Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εύκολη συκοφαντία μιας δύσκολης γενιάς Διάβασα αυτές τις μέρες μια πολύ βολική αφήγηση για τη Gen Z: ότι είναι τεμπέληδες, κακομαθημένοι, απρόθυμοι να δουλέψουν, εθισμένοι στις οθόνες, ανίκανοι να αντέξουν πίεση.

Είναι η αυτάρεσκη αφήγηση όσων πιστεύουν ότι πέρασαν από τη φωτιά και βγήκαν ατσάλινοι, ενώ οι νεότεροι δήθεν λιώνουν με την πρώτη δυσκολία.

Καθημερινά στην δουλειά, όμως, βλέπω κάτι εντελώς διαφορετικό.

Βλέπω παιδιά που μοχθούν. Πολύ.

Παιδιά που πηγαίνουν από μάθημα σε δουλειά, από δουλειά σε οικογενειακές υποχρεώσεις, από υποχρεώσεις σε διάβασμα, και μετά ξανά από την αρχή.

Βλέπω φοιτητές που προσπαθούν να σταθούν όρθιοι μέσα σε ένα οικονομικό, κοινωνικό και τεχνολογικό περιβάλλον που δεν τους προσφέρει καμία σταθερή υπόσχεση.

Δεν τους λείπει η εργατικότητα.

Τους λείπει η πίστη ότι η εργατικότητα θα ανταμειφθεί.

Και ίσως αυτό είναι που ενοχλεί τους μεγαλύτερους.

Όχι επειδή οι νέοι δεν δουλεύουν -- δουλεύουν --, αλλά που δεν πιστεύουν πλέον το παλιό αφήγημα: δούλεψε σκληρά, κάνε τα σωστά βήματα, πάρε πτυχίο, βρες δουλειά, χτίσε ζωή.

Η διαδρομή αυτή δεν είναι πια υπόσχεση αλλά ανέκδοτο κακής ποιότητας για την Gen Z και την Alpha.

Η δική μου γενιά, η Gen X, και σε κάποιο βαθμό και οι Millennials, κινδυνεύουμε να γίνουμε αυτό που κάποτε κοροϊδεύαμε: οι μεσήλικες που εξηγούν στους νέους ότι «στην ηλικία σας εμείς…» χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να κοιτάξουν τι ακριβώς υπάρχει μπροστά στους νέους σήμερα.

Και αυτό που υπάρχει μπροστά τους δεν είναι απλώς «δυσκολία».

Είναι ζόφος και αβεβαιότητα. Οι Gen Z και οι Alpha μεγαλώνουν βλέποντας το μέλλον τους να μικραίνει.

Βλέπουν το κόστος ζωής να ανεβαίνει, την πολιτική ζωή να εκτρέπεται σε θέατρο παραλόγου, την κλιματική κρίση να αντιμετωπίζεται σαν ενοχλητική λεπτομέρεια, και τώρα την τεχνητή νοημοσύνη να απειλεί ακριβώς τις δουλειές που υποτίθεται ότι θα τους έβαζαν στο επαγγελματικό παιχνίδι.

Τους λέμε να προετοιμαστούν για μια αγορά εργασίας που αλλάζει ταχύτερα απ’ όσο μπορούν να σχεδιαστούν τα προγράμματα σπουδών.

Τους λέμε να είναι ευέλικτοι, ενώ στην πραγματικότητα εννοούμε: μάθετε να ζείτε χωρίς σταθερό έδαφος, νοικιάζοντας τα πάντα.

Και μετά έχουμε το θράσος να τους αποκαλούμε τεμπέληδες.

Δεν είναι τεμπελιά αυτό που φαίνεται.

Είναι η άρνηση μιας γενιάς να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι που μοιάζει όλο και πιο στημένο.

Την κούρασή της γενιάς αυτής την θεωρούμε αδυναμία· τον σκεπτικισμό της, αγνωμοσύνη.

Την ανάγκη μιας ολόκληρης γενιάς για νόημα, ισορροπία και αξιοπρέπεια την βαφτίζουμε έλλειψη επαγγελματισμού.

Όμως η Gen Z δεν είναι υποχρεωμένη να λατρέψει τα ερείπια που της παραδίδουμε.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για τη Gen Z, ας αφήσουμε στην άκρη το ύφος γυμνασιάρχη-κατηχητή.

Ας μιλήσουμε για το άγχος μιας γενιάς, όχι ως ατομική παθολογία, αλλά ως λογική αντίδραση σε ένα παράλογο περιβάλλον.

Ας μιλήσουμε για το πώς μια γενιά καλείται να αποδείξει την αξία της σε θεσμούς που οι προηγούμενες γενιές υπονόμευσαν, εμπορευματοποίησαν ή άφησαν να σαπίσουν.

Και ας μιλήσουμε και για τη δική μας ευθύνη.

Είναι πολύ εύκολο να χλευάζεις τους νέους.

Πολύ πιο εύκολο από το να παραδεχτούμε πως δεν αποτυχαίνουν επειδή δεν προσπάθησαν αρκετά, αλλά επειδή εμείς τους παραδώσαμε έναν κόσμο όπου η προσπάθεια δεν έχει πια καθαρή σχέση με την προοπτική.

Οι φοιτητές μου δεν είναι τεμπέληδες.

Είναι κουρασμένοι, αγχωμένοι, συχνά θυμωμένοι, και δικαιολογημένα δύσπιστοι.

Αλλά είναι επίσης έξυπνοι, εργατικοί, ευαίσθητοι, δημιουργικοί και πολύ πιο ρεαλιστές απ’ όσο ήμασταν εμείς στην ηλικία τους.

Και καλούνται να αφιερώσουν τη ζωή τους σε ένα σύστημα που υπόσχεται μόνο ανασφάλεια, ενοχές, και έναν λογαριασμό που η δική μας γενιά αφήνει απλήρωτο.

Αν η στάση της Gen Z μάς φαίνεται «τεμπελιά», το πρόβλημα δεν είναι η ηθική συγκρότηση των νέων αλλά η αδυναμία να αναγνωρίσουμε τον κόσμο που τους παραδώσαμε. .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους