Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλήθεια, ποιος καθιέρωσε στην Ελλάδα την Εργατική Πρωτομαγιά; Επειδή, όπως είπε ο Διονύσιος Σολωμός: «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν, ό,τι είναι αληθές», ας πούμε μερικές αλήθειες για την χθεσινή ημέρα - και όχι μόνον.

Πολλοί μιλάνε για την Πρωτομαγιά, αλλά δεν λένε ποιος την καθιέρωσε στην Ελλάδα. Η Εργατική Πρωτομαγιά, λοιπόν, καθιερώθηκε επίσημα ως Εθνική Εργατική Εορτή στην Ελλάδα, από τον Ιωάννη Μεταξά, στις 7 Απριλίου 1937.

Και, δεν ήταν το μόνο φιλεργατικό μέτρο που πήρε ο Μεταξάς, ο οποίος δεν αντιμετώπισε τον κομμουνισμό μόνο με καταστολή, αλλά και με κοινωνική πολιτική, που χτύπαγε στις ρίζες τις αιτίες που κάποιοι γίνονταν κομμουνιστές.

Δηλαδή, την ανεργία, την φτώχεια, την δυστυχία και την κοινωνική αδικία.

Ας μας τα πει καλύτερα ο γνωστός δημοσιογράφος, ιστορικός, συγγραφέας, δοκιμιογράφος, κριτικός κινηματογράφου και διανοούμενος της αριστεράς, Βασίλης Ραφαηλίδης, που δεν μασούσε τα λόγια του: «Τα πιο τολμηρά φιλολαϊκά μέτρα στην Ελλάδα τα πήρε ο Μεταξάς.

Δεν πρέπει να αποσιωπούμε πως ο Μεταξάς είναι αυτός που: ● Καθιέρωσε τον θεσμό των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ●Επέβαλε τον θεσμό της κοινωνικής περίθαλψης, ●Καθιέρωσε το θεσμό της υποχρεωτικής άδειας, ●Επέβαλε το οχτάωρο» Στα γραφόμενα του Ραφαηλίδη, να προσθέσω την ίδρυση και λειτουργία του ΙΚΑ, αλλά και την εκμηδένιση της ανεργίας, με την δημιουργία των Ταγμάτων Εργασίας.

Επρόκειτο για μια οργάνωση επανδρωμένη από άνεργους Έλληνες, που απασχολήθηκαν σε δημόσια έργα - μεταξύ των άλλων και στην περίφημη «Γραμμή Μεταξά».

Σύμφωνα πάλι με τον Ραφαηλίδη: «Ο Μεταξάς συνέβαλε αποφασιστικά στο να αποκτήσει η Ελλάδα δρόμους της προκοπής» Θα πείτε, ναι, σωστά όλα αυτά, αλλά ο Μεταξάς ήταν δικτάτορας.

Δεν αντιλέγω, αλλά πρέπει να κρίνουμε την κάθε πολιτική περίοδο, με τα δεδομένα της εποχής.

Ναι, ο Μεταξάς ήταν δικτάτορας, αλλά στην εποχή του, οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες στην Ευρώπη, ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Και βέβαια, ο Μεταξάς κυβέρνησε δικτατορικά, αλλά με την σύμφωνη γνώμη όλων των πολιτικών δυνάμεων - πλην των αριστερών.

Οι οποίοι, είναι υποκριτικό να τον χαρακτηρίζουν δικτάτορα, ενώ εξαγγέλλουν στο επίσημο πρόγραμμά τους, την εγκαθίδρυση καθεστώτος «δικτατορίας του προλεταριάτου» και τέτοια καθεστώτα υποστήριζαν και υποστηρίζουν.

Είναι χρήσιμη μια πολύ σύντομη αναδρομή, για το πώς έγινε πρωθυπουργός ο Μεταξάς.

Στις 13 Απριλίου 1936, πέθανε ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός Δεμερτζής.

Την θέση του κατέλαβε ο Ι.

Μεταξάς, τον οποίο ο Δεμερτζής είχε κάνει αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, κατόπιν υπόδειξης του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Η νέα κυβέρνηση Μεταξά, έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από 241 βουλευτές.

Σύμφωνα με τον Γεώργιο Παπανδρέου (που ήταν μεταξύ αυτών που δεν έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον Μεταξά): «Όταν οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί πέσουν εις παρακμήν, ενίοτε μια δικτατορία ομοιάζει αναγκαία και χρήσιμη» Αυτή ακριβώς η κατάσταση επικρατούσε τότε στην Ελλάδα! Αδυναμία σχηματισμού ισχυρής κυβέρνησης, πάθη, μίση και έντονος διχασμός των πολιτικών δυνάμεων και του λαού, στρατιωτικά κινήματα, οικονομική κρίση και κοινωνική αναταραχή, την οποία υποδαύλιζε η αριστερά.

Μην ξεχνάμε, ότι ανάλογες συνθήκες υπήρχαν τότε και στην Ισπανία, στην οποία είχε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος.

Ολοκληρώνω την σημερινή ανάρτηση, παραθέτοντας ένα ακόμα απόσπασμα, από το βιβλίο του Ραφαηλίδη: «Και όταν ένας πολιτικός αντίπαλος του αναστήματος του Βενιζέλου σε προκρίνει ως ικανό, είναι φυσικό να καβαλήσεις το καλάμι κυρίως όταν αισθάνεσαι κι όταν είσαι πράγματι ικανός.

Και ο Μεταξάς κάθε άλλο παρά τυχαίος ήταν.

Έχουμε την τάση να υποτιμούμε τους δικτάτορες.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση να χαρακτηρίζουμε τον Μεταξά νάνο, κάνοντας ανόητη αναφορά στο ανάστημά του. Ο Μεταξάς δεν ήταν νάνος, ήταν λαϊκός ηγέτης.

Ο λαός αγάπησε τον Μεταξά, κι ας μάθουμε επιτέλους να λέμε την αλήθεια» Πηγή: 📍Βασίλης Ραφαηλίδης, «Ιστορία (Κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους, 1930-1974».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους