι.

Αλλά το σώμα το ήξερε.

Ήξερε τη γαλήνη τού να είσαι εκεί. Συγκεντρωμένος. Ήσυχος.

Χωρίς να κυνηγάς τίποτα άλλο εκτός από το επόμενο τραγούδι.

Μεγαλώνοντας, μάλλον αυτό χάσαμε λίγο.

Όχι τις ευκαιρίες.

Το μέτρο τους.

Προσωπικά λοιπόν, νομίζω πως η Κυριακή δεν ζητάει θαύματα.

Ζητάει ίσως να θυμηθούμε πως και σε μια 60άρα κασέτα χωρούσε κάποτε ολόκληρη ηρεμία. Στέφανος Περίφανος 🙆 «Να ζήσουμε στο σώμα μας με χαρά» #healthybodygr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους