Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο μήνες προσπαθούσα να γνωρίσω καλύτερα μια 56χρονη γυναίκα, πηγαίνοντάς τη σε όμορφα εστιατόρια.

Μόλις όμως της πρότεινα να έρθει σπίτι μου, έπεσαν οι μάσκες της κυρίας μονομιάς.

Πριν πέντε χρόνια χώρισα ήσυχα και κατάφερα να συνηθίσω στην ελευθερία της εργένικης ζωής.

Τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, άρχισα να καταλαβαίνω πως το να επιστρέφω σε ένα άδειο διαμέρισμα με βαραίνει.

Είμαι 56 ετών, με την υγεία μου καλά και με τις δυνάμεις μου ακέραιες.

Εγγράφηκα, λοιπόν, σε μια εφαρμογή γνωριμιών, ελπίζοντας να βρω μια γυναίκα για σοβαρή σχέση και συμβίωση.

Τελικά, όπως φάνηκε από τα πρώτα κιόλας μηνύματα, μου στάθηκε τυχερό – βρήκα μια πολύ ενδιαφέρουσα γυναίκα.

Το προφίλ της ήταν απλό: «Ελισάβετ, 56 ετών, χήρα, αναζητώ σοβαρό και έντιμο άντρα για σοβαρή σχέση». Η φωτογραφία της έδειχνε μια ευγενική γυναίκα, χωρίς υπερβολές, με καλοσυνάτο βλέμμα.

Η επικοινωνία μας ξεκίνησε αμέσως και εγώ ξεκαθάρισα εξαρχής πως δεν ψάχνω για ατελείωτο ψηφιακό φλερτ, αλλά γυναίκα για πραγματική σχέση, να μοιραστούμε τη καθημερινότητα και να ταξιδεύουμε μαζί.

Συμφώνησε, κι έτσι κανονίσαμε ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας για το Σαββατοκύριακο.

Το πρώτο μας ραντεβού ήταν υπέροχο.

Περπατήσαμε για ώρες, είχε καταπληκτικό καιρό.

Μου μιλούσε με ενθουσιασμό για τη δουλειά της και τα εγγόνια της, κι εγώ άκουγα με προσοχή.

Μου άρεσε που ήταν ήρεμη και δεν μιλούσε ασταμάτητα.

Καθίσαμε σε ένα μαγαζί για φαγητό – εγώ κάλυψα το λογαριασμό, καθώς πιστεύω ότι όταν ένας άντρας προσκαλεί μια γυναίκα, έτσι πρέπει.

Άρχισε η περίοδος «λουλούδια και σοκολατάκια»: τα λουλούδια και τα γλυκά τα αγόραζα εγώ, αλλά περνούσαμε όμορφα και οι δύο. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο κανονίζαμε πολιτιστικές βραδιές.

Δεν είμαι τσιγκούνης, αλλά αν τα υπολογίσω όλα τώρα, τα χρήματα που ξόδεψα αυτά τα δύο μήνες με ζαλίζουν.

Πηγαίναμε θέατρο και μετά πάντα για φαγητό.

Κάθε βδομάδα ο ίδιος ρυθμός: έκθεση μοντέρνας τέχνης, συναυλία, εκδρομή έξω από την πόλη με καλό φαγητό στη φύση.

Προσπαθούσα να φερθώ ως κύριος, με την πεποίθηση πως σταδιακά θα έρθουμε πιο κοντά.

Εκείνη μου έπαιρνε το χέρι όταν περπατούσαμε και με έλεγε: — Νίκο, περνάω τόσο ωραία μαζί σου, είσαι αληθινός τζέντλεμαν.

Αυτό, φυσικά, μου άρεσε.

Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια Τώρα που το σκέφτομαι, θα έπρεπε να είχα καταλάβει από τότε.

Πρώτα απ’ όλα, δεν με είχε καλέσει ποτέ σπίτι της – ούτε για έναν καφέ, ούτε απλώς να περάσω.

Πάντα υπήρχε μια δικαιολογία: «Δεν έχω τακτοποιήσει, Νίκο», «Σήμερα είναι εδώ η εγγονή μου», «Είμαι κουρασμένη, πάμε καλύτερα έξω!». Στην αρχή το απέδωσα στη συστολή της – μπορεί μια γυναίκα που έμεινε μόνη να μην συνηθίζει να δέχεται άντρες στο σπίτι.

Δεν επέμεινα, απλώς περίμενα τη σωστή στιγμή.

Δεύτερον, οι κουβέντες για την ηλικία είχαν μια υποκριτική χροιά.

Αν ήταν για βόλτες, εστιατόρια, ταξίδια, ήταν γεμάτη ενέργεια κι ευεξία.

Έλεγε με χαρά να πάμε Σαββατοκύριακο κάπου, να επισκεφτούμε πάρκο, να πάμε διακοπές.

Όταν όμως η κουβέντα γινόταν πιο προσωπική, ξαφνικά γινόταν η αυστηρή γιαγιά.

Μια φορά σε κινηματογράφο, στο τελευταίο κάθισμα, της άγγιξα διακριτικά το γόνατο.

Τίποτα παραπάνω – το χέρι μου μόνο.

Το απομάκρυνε αυστηρά, αλλά ευγενικά. — Νίκο, μας παρακολουθούν οι γύρω. — Ελισάβετ, είναι σκοτεινά και δεν είναι κανείς δίπλα μας. — Δεν έχει σημασία.

Δεν είναι όμορφο.

Δεν είμαστε παιδιά.

Το απέδωσα στην ανατροφή της.

Ίσως να ήταν παραδοσιακή, κι έπρεπε να σεβαστώ τα όριά της.

Αλλά σιγά-σιγά μου δημιουργήθηκε διχασμός.

Δεν είμαστε πια 16, είμαστε κοντά στα 60 και ο χρόνος για να ζήσουμε είναι πολύτιμος – δεν θέλω να παριστάνω για μήνες τον «αθώο εραστή». Επίσης, λάτρευε να μιλά με λεπτομέρειες για τις αρρώστιες της.

Σ’ αυτήν την ηλικία όλοι έχουμε κάτι – πονάει η μέση, ανεβαίνει η πίεση, εντάξει.

Αλλά εκείνη έβρισκε ιδιαίτερη απόλαυση να περιγράφει τα φάρμακά της για τη χοληστερίνη, τους πόνους στην πλάτη, ακόμα και στη διάρκεια του δείπνου.

Άκουγα, συμπαθούσα, ακόμα κι έλεγα να πάω να τη δω καλό γιατρό.

Αλλά μόλις ανέφερα ότι εγώ πηγαίνω δύο φορές την εβδομάδα στο κολυμβητήριο, κι αυτό για την υγεία μου, στραβομουτσούνιασε: — Τι τα θες αυτά; Θα χαλάσεις την καρδιά σου! Σ’ αυτήν την ηλικία θέλουμε καναπέ και βιβλίο, όχι πισίνα.

Εγώ όμως δεν άντεχα να σαπίζω στον καναπέ.

Ήθελα ζωή.

Στιγμή αλήθειας και μίνι διάλεξη περί ντροπής Χτες πήρα απόφαση ότι φτάνει, δεν έχει νόημα να το τραβάω και να παίζω τον αιώνιο πρωτοετή.

Δύο μήνες γνωριμίας είναι αρκετοί για να δεις αν ταιριάζουν οι άνθρωποι.

Δείπνο σε γκουρμέ εστιατόριο, χορτοφάγαμε, παραγγείλαμε κι ένα καλό μπουκάλι Αγιωργίτικο.

Καλή διάθεση, αστεία με συναδέλφους της, γέλια δυνατά.

Πίστεψα πως έχω απέναντί μου μια φυσιολογική γυναίκα κι ότι ήρθε η ώρα να μπούμε σε πιο ουσιαστικές συζητήσεις.

Η βραδιά τελείωσε κι ανεβήκαμε στο αυτοκίνητό μου.

Έξω έριχνε ψιλή βροχή, μέσα ζεστά, απαλή μουσική στο ραδιόφωνο.

Της έπιασα το χέρι απαλά.

Αυτή τη φορά δεν αντέδρασε. — Ελισάβετ, τι λες να έρθεις σπίτι μου; Να πιούμε ένα τσάι, να ακούσουμε λίγη μουσική; Σκληραίνει αμέσως το βλέμμα της, τεταμένη όλη.

Το χαμόγελο εξαφανίζεται. — Νίκο, τι εννοείς με αυτό που λες; — Εννοώ ακριβώς αυτό που λέω.

Μου αρέσεις, είμαι ελεύθερος, είσαι ελεύθερη.

Είμαστε μαζί πάνω από δύο μήνες.

Είναι φυσικό να θέλω να σε νιώσω πιο κοντά.

Κι εκεί ακολούθησε ένα λογύδριο για την ηλικία, τη ντροπή και την «αγαθή πνευματικότητα» που με άφησε άφωνο: — Καταλαβαίνεις τι λες; Αυτά είναι για τους νεότερους, για όσους κάνουν οικογένεια.

Εμάς τι μας χρειάζονται αυτά; Σκέψου πόσο γελοίοι θα είμαστε γυμνοί! Εγώ με τις ρυτίδες, εσύ με την κοιλιά... Δυστυχώς, στην ηλικία μας μετράει το πνεύμα και η συντροφικότητα, όχι τα “χαμηλά” ένστικτα.

Εσύ σκέφτεσαι επιπόλαια.

Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου.

Δηλαδή επειδή είμαι άντρας με επιθυμίες, είμαι απλώς «ζώο» στα μάτια της μετά από δύο μήνες φλερτ. — Περίμενε, μην τα ισοπεδώνεις.

Δεν έχω πρόβλημα, πάω γυμναστήριο, υγεία δόξα τω Θεώ και η σιλουέτα σου για την ηλικία σου είναι εξαιρετική.

Γιατί να τα “κηδέψουμε” όλα τόσο νωρίς; Ποιος είπε ότι στα 56 τελειώνει η ζωή και μετράει μόνο η φιλία; — Αυτά τα σκέφτεται όλη η κοινωνία, — μου πετάει. — Μια σωστή γυναίκα στην ηλικία μου ασχολείται μόνο με εγγόνια και φυτά.

Θα ντρεπόμουν αν το μάθαιναν τα παιδιά μου.

Εκεί ξεσπάω και της τα λέω έξω από τα δόντια: — Τελικά δεν ήθελες άντρα για τη ζωή σου! Δύο μήνες τρως στα δικά μου λεφτά, βόλτες, ταβέρνες, ταξίδια με το αμάξι μου, θέατρα.

Δηλαδή, να δέχεσαι τα δώρα του “ζώου” επιτρέπεται, αλλά τη συντροφικότητα, μόλις τη συζητάμε, σου φαίνεται αποκρουστικό.

Έγινε κόκκινη, αλλά μάλλον από νεύρα – σίγουρα όχι από ντροπή. — Ν’ ανοίγομαι επειδή με κερνάς δείπνα; Αρνείσαι να καταλάβεις. — Μη διαστρεβλώνεις, — της λέω ήρεμα, αν και μέσα μου έβραζα. — Το φλερτ προϋποθέτει εξέλιξη.

Απλώς ήθελες έναν καλό φίλο με γεμάτο πορτοφόλι κι αμάξι.

Άνοιξε γρήγορα την πόρτα κι έφυγε χτυπώντας την.

Δεν την ακολούθησα – όλα ήταν ξεκάθαρα.

Την είδα να μπαίνει περήφανη στην πολυκατοικία και ένιωσα πικρία απ’ όλα όσα ανέχτηκα.

Αγαπώ τις ωραίες κουβέντες, τη λογοτεχνία, την ιστορία.

Μα παραμένω ζωντανός άντρας, με φυσιολογικές επιθυμίες.

Δεν σκοπεύω να τις αρνηθώ για έναν «τσιμεντωμένο» ηθικό κώδικα που έχει κάποια στο μυαλό της για τις ρυτίδες.

Διέγραψα το τηλέφωνό της και την εγγραφή μου από το σάιτ γνωριμιών.

Θέλω χρόνο να ηρεμήσω μετά από αυτό το θέατρο.

Πλέον πήρα απόφαση: στο πρώτο ραντεβού θα ρωτάω την άποψη για την εγγύτητα.

Αν ακούσω άλλη διάλεξη περί «τρίτης ηλικίας» και εγγονών ως νόημα ζωής, μοιράζουμε το λογαριασμό και λέω καληνύχτα.

Εσείς τι λέτε; Έχω άδικο που στα πενήντα έξι να προσφέρω οικειότητα σε μια αξιοπρεπή γυναίκα – είναι τόσο φοβερό; Και γιατί εγγράφονται τέτοιες κυρίες σε σάιτ γνωριμιών, αν θεωρούν ότι η ζωή τους τελείωσε;Την επόμενη μέρα… Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους