Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια αυγή η Αγάπη συνάντησε τον Φόβο. Σε τρέμουν όλοι, του είπε.

Κλείνεις καρδιές, υψώνεις τοίχους, κάνεις τους ανθρώπους να διστάζουν πριν αγγίξουν, πριν πιστέψουν, πριν δοθούν… Και ο Φόβος την κοίταξε ήσυχα, σχεδόν κουρασμένα.

Κι όμως, χωρίς εμένα, πολλοί δεν θα σε καταλάβαιναν ποτέ.

Εγώ τους δείχνω τι έχουν να χάσουν… κι έτσι μαθαίνουν πόσο αξίζεις. Η Αγάπη χαμογέλασε, όχι με αλαζονεία, αλλά με μια ζεστασιά που λιώνει τις άμυνες.

Ίσως… μα όταν εγώ υπάρχω αληθινά, εσύ μικραίνεις.

Δεν εξαφανίζεσαι , μα παύεις να κυβερνάς.

Γιατί ο άνθρωπος που αγαπά, δεν παύει να φοβάται… απλώς αποφασίζει να μην κρυφτεί. Ο Φόβος χαμήλωσε το βλέμμα.

Και τι αφήνεις πίσω σου; Σημάδια που δεν πονάνε, απάντησε η Αγάπη.

Αγκαλιές που αντέχουν στον χρόνο, λέξεις που φωλιάζουν στην ψυχή, στιγμές που δε ζητούν να κρατήσουν για πάντα κι όμως μένουν.

Γιατί η Αγάπη δεν υπόσχεται αιωνιότητα.

Δίνει, όμως, νόημα σε κάθε στιγμή που μοιάζει να χάνεται.

Και τότε… ακόμα κι ο Φόβος σωπαίνει. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους