Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλεις να ακούγεσαι. Και τι πιο φυσικό, τι πιο ανθρώπινο από αυτό; Να υπάρχεις μέσα από τη φωνή σου.

Να νιώθεις πως ο λόγος σου φτάνει κάπου, πως δεν χάνεται στο κενό.

Πως κάποιος σε συναντά.

Μόνο που για να ακουστείς πραγματικά, δεν αρκεί να μιλάς.

Χρειάζεται να μπορείς κι εσύ να ακούς.

Να δίνεις χώρο στον άλλον, όχι μόνο όταν συμφωνεί μαζί σου, όχι μόνο όταν σε βολεύει, αλλά κι όταν σε δυσκολεύει.

Να αντέχεις την παρουσία του χωρίς να την κάνεις αμέσως απειλή, κριτική ή απόρριψη.

Αυτό αρχίζει από μέσα.

Από το αν ακούς εσένα.

Ακούς τη λύπη σου ή τη σπρώχνεις κάτω από την ανάγκη να φανείς δυνατός; Ακούς τον θυμό σου ή τον ντύνεις με σιωπή; Ακούς την ανάγκη σου ή την βαφτίζεις υπερβολή; Ακούς τη χαρά σου ή τη μικραίνεις για να μη φανεί πολύ; Όσο μας ακούμε, ανοίγει μέσα μας ένας χώρος πιο αληθινός.

Ένας χώρος που χωρά τη χαρά χωρίς να τη σαμποτάρει, τη λύπη χωρίς να την ντρέπεται, τον θυμό χωρίς να τον μετατρέπει σε όπλο, τον πόνο χωρίς να τον κάνει ταυτότητα.

Όταν όμως δεν μας ακούμε, τότε το συναίσθημα του άλλου γίνεται καθρέφτης που δεν αντέχουμε.

Ο θυμός του μοιάζει επίθεση.

Η χαρά του γίνεται ζήλια.

Η ανάγκη του μάς φαίνεται απαίτηση.

Η ευαλωτότητά του μάς βαραίνει, γιατί ακουμπά τη δική μας άγνωστη ευαλωτότητα.

Θέλουμε να μας βλέπουν.

Να μας καταλαβαίνουν.

Να μας χωρούν.

Αλλά εμείς βλέπουμε τον άλλον; Ή βλέπουμε μόνο αυτό που φοβόμαστε πως σημαίνει για εμάς; Και κυρίως: αντέχουμε να μας δουν οι άλλοι όπως είμαστε; Όχι όπως παρουσιαζόμαστε.

Όχι όπως θα θέλαμε να μας αγαπήσουν.

Αλλά όπως είμαστε πραγματικά.

Με τις αντιφάσεις, τις άμυνες, τις πληγές, τις επιθυμίες, τις μικρότητες και το φως μας.

Έχουμε δει τα κομμάτια μας; Εκείνα που κάποτε αποκλείσαμε για να επιβιώσουμε.

Εκείνα που τα ονομάσαμε αδυναμία, υπερβολή, ντροπή.

Τα έχουμε αντέξει; Τα έχουμε πλησιάσει χωρίς να τα διώξουμε ξανά; Τα έχουμε αγκαλιάσει αρκετά ώστε να πάψουν να ζητούν την προσοχή μας με με κραυγές; Γιατί όταν εξορίζουμε κομμάτια μας, δεν εξαφανίζονται.

Μιλούν μέσα από τις σχέσεις μας.

Ζηλεύουν, θυμώνουν, φοβούνται, απαιτούν, αποσύρονται.

Και τότε δεν ακούμε τον άλλον· ακούμε τον παλιό μας πόνο να μιλά στη θέση του.

Η αληθινή ακρόαση θέλει θάρρος.

Θέλει να μη χρησιμοποιείς τον άλλον ως σκηνή για τις πληγές σου.

Θέλει να μπορείς να μείνεις παρών, ακόμη κι όταν κάτι μέσα σου τρέμει.

Και ίσως τότε η σχέση γίνεται λιγότερο ένας αγώνας για το ποιος θα ακουστεί περισσότερο, και περισσότερο ένας τόπος όπου δύο άνθρωποι μπορούν να υπάρξουν χωρίς να ακυρώνουν ο ένας τον άλλον.

Γιατί όταν πάψουμε να εξορίζουμε κομμάτια μας, δεν ζητάμε πια απεγνωσμένα να μας χωρέσει ο άλλος.

Αρχίζουμε πρώτα να χωράμε εμείς τον εαυτό μας.

Και τότε η συνάντηση γίνεται αληθινή. Δεν χρειάζεται να φωνάξεις για να ακουστείς. Ακούγεσαι, γιατί είσαι παρών. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους