Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο που στην Ελλάδα ακούγεται σχεδόν ως υπερβολή: ίσως θα έπρεπε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να αναλάβει έναν συνολικό, ψυχρό και αδιάφορο ως προς τις εγχώριες ευαισθησίες...

Original Post

25#

Πλήρες Κείμενο:

Όχι αποσπασματικά, όχι με την ηθική οικονομία των «μεμονωμένων περιστατικών», αλλά ως ανατομία ενός συστήματος: ποιοι εργάζονταν, ποιοι πληρώνονταν, ποιοι απουσίαζαν, ποιοι υπέγραφαν, ποιοι εμφανίζονταν μόνο όταν έπρεπε να επιβεβαιωθεί η ύπαρξή τους.

Γιατί εδώ δεν έχουμε πια απλώς ειδήσεις.

Έχουμε ένα βαθύ ίζημα πρακτικών που δεν αντέχουν στο φως.

Και κάθε ίχνος κρύβει μια μικρή τεχνολογία εξυπηρετήσεων που, όταν την αγγίξεις, καταρρέει με έναν ήχο που θυμίζει περισσότερο κενό παρά σκάνδαλο.

Γιατί η αφήγηση των «υπαλλήλων-φαντασμάτων» δεν είναι λαϊκισμός.

Όλοι το ξέρουν πως είναι σχεδόν μεταφυσική κατηγορία.

Άνθρωποι που υπάρχουν μισθολογικά αλλά όχι λειτουργικά, παρουσίες που εγγράφονται σε καταστάσεις χωρίς να εγγράφονται στον χρόνο.

Εκπομπές που παράγονται για να υπάρχουν και όχι για να βλέπονται.

Άδειες που δίνονται με την ελαφρότητα της συνήθειας και προσλήψεις που μοιάζουν να προϋπάρχουν της προκήρυξης που υποτίθεται ότι τις γεννά.

Αν όλα αυτά δεν είναι σύστημα, τότε τι είναι; Μια αθώα σύμπτωση μισού σχεδόν αιώνα επαναλαμβανόμενης αταξίας; Η παραίτηση λοιπόν του Γιάννη Δάρα δεν αλλάζει κάτι, αλλά διαταράσσει τη σιωπηρή ομαλότητα της στρέβλωσης.

Η επίκληση βέβαια της «αξιοπρέπειας» ακούγεται σχεδόν αμήχανη σε ένα περιβάλλον όπου η ίδια η έννοια της ευθύνης έχει διαχυθεί τόσο πολύ, ώστε κανείς δεν την κρατάει ολόκληρη.

Είναι σαν να σηκώνεται κάποιος από ένα τραπέζι όπου όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει, αλλά έχουν συμφωνήσει να μην το ονομάσουν.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι αν θα αποκαλυφθεί άλλο ένα επεισόδιο ή αν θα προστεθεί ένας ακόμη φάκελος σε κάποιον εισαγγελέα.

Το πρόβλημα είναι ότι η ΕΡΤ μοιάζει να λειτουργεί επί χρόνια ως ένας μηχανισμός που αναπαράγει τον εαυτό του χωρίς να χρειάζεται πια ούτε προσχήματα.

Σε μια χώρα που υπερηφανεύεται για το «επιτελικό κράτος», ίσως η μόνη πραγματικά επιτελική λειτουργία να είναι αυτή η αθόρυβη, επίμονη, σχεδόν «καλλιτεχνική» διαχείριση της αδιαφάνειας.

Και πράγματι, αν αυτό δεν είναι μεγάλο σκάνδαλο, τότε ίσως έχουμε απλώς χάσει την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τι σημαίνει σκάνδαλο. https://www.bankingnews.gr/index.php?id=872338

24#

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους