Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μανιφέστο Τσίπρα: Ενδιαφέρει την κοινωνία; Όχι. Να ξεκινήσω με μια διαπίστωση που ούτε πρωτότυπη είναι, ούτε την βλέπουμε τώρα.

Την έχουμε συνειδητοποιήσει εδώ και πολύ καιρό, αλλά στην πράξη μετά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ: η Αριστερά βρίσκεται σε βαθιά κρίση.

Ακόμα περισσότερο τίθεται η επείγουσα ερώτηση: Υπάρχει αριστερά; Ακόμα και η πιο ριζοσπαστική αριστερά λειτουργεί μέσα σε μια καπιταλιστική πραγματικότητα.

Για την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μεταφέρω την άποψη της Άγκον Χάμζα* (φιλόσοφος και πολιτικός θεωρητικός που εμβαθύνει στις εγελιανές/μαρξιστικές ένοιες): «Σε τελευταία ανάλυση μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι οι όροι και το πεδίο των πολιτικών και ιδεολογικών αγώνων της αριστεράς αποφασίζονται από τους εχθρούς της.

Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι χαρακτηριστική.

Αν και είναι ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα, έθεσε ως στόχο να «σώσει τον καπιταλισμό από τον εαυτό του»… Τα αποτελέσματα της διακυβέρνησής του είναι αντίθετα από τους στόχους του.

Για αυτό η θέση των κομμουνιστών σήμερα είναι παράδοξη: αν και όλα τα πεδία πάλης έχουν καθοριστική σημασία, το αποτέλεσμά τους ή η έκβασή τους είναι η παλινόρθωση του καπιταλισμού».

Με λίγα λόγια σε μετα-ιδεολογικούς καιρούς η αριστερά δεν έχει μια ραχοκοκαλιά που θα σηκώσει το βάρος μιας κοινωνικής αλλαγής.

Με διαλυμένο τον συνδικαλισμό, με μετατόπιση στο κέντρο και τη μεσαία τάξη, με πολιτικά ορθές ακρότητες, με αδιαφορία για τους μη προνομιούχους και πατρονάρισμα των μειονοτήτων, με αοριστολογίες και κοινοτοπίες, με απόψεις που περιορίζονται στη σφαίρα της ηθικής («καλό»/ «κακό») που προσιδιάζει σε θρησκευτική σέχτα, με εγκατάλειψη της πάλης των τάξεων που επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη θεωρεί παρελθόντα αγώνα η «αριστερά» του Τσίπρα ανακυκλώνει σλόγκαν μιας «προοδευτικής διακυβέρνησης» που, ως κυβέρνηση, δεν εφάρμοσε, ανοίγοντας , πολιτισμένα ειπωμένο, τον δρόμο για μια οκταετία απορρύθμισης.

Το «μανιφέστο Τσίπρα» που γράφηκε από το Ινστιτούτο Τσίπρα μιλάει για «μείωση ανισοτήτων- ανασυγκρότηση κράτους- παραγωγικό μοντέλο- κοινωνική συνοχή».

Αν βάλλεις αντί για υπογραφή Τσίπρα, υπογραφή Μητσοτάκης, Μαρί Λεπέν, Όρμπαν, Στάρμερ, ή Μακρόν κανείς δεν θα καταλάβει τη διαφορά.

Συγκλίνει η γλώσσα τους σε τέτοιο βαθμό που οι διαφορές θολώνουν.

Κι αν με ακραία καλή θέληση πάρουμε κατά γράμμα το «μανιφέστο» στην καλύτερη περίπτωση η εντύπωση που αποκομίζουμε είναι «διορθωτικών κινήσεων»: δεν βλέπεις καμία πρόταση ανατροπής σχέσεων παραγωγής, ή θεσμικής ρήξης, αλλά μια ανακατεύθυνση εντός του υπάρχοντος συστήματος.

Διαχείριση δηλαδή της τρέχουσας πραγματικότητας.

Στο «μανιφέστο»- τι υπερφίαλος χαρακτηρισμός, τι δραματοποίηση ενός μπανάλ σχεδίου αρχών- υπάρχει μόνο μια ήπια βελτίωση των ανισορροπιών του υπάρχοντος συστήματος.

Η «κοινωνική δικαιοσύνη» παρουσιάζεται ως ηθική και διοικητική διόρθωση.

Το υποκείμενο της πολιτικής δεν είναι η τάξη ή η εργασία, αλλά ένα γενικό «κοινωνικό σύνολο» χωρίς σύγκρουση, χωρίς αντιθέσεις, χωρίς να σπάσουμε κανένα αυγό.

Η γλώσσα είναι μανατζερίστικη.

Από-πολιτικοποίηση με φθαρμένες λέξεις και έννοιες που όχι μόνο δεν δημιουργούν κάποια προσδοκία, ελπίδα, προσδοκία αλλά αλλπάλληλα ηθικά παραγγέλματα, μερεμέτια εδώ, σοβάντισμα παρά πέρα, αλλαγή της ταπετσαρίας.

Το «μανιφέστο» είναι έτοιμο για το Tik Tok.

Ή όπως θαλεγε ένας μαρξιστής για αυτό το «μανιφέστο»: «μια διαχειριστική αναβάθμιση του συστήματος για να αποφευχθούν οι εσωτερικές του κρίσεις».

Η έγνοια δεν είναι να αλλάξει το σύστημα, αλλά να μη σπάσει.

Να σταθεροποιηθεί.

Να συνεχίσει να λειτουργεί με λιγότερους τριγμούς.

Οι τράπεζες να είναι ακμαίες, οι πλούσιοι να είναι ευχαριστημένοι και εμείς να πίνουμε γάλα αμυγδάλου με τα επιδόματα κι όλα καλά. *Την διατυπώνει σε κείμενό της που βρίσκεται στο ομαδικό βιβλίο Μια Αμερικανική Ουτοπία Fredric Jameson, Επιμέλεια Slavoi Zizek, Εκδόσεις angelus novus

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους