Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κανένας Από όσους συνέβαλαν στην προσπάθεια αυτή, Δεν σκέφτηκε Πως φτάνει με αυτή την πρακτική . «Ιθάκη » «Μανιφέστο » Μην κατεβάζουμε το επίπεδο Ντράπηκε κ η ντροπή Εγώ δεν νομίζω ότι ρωτάει όλους αυτούς τους αξιόλογους επιστήμονες τον Συντονιστή Γιώργο Σιακαντάρη, δρ. κοινωνιολογίας- Συγγραφέα και

🪻🪻🪻🪻🪻🪻🪻🪻🪻 Διαβάστε ένα διαφορετικό Ποιητικό Μανιφέστο, Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψη, Αθήνα 1972‒ που αποτελεί, σύμφωνα με την ομόφωνη αξιολόγηση της κριτικής, το αποκορύφωμα του ποιητικού έργου του Ιωάννη Κουτσοχέρα (1904-1994).

Αν δεν κάνω λάθος, είναι το μόνο (ελληνικό τουλάχιστον) ποιητικό μανιφέστο υπό μορφήν ποιήματος.

Είναι και το μόνο (απ’ όσο γνωρίζω) ελληνικό μανιφέστο που έχει τιμηθεί με διεθνή ποιητικά βραβεία: με το «Prix du Syndicat des Journalistes et Ecrivains» (γαλλικό) και με το «Grand Prix Auguste Marin» (βελγικό).

Σύμφωνα με τον Pozzetti, «ο Κουτσοχέρας ως μεγάλος ποιητής δεν είναι μόνο δημιουργός ποιημάτων αλλά και αξιωματικός της απέραντης και ειρηνικής στρατιάς της ομορφιάς» (βλ.

Πρόλογο της μετάφρασής του), ενώ για τον Aufrère «η τρίπτυχη ‒λυρικορομαντική, ιστορική και πολιτικοκοινωνική‒ ποίηση του Κουτσοχέρα αντιστοιχεί σε τρία μεγάλα ρεύματα που σημειώνουν την αιωνιότητα του έργου του» (βλ. οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης).

Παραθέτω τη δεύτερη από τις τριάντα επτά ψηφίδες που συνθέτουν το Μανιφέστο: Όμως, άνθρωποι για τα δίκαια των ανθρώπων, δεν ακούτε την κραυγή του ανθρώπου; Ο Λόγος – άλογος.

Ο διάλογος κενός.

Βουβός ο αντίλογος.

Άλαλα της ανθρωπιάς τα χείλη.

Πύργος της Βαβέλ των Εθνών ο πύργος – ο Ο.Η.Ε.

Στο σταυρό των υπερδυνάμεων ο Χριστός. Προμηθέας Δεσμώτης – ο άνθρωπος.

Οι ισχυροί της γης και οι ανίσχυροι – αυτουργοί και συνεργοί – μαχαιρώνουμε τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ (1973) «Η Ανθρωπότητα», γράφει ο Π. Α.

Σινόπουλος (ό.π.), «σ’ ολόκληρη την προϊστορική και ιστορική διαδρομή της, μέχρι τη Βιομηχανική Εποχή, είχε αχώριστες συμπορευόμενες τη “Σπατάλη του Χρόνου” και την “Έλλειψη Υλικών Αγαθών”.

Πότε-πότε όμως φαίνεται πως οι άνθρωποι δεν είχαν ούτε και την πολυτέλεια να σπαταλούν τον χρόνο τους.

Και τότε, όταν οι λαοί περνούσαν δύσκολες ώρες, τα είδη του λόγου που είχαν κάποιο μάκρος φαίνεται πως ήσαν ακατάλληλα.

Οι λαοί χρειαζόντουσαν τότε μια συντομευμένη διατύπωση, ο λόγος να είναι λακωνικός, η βοήθεια να είναι άμεση.

Ενώ όμως στο παρελθόν η έλλειψη χρόνου ήταν ένα έκτακτο περιστατικό, η εποχή μας εκατάληξε να είναι “Εποχή Ελλείψεως Χρόνου”». Ο Σινόπουλος αναπτύσσει αυτή τη διάγνωσή του ενισχυόμενος και από την ξένη βιβλιογραφία.

Αναφέρεται στις απόψεις του Σουηδού πανεπιστημιακού καθηγητή της Οικονομίας Στάφφαν Μπούρενσταμ Λίντερ, ο οποίος, διαπιστώνοντας ότι «ο χρόνος έγινε σήμερα το σπανιότερο αγαθό στην Κοινωνία της Αφθονίας», στον πρόλογο μιας ποιητικής του συλλογής αναπτύσσει ως εξής την ιδέα του «για μια ποίηση σε μια Βιαστική Κοινωνία»: Δεν έχουμε καιρό για πολλά, για πάρα πολλά πράγματα, που όμως στο βάθος μάς λείπουν.

Και, βέβαια, δεν έχουμε καιρό να διαβάσουμε Ποίηση.

Με τις σκέψεις αυτές γράφτηκαν οι Σφραγίδες.

Διαβάζονται όλες μέσα σε μισή ώρα.

Πιστεύουμε πως όσο και να μην έχουμε καιρό για χάσιμο, πολύ λίγοι είναι εκείνοι που δεν μπορούν να “χάσουν” μισή ώρα για ένα βιβλίο. Η Ποίηση πρέπει να βρει τον τρόπο με τον οποίο θα τα καταφέρει ν’ αποκαταστήσει επαφή με τον σύγχρονό της Άνθρωπο.

Ένας τρόπος νομίζουμε πως είναι αυτός που προτείνουμε: Το πολύ σύντομο, το «συμπυκνωμένο», θα ’ταν καλύτερα να πούμε, ποίημα. «Ωστόσο», συνεχίζει ο Σινόπουλος, καθώς «η εποχή μας δεν είναι μόνο “Εποχή Ελλείψεως Χρόνου” αλλά και “Εποχή της Διαπροσωπικής Εμπειρίας” είναι απαραίτητο και εκείνο το είδος του ποιήματος που ο ποιητής Colin Falck ονόμασε “συντομότερο ποίημα” (shorter poem), ενώ ο Ian Hamilton το είπε “ελάχιστο ποίημα” (minimal poem)».

Με λίγα λόγια, «ένα ποίημα με λιγότερους από δέκα στίχους θα ήταν δυνατόν πράγματι να κατορθώσει αποτελέσματα που δεν θα μπορούσαν να κατορθωθούν με μεγαλύτερο μήκος».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους