Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρώτη φορά που αισθάνθηκα τη ζωντάνια των αρχαιοελληνικών αγαλμάτων ήταν στην «Ελληνική Αίθουσα» του Ερμιταζ.

Ήταν σχολική ανοιξιάτικη εκδρομή στο τότε Λένινγκραντ. «Έφτυσα αίμα» κυριολεκτικά στις ατέλειωτες αίθουσες του μεγαλύτερου μουσείου του κόσμου.

Είχα πάει εκδρομή με καινούρια παπούτσια που αγόρασα, αλλά τελικά μου ήταν στενά. Υπέφερα.

Ήθελα να κλάψω, να βγάλω τα μοντέρνα βυσσινί παπούτσια με κορδέλες και να τα πετάξω, να μείνω ξυπόλητη...

Αλλά , 16 χρονών, ντρεπόμουν να εκθέσω τους καθηγητές και να χαλάσω με τις γκρίνιές μου την ξενάγηση.

Δεν με ενδιέφεραν πια τα σπουδαία έργα τέχνης του κόσμου.

Ήθελα απλά να εξαφανιστώ, ο πόνος ήταν αβάσταχτος...

Αλλά η γενιά μου μεγάλωσε με τις αξίες των ηρώων της επανάστασης και των πολέμων και το πρώτο μήνυμα που μάθαμε είναι να αντέχουμε τις δυσκολίες.

Γι' αυτό κρατιόμουν και δεν λιποθύμησα.

Αν και ήμουν στα πρόθυρα … Κάποια στιγμή, βρήκα να καθίσω.

Λυτρώθηκα κυριολεκτικά όταν κρυφά έβγαλα τα στενά παπούτσια που βάφτηκαν αίμα που δεν φαινόταν στο κόκκινο-βύσσινο χρώμα τους.

Το γκρουπ μου συνέχισε την ξενάγηση.

Υπήρχε κίνδυνος να τους χάσω , αλλά δε με ενδιαφέρει πια … Μόλις ξεκουράστηκα, προχώρησα ψάχνοντας τους συμμαθητές μου μέσα στους χιλιάδες, κυριολεκτικά, επισκέπτες.

Την ίδια ώρα, τυχαία αλλά πιστεύω διά μαγείας, βρέθηκα στην Ελληνική Αίθουσα, γεμάτη ασφυκτικά αρχαιοελληνικά αγάλματα αλλά εντελώς άδεια από επισκέπτες.

Εδώ έγινε το θαύμα! Ξαφνικά, κάποια μεγάλη ταυτόχρονα τρυφερή δύναμη, σε μορφή ελαφρού αεράκι, με έλουσε από πάνω έως κάτω και εξαφάνισε τον ανυπόφορο πόνο.

Τα αγάλματα ζωντάνεψαν – ένιωσα τις αναπνοές αυτών των μαρμάρινων ανθρώπων… Και δεν ήταν φαντασία, πίστευα.

Ήταν όλα αληθινά ζωντανά.

Συγκλονισμένη, σχεδόν θεραπευμένη πια, ένιωσα σαν να με επανακινούν και να κλείνουν τις πληγές στα πόδια μου. Γίνεται; Δεν γίνεται.

Αλλά έγινε! Τουλάχιστον, μπορούσα πια να περπατήσω.

Μόλις βγήκα από την Ελληνική Αίθουσα, έστριψα κάπου δεξιά και βρέθηκα αντιμέτωπη με το γκρουπ μου, ενώ στο πρόγραμμα της ξενάγησης δεν περιλάμβανε η επίσκεψη στην Ελληνική Αίθουσα… Λυτρώθηκα.

Κάπως έτσι αισθάνθηκα προάλλες όταν επισκεφτήκαμε με το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜΘ-Θ το Αρχαιολογικό Μουσείο Δίον.

Αυτή η ζωτικότητα των αρχαιοελληνικών αγαλμάτων είναι θαύμα.

Οι γλύπτες δεν φιλοτεχνούσαν μόνο τα σώματα των ανθρώπων, αλλά φύσηξαν ζωτικότητα και πνεύμα – όλα τα «άυλα» που δεν αφήνουν τις φιγούρες να «ξεχνούν» ποιοι ήταν όταν συναντούν τους ανθρώπους μετά από δεκάδες αιώνες, που τους μοιάζουν σε όλα, ειδικά στα πάθη και τον αγώνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους