Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα γράφω για τη δυτική Θεσσαλονίκη. Για δεκαετίες, η δυτική Θεσσαλονίκη μεγάλωσε με τρόπο άνισο.

Σήκωσε μεγάλο μέρος της εργατικής, βιοτεχνικής, βιομηχανικής και οικιστικής πίεσης της πόλης, χωρίς να πάρει πίσω τις ανάλογες υποδομές.

Πυκνή κατοίκηση, λιγότερο πράσινο, ελλείψεις σε δημόσιους χώρους, ανεπαρκείς συγκοινωνίες, περιβαλλοντικά βάρη, αποσπασματικός πολεοδομικός σχεδιασμός.

Όλα αυτά δημιούργησαν μια πραγματικότητα που δεν είναι μόνο τεχνική και χωροταξική αλλά είναι ταυτόχρονα κοινωνικά ταξική και αναπτυξιακά ετεροβαρής.

Η ποιότητα ζωής δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά περνά από απλές παραμέτρους.

Πόση ώρα χρειάζεσαι για να πας στη δουλειά σου, αν έχεις πάρκο κοντά στο σπίτι σου, αν το παιδί σου έχει χώρο να παίξει, αν μπορείς να κινηθείς χωρίς αυτοκίνητο, αν η γειτονιά σου φωτίζεται, καθαρίζεται, αναπνέει, σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια αλλά και προοπτική.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η δυτική Θεσσαλονίκη έχει σήμερα κάτι που πολλές περιοχές δεν έχουν.

Έχει περιθώριο μετασχηματισμού.

Διαθέτει πληθυσμιακή δυναμική, νεανικότητα, κοινωνική ζωντάνια, διαθέσιμους χώρους, μεγάλα πρώην στρατόπεδα, βιομηχανικά κελύφη, γειτονιές με ακόμη ενεργούς δεσμούς, μικρομεσαία οικονομία, εγγύτητα στο λιμάνι, στους βασικούς οδικούς άξονες, στη βιομηχανική και εμπορευματική Θεσσαλονίκη.

Έχει, δηλαδή, τα υλικά για να γίνει κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που είναι σήμερα.

Το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει σχέδιο, επιμονή και πολιτική βούληση. Στο 1ο σχόλιο 📎 το άρθρο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους