Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λοιπόν, ας τελειώνουμε με αυτή τη σύγχυση, η οποία δεν υπηρετεί ούτε την αλήθεια ούτε τη νομική σοβαρότητα, αλλά τείνει να διασαλεύσει πλήρως την εμπιστοσύνη των πολιτών πρός τους θεσμούς, ώστε ορισμένοι να αντλούν πολιτικό όφελος από το κλίμα γενικευμένης δυσπιστίας.

Ακούγονται, δυστυχώς, πράγματα νομικώς απαράδεκτα από ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά τί ισχύει και τί δεν ισχύει, τί επιτρέπεται δικονομικά και τί αποκλείεται απολύτως.

Και όμως, παρά τη γνώση τους, επιλέγουν να γράφουν ότι ο καταδικασμένος Τάλ Ντίλιαν πρέπει να κληθεί να καταθέσει ως μάρτυρας για όσα είπε μετά την καταδίκη του, σαν να πρόκειται για ουδέτερο τρίτο πρόσωπο, άσχετο πρός την ίδια την ποινική υπόθεση.

Τί ισχύει, λοιπόν, στην πραγματικότητα; Ο Τάλ Ντίλιαν έχει ήδη καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό στην Ελλάδα για παραβίαση προσωπικών δεδομένων στην υπόθεση των υποκλοπών και έχει ο ίδιος δηλώσει ότι θα ασκήσει έφεση.

Συνεπώς, η ενοχή του δεν είναι ακόμη αμετάκλητη.

Αυτό σημαίνει τα εξής: Πρώτον, άν μιλούμε για την ίδια πράξη ή για το ίδιο ποινικό αδίκημα στο ακροατήριο, ο Ντίλιαν δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ουδέτερος μάρτυρας. Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας είναι σαφής: δεν εξετάζονται ως μάρτυρες στο ακροατήριο όσοι έχουν παραπεμφθεί για την ίδια πράξη μέχρι να κριθεί αμετάκλητα η ενοχή τους, ούτε βεβαίως όσοι έχουν αμετάκλητα κηρυχθεί ένοχοι για την πράξη που εκδικάζεται.

Επομένως, για το ίδιο ποινικό αδίκημα, ο Ντίλιαν δεν είναι ουδέτερο τρίτο πρόσωπο επειδή προέβη μεταγενεστέρως σε δημόσιες δηλώσεις.

Δεύτερον, το γεγονός ότι είπε κάτι μετά την καταδίκη του δεν αίρει τη δικονομική του θέση ούτε του απονέμει ξαφνικά την ιδιότητα αμέτοχου πληροφοριοδότη.

Το πρόσωπο παραμένει συνδεδεμένο με το ίδιο ποινικό αντικείμενο και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται κατά βούληση, αναλόγως της επικοινωνιακής ευχρηστίας των λεγομένων του, ως "βολικός μάρτυρας" εκεί όπου ο νόμος δεν το επιτρέπει.

Τρίτον, όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είτε αγνοεί στοιχειώδεις κανόνες ποινικής δικονομίας είτε, πράγμα πολύ πιθανότερο, τους γνωρίζει και παρ' όλα αυτά επιλέγει να παραπληροφορεί.

Και στις δύο περιπτώσεις, η εικόνα είναι θλιβερή.

Διότι δεν πρόκειται πλέον για εσφαλμένη γνώμη, αλλά για σκόπιμη διασπορά δικονομικών ανακριβειών.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα απλό ερώτημα: για ποιόν λόγο λέγονται τόσο απερίσκεπτα και τόσο απενοχοποιημένα ψέματα που αντιστρατεύονται αυτό που πράγματι ορίζει ο νόμος; Και κυρίως: πώς είναι δυνατόν άνθρωποι με νομική παιδεία να εκθέτουν εαυτούς σε τέτοιο βαθμό, θυσιάζοντας την επιστημονική τους αξιοπρέπεια στον βωμό της πολιτικής σκοπιμότητας; Το ότι ενδέχεται να είναι κομματικά στελέχη και να προσπαθούν, κατά την κοινή έκφραση, να κάμουν την ανάγκη φιλοτιμία, δεν συνιστά καμμία απολύτως δικαιολογία.

Είναι ίσως κατανοητό ότι ορισμένοι αγωνιούν να κρατήσουν όρθιο ένα κόμμα το οποίο έχει διολισθήσει εκ νέου στον λαϊκισμό της δεκαετίας του ’80 και μάλιστα υπό την απειλή να απολέσει ακόμη και τη δεύτερη θέση.

Όμως, ακριβώς με αυτή τη στάση, δεν το διασώζουν· το οδηγούν βαθύτερα στην ανυποληψία, επαναλαμβάνοντας άκριτα τις ασυναρτησίες του κ. Ανδρουλάκη.

Η κομματική στράτευση, όσο ισχυρή και άν είναι, συναντά ένα αδιαπραγμάτευτο όριο: την προσωπική αξιοπρέπεια.

Όταν το κόμμα σου λέει προδήλως αβάσιμα, ασύντακτα ή νομικώς αστεία πράγματα, είναι ανθρώπινα κατανοητό να μη θελήσεις να το χτυπήσεις και εσύ ο ίδιος.

Υπάρχει, όμως, μιά στοιχειώδης διέξοδος ευπρέπειας: η σιωπή.

Δεν είναι αναγκαίο να προσχωρήσεις και εσύ στην ανοησία.

Δεν είναι υποχρεωτικό να αυτογελοιοποιηθείς για να αποδείξεις την πίστη σου.

Κάποτε, η πιό έντιμη μορφή κομματικής πειθαρχίας είναι απλώς να μη μιλήσεις. Λυπηθείτε τους εαυτούς σας... 😥

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους