Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιστροφή στην Αθήνα για όλους μας, σωματικά και πνευματικά, έπειτα από ένα πολύ έντονο και γεμάτο συγκινήσεις μπασκετικό τριήμερο στη Βαλένθια.

Και σκέφτομαι ότι κάπως έτσι είναι η Αθήνα για την οποία είμαι περήφανος. Η Αθήνα της διανόησης, η Αθήνα του μείζονος πολιτισμού, η «Παληά Αθήνα» της Belle Époque, η Αθήνα που μας θέλει και τη θέλουμε, η Αθήνα που λαχταράς να περπατήσεις τους δρόμους της, στα χνάρια όλων εκείνων των σπουδαίων προσωπικοτήτων που άφησαν το αποτύπωμά τους στη σκιά του Ιερού Βράχου. «Αθήναζε», και πιο συγκεκριμένα στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στο Θησείο, δεσπόζει εδώ και λίγες ημέρες ένα θαυμάσιο γλυπτό, από εκείνα που αναμφισβήτητα έλειπαν από την πόλη.

Ένα γλυπτό που υπενθυμίζει -σε όσους το έχουν ξεχάσει- ότι η Αθήνα όχι μόνο δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ ο παρίας της Ευρώπης, αλλά αντιθέτως αποτελεί έναν φωτεινό φάρο πολιτισμού για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Η Αθήνα του Χορν, της Μελίνας, της Αλίκης, του Μάνου, του Μίκη, του Οδυσσέα, του Ρίτσου.

Δεν έχει σημασία πού γεννήθηκαν, πού έζησαν ή πού πέθαναν.

Αθηναίοι πολίτες ήταν/είναι, όπως Αθηναίοι πολίτες είμαστε δυνάμει όλοι μας.

Τι είναι η ποίηση; Μια απόδραση είναι, τόσο απλά.

Απόδραση από την πεζότητα, την πλήξη, τον κυνισμό.

Είναι ένα τσίγκλισμα να ανακαλύψουμε πόση ομορφιά κρύβεται εντός μας, ένα παραθυράκι σε έναν υπέροχο κόσμο που είναι πάντοτε διαθέσιμος, αρκεί να θέλεις να τον συναντήσεις.

Η ποίηση, όπως και η μουσική, δεν είναι γιατρειά, λειτουργεί όμως σαν καταπραϋντικό χάπι.

Στην ποίηση δεν θα βρεις λύσεις στα προβλήματά σου, θα βρεις όμως απαντήσεις στα «γιατί» και τα «πώς» που σε ταλαιπωρούν.

Η ποίηση είναι μια εσωτερική αναζήτηση που κάποιες φορές καθίσταται ανάγκη...

Το γλυπτό αυτό έχει τον συμβολισμό του. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης κάθεται ταπεινά στην άκρη, δίνοντας χώρο -και το δικαίωμα- σε οποιονδήποτε να σταθεί δίπλα του, να αποσπάσει λίγη από την αύρα του και να τον ρωτήσει ό,τι επιθυμεί.

Και να συζητήσουν μαζί τα πάντα: για αγάπη, για μίσος, για φθόνο, για εκδίκηση, για πόλεμο και ειρήνη, για προδοσία και συγχώρεση, για πανανθρώπινες αξίες.

Για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, για τα χαμένα χρόνια, τις χαμένες πατρίδες, για την Αλεξάνδρεια που χάσαμε, για τα Κύθηρα που ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε, για την Αθήνα που κάποιοι άξιοι και ρομαντικοί προσπαθούν να επανοικοδομήσουν εις τα εξ ων συνετέθη.

Ποιος είπε ότι τα αγάλματα δεν μιλάνε; Ποιος διαδίδει τέτοια ασύστολα ψέματα; Τα αγάλματα είναι λαλίστατα.

Πλησίασέ τα και, πού ξέρεις, ίσως να έχουν κάτι να σου πουν.

Κάτι σαν αυτό: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες...»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους