Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τσίπρας και Ανδρουλάκης προσδιορίζουν τη συζήτηση για το μέλλον ως μια σύγκρουση ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά.

Πόσο παρωχημένα ακούγονται όλα αυτά το 2026, την ώρα που ολόκληρη η ανθρωπότητα συζητά την είσοδο των ρομπότ στη ζωή μας, την τεχνητή νοημοσύνη, το πώς η τεχνολογία θα αλλάξει —και ήδη αλλάζει— τη ζωή όλων μας, και το πώς στο μέλλον πολλά από όσα κάνουν σήμερα οι άνθρωποι θα αντικατασταθούν από μηχανές, αλγορίθμους και ανθρωποειδή ρομπότ.

Την ώρα που ο κόσμος γύρω μας συζητά όλα αυτά, την ώρα που γεωστρατηγικά ο πλανήτης αναδιαμορφώνεται με βάση το δίκαιο του ισχυρού, την ώρα που οι μεγάλες δυνάμεις —Αμερική, Κίνα, Ρωσία, Ινδία— ανακατανέμουν την ισχύ στο παγκόσμιο γεωπολιτικό παιχνίδι, την ώρα που ισχυρές κυβερνήσεις σχεδιάζουν ήδη την επόμενη φάση της ανθρώπινης παρουσίας στο Διάστημα, στη Σελήνη, στον Άρη και στις τεχνολογίες που θα καθορίσουν τη διαστημική οικονομία,στην Ελλάδα, όσο μικρή χώρα έχουμε άλλο τόσο μικρούς πολιτικούς έχουμε με πολιτικό ανάστημα πολύ κοντό.

Έχουμε τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη να διαγωνίζονται στο ποιος θα χτυπήσει περισσότερο την «κακιά Δεξιά», αναβιώνοντας διχαστικά διλήμματα του περασμένου αιώνα, εποχών πριν ακόμα εμείς γεννηθούμε.

Έχουμε πολιτικούς να τάζουν τετραήμερη εργασία, την ώρα που το πραγματικό ζήτημα δεν είναι πόσες ημέρες δουλεύει ένας εργαζόμενος, αλλά ποια είναι η παραγωγικότητά του, ποιες δεξιότητες έχει και πώς θα μπορέσει να επιβιώσει σε μια αγορά εργασίας που αλλάζει ριζικά λόγω της τεχνητής νοημοσύνης.

Το ερώτημα δεν είναι απλώς αν κάποιος θα δουλεύει τέσσερις ή πέντε ημέρες.

Το ερώτημα είναι αν η τετραήμερη εργασία, αντί να συζητείται σοβαρά ως πιθανή κοινωνική πρόοδος, μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να στρώσει τον δρόμο για την αντικατάσταση εργαζομένων από συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, ώστε οι εταιρείες να μειώσουν ακόμη περισσότερο το κόστος τους.

Έχουμε πολιτικές παρουσίες όπως η Μαρία Καρυστιανού, η οποία έχασε ένα παιδί και αντί να χτίσει ένα θετικό πολιτικό αφήγημα στο τι πρέπει να γίνει να μην πάνε χαμένες τόσες γενιές νέων ανθρώπων, πολιτεύεται με όρους «εμείς οι καθαροί» ενάντια στους προδότες και διεφθαρμένους που θυμίζει αφήγημα Χρυσής Αυγής.

Έχουμε πολιτικούς αρχηγούς τύπου Κωνσταντοπούλου που επιδιώκουν να είναι το επίκεντρο του δημόσιου ενδιαφέροντος με τσιρίδες, ξεκατινιάσματα και μαλλιοτραβήγματα.

Έχουμε πολιτικούς τύπου Βελόπουλου, που έκανε καριέρα με τηλεπωλήσεις, επιστολές του Ιησού, και κηραλοιφές για την φαλάκρα, και τύπου Κασσελάκη που έκανε τον σεξουαλικό προσανατολισμό του πολιτικό αφήγημα.

Και πολιτικούς τύπου Νάτσιου, που μαζεύουν ψήφους λιβανίζοντας ως ιερείς με ένα σταυρό στο χέρι.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ποιος θα μιλήσει σοβαρά για τα πραγματικά προβλήματα που αφορούν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα; Ποιος θα μιλήσει για τη θέση της χώρας σε έναν κόσμο που εξελίσσεται ραγδαία; Ποιος θα μιλήσει για τη νέα γενιά, που έχει γίνει υποχείριο της τεχνολογίας, σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη επαναπροσδιορίζει την εργασία, την εκπαίδευση, την πολιτική και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη; Η Ελλάδα θα έπρεπε να συζητά πώς θα εκπαιδεύσει τη νέα γενιά στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, πώς θα προσελκύσει ξένες επενδύσεις, πώς θα προστατεύσει την εργασία χωρίς να φοβάται την καινοτομία, και πώς θα αποκτήσει εθνική στρατηγική σε έναν κόσμο όπου η ισχύς θα μετριέται όλο και περισσότερο σε δεδομένα, αλγορίθμους, υποδομές και τεχνολογική αυτάρκεια.

Μπροστά σε όλα αυτά, τα μανιφέστα του Τσίπρα, οι πολιτικές μικροφιλοδοξίες του Ανδρουλάκη και οι προσωπικές στρατηγικές του καθενός αφορούν κυρίως εκείνους που τα γράφουν και τα χρησιμοποιούν για να συντηρήσουν τον εαυτό τους στο πολιτικό προσκήνιο.

Η χώρα όμως χρειάζεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό γιατί το πραγματικό δίλημμα δεν είναι Αριστερά ή Δεξιά.

Είναι αν θα υποταγούμε σε μια τεχνολογική εξέλιξη χωρίς άνθρωπο ή θα διεκδικήσουμε μια προοδευτική μετεξέλιξη με τον άνθρωπο στο επίκεντρο.

Ο κόσμος γύρω μας γράφει ήδη το λεξιλόγιο του αύριο και, στην Ελλάδα, οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης κάνουν παρέλαση από την Καισαριανή ως χαμηλοβλεπούσες φιγούρες, με βιντεάκια, μουσική υπόκρουση και ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, σαν πολύ κακοί θεατρίνοι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους