Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο χαίρομαι τους ανθρώπους που επιζητούν τη σύνδεση στις σχέσεις τους.

Που δεν τους αρκεί απλώς να περνούν καλά, να γελούν, να γεμίζουν τον χρόνο, να έχουν παρέα για τις στιγμές τους.

Χαίρομαι εκείνους που θέλουν κάτι βαθύτερο.

Που μπαίνουν σε μια σχέση όχι για να καταναλώσουν παρουσία, αλλά για να συναντήσουν έναν άνθρωπο.

Που δεν στέκονται στην επιφάνεια, αλλά δημιουργούν χώρο.

Χώρο να ακουστεί ο άλλος.

Να υπάρξει.

Να φανεί.

Να μην χρειάζεται να μικρύνει, να κρυφτεί, να απολογηθεί για την ανάγκη του να αγαπηθεί με αλήθεια.

Πόσο χαίρομαι τους ανθρώπους που θεωρούν προϋπόθεση τη σύνδεση.

Όχι πολυτέλεια.

Όχι κάτι που «αν τύχει, καλώς».

Αλλά βάση. Έδαφος. Αναπνοή.

Που ξέρουν πως μια σχέση χωρίς ανταπόκριση μπορεί να έχει ενθουσιασμό, μπορεί να έχει εικόνα, μπορεί να έχει στιγμές, αλλά δεν έχει ρίζα.

Και εκείνοι αναζητούν ρίζα.

Αναζητούν βλέμμα που μένει.

Λόγο που συναντά.

Παρουσία που δεν εξαφανίζεται όταν η αλήθεια γίνεται πιο απαιτητική.

Πόσο χαίρομαι τους ανθρώπους που κοιτούν κατάματα την ανάγκη τους για επιβεβαίωση.

Που δεν την ντύνουν με εγωισμό, ούτε την αφήνουν να τους οδηγεί σε επιλογές που τους αδειάζουν.

Που κάποια στιγμή σταματούν και λένε: «Δεν θέλω άλλο το περιτύλιγμα.

Δεν θέλω άλλο κάτι που λάμπει απ’ έξω και με αφήνει μόνο μέσα μου».

Και τότε αρχίζουν να διαλέγουν αλλιώς.

Με περισσότερη τρυφερότητα για τον εαυτό τους.

Με περισσότερη ευθύνη.

Με περισσότερη επίγνωση.

Χαίρομαι τους ανθρώπους που επιλέγουν την ουσία, ακόμη κι όταν η ουσία δεν εντυπωσιάζει.

Που διαλέγουν την αλήθεια, ακόμη κι όταν η αλήθεια δεν κολακεύει.

Που επιλέγουν την ανταπόκριση, ακόμη κι όταν χρειάζεται να παραδεχτούν πως αυτό που είχαν μπροστά τους δεν ήταν αρκετό.

Που δεν μπερδεύουν την ένταση με τη σύνδεση, ούτε την αγωνία με την αγάπη, ούτε το λίγο με το «ίσως κάποτε γίνει πολύ».

Πόσο χαίρομαι εκείνους που, από νωρίς, πήραν αγάπη σαν ένα κομμάτι σοκολάτας με κενά, γλυκιά σε σημεία, πολύτιμη, αλλά όχι ολόκληρη.

Που μεγάλωσαν με ελλείψεις, με αποστάσεις, με βλέμματα που δεν έμειναν όσο χρειαζόταν, με αγκαλιές που ίσως δεν χώρεσαν όλο τους το συναίσθημα.

Και όμως, αντί να περάσουν τη ζωή τους αναζητώντας κάτι γλυκό για να μουδιάσουν την πείνα τους, τολμούν να κοιτάξουν αυτά τα κενά.

Τολμούν να πουν: «Ναι, εδώ πόνεσα.

Εδώ μου έλειψε.

Εδώ έμαθα να ζητάω λιγότερα από όσα είχα ανάγκη».

Και αυτή η τόλμη είναι συγκινητική.

Γιατί δεν είναι μικρό πράγμα να αναγνωρίζεις τα κενά σου χωρίς να τα κάνεις μοίρα σου.

Δεν είναι μικρό πράγμα να πονάς και παρ’ όλα αυτά να μη σκληραίνεις.

Να έχεις στερηθεί και όμως να μη γίνεσαι άπληστος στην αγάπη.

Να έχεις φοβηθεί και όμως να συνεχίζεις να επιθυμείς μια σχέση καθαρή, ζωντανή, αμοιβαία.

Πόσο χαίρομαι αυτούς τους ανθρώπους.

Γιατί κουβαλούν μια σπάνια γενναιότητα.

Δεν ζητούν τελειότητα.

Ζητούν παρουσία.

Δεν ζητούν να γεμίσει ο άλλος όλα τους τα κενά.

Ζητούν να σταθεί αληθινά απέναντί τους.

Να μπορούν να συναντηθούν χωρίς παιχνίδια, χωρίς μισές απαντήσεις, χωρίς συναισθηματική επαιτεία.

Δεν χρησιμοποιούν τη λύπη τους για να κρατήσουν ανθρώπους κοντά τους, ούτε την πληγή τους για να ζητήσουν αποδείξεις αγάπης.

Τη βλέπουν, τη σέβονται, την κρατούν με τρυφερότητα και σιγά σιγά ελευθερώνονται από ό,τι τους βαραίνει.

Δεν χειραγωγούν, δεν εκβιάζουν συναισθηματικά, δεν κάνουν τον πόνο τους δεσμό.

Επιλέγουν να συναντούν τον άλλον καθαρά· με αλήθεια, με ευθύνη, με μια σιωπηλή γενναιότητα που λέει: «Θέλω να αγαπηθώ και να αγαπήσω ελεύθερα».

Και υπάρχει κάτι βαθιά όμορφο σε αυτό.

Να βλέπεις ανθρώπους που, παρότι γνώρισαν την έλλειψη, επιμένουν στην πληρότητα.

Που, παρότι πληγώθηκαν, δεν εγκατέλειψαν την επιθυμία για σύνδεση.

Που έμαθαν πια να ξεχωρίζουν το πρόσκαιρο από το ουσιαστικό, το εντυπωσιακό από το αληθινό, το «με θέλει» από το «με βλέπει».

Αυτούς τους ανθρώπους τους χαίρομαι πολύ.

Γιατί δεν ζητούν απλώς να αγαπηθούν.

Μαθαίνουν και οι ίδιοι να αγαπούν με χώρο, με σεβασμό, με παρουσία.

Και αυτό είναι από τα πιο συγκινητικά πράγματα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος: να μετατρέπει την έλλειψή του σε επίγνωση, την ανάγκη του σε αλήθεια, και την πληγή του σε έναν πιο καθαρό τρόπο να σχετίζεται. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους