Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο δίπτυχο Γιουγκοπλάστικα και τριάρι, η απάντηση είναι προφανής και εύκολη, το όνομα του Τόνι Κούκοτς έρχεται ασυναίσθητα στο μυαλό μας.

Λογικό, το "Χρυσό Μωρό του Σπλιτ" επανακαθόρισε τη θέση του σμολ φόργουορντ με το πληθωρικό παιχνίδι του.

Κάποια χρόνια όμως πριν από τον Τόνι, η Γιουγκοπλάστικα και το μπάσκετ των Πλάβι είχαν την ευχέρεια να διαθέτουν στις τάξεις τους στη θέση 3 έναν πολύ μεγάλο παίχτη.

Ήταν ο Νταμίρ Σόλμαν...

Γεννημένος στο Ζάγκρεμπ στις 7 Σεπτεμβρίου του 1948 -και όχι το 1949 όπως λανθασμένα αναφέρεται αρκετές φορές- ο Νταμίρ θέλησε να πέσει στη λίμνη του αθλήματος όταν ήταν 15 χρονών και μετά από προτροπή του γυμναστή του στο σχολείο, το καλοκαίρι του 1963 πήγε στο γήπεδο της Λοκομοτίβ (όπως ήταν η τότε ονομασία της Τσιμπόνα) και ζήτησε να προπονηθεί με την εφηβική ομάδα. "Έλα ξανά το φθινόπωρο" ήταν η απάντηση του φύλακα του γηπέδου και ο νεαρός αν και απογοητεύθηκε, ήταν αποφασισμένος να παίξει μπάσκετ και έτσι τα βήματα του τον οδήγησαν στη γειτονική Μλάντοστ που οι εγκαταστάσεις της ήταν δίπλα στον ποταμό Σάβα και εκτός από τμήμα μπάσκετ διέθετε και ομάδα πόλο. Ο Σόλμαν όπως έχει ομολογήσει, αμφιταλαντεύτηκε μεταξύ των δύο δημοφιλέστατων στη Γιουγκοσλαβία αθλημάτων, δοκίμασε εξίσου την πισίνα και το παρκέ αλλά ήταν η επιμονή του προπονητή του μπάσκετ Μάριαν Κατρινέλι που τον έβγαλε από το δίλημμα, ο Κατρινέλι δεν θα άφηνε τον Σόλμαν που ήδη έβλεπε τον κόσμο από τα δύο μέτρα, να χαθεί για το άθλημα. Ο Νταμίρ παρέα με τον Νίκολα Πλέτσας, γρήγορα ξεχώρισαν στη δεύτερη κατηγορία όπου συμμετείχε η Μλάντοστ, κλήθηκαν στις μικρές εθνικές κατακτώντας μετάλλια ενώ μαζί έλαβαν και την κλήση από τον Ράνκο Ζεράβιτσα στην Εθνική Ανδρών για τους Μεσογειακούς Αγώνες του 1967. Ο Ράνκο ήταν αυτός που με τα λόγια του έκανε τον Σόλμαν να σκεφτεί πιο σοβαρά την καριέρα του στο μπάσκετ όταν του είπε πως έχει πολύ μεγάλες προοπτικές αλλά η παραμονή του σε μια ομάδα της δεύτερης κατηγορίας όπως η Μλάντοστ θα αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα για μετέπειτα κλήσεις του.

Όταν ο Πλέτσας πήρε μεταγραφή στη Λοκομοτίβ, ο σύλλογος του Ζάγκρεμπ έκανε την ίδια πρόταση και στον Σόλμαν.

Αρνήθηκε, όπως αρνήθηκε και τις επόμενες δύο φορές που η Τσιμπόνα πια, μέσω του Μίρκο Νόβοσελ και του Πέρο Ζλάταρ τον προσέγγισαν, η απόρριψη εκείνο το καλοκαίρι του 1963 φαίνεται πως τον είχε σημαδέψει.

Το μέλλον του βρισκόταν μακριά από το Ζάγκρεμπ, ήταν βαμμένο με κίτρινο χρώμα, απλά δεν το ήξερε ακόμα.

Το καλοκαίρι του 1968 οι τελικοί πρόκρισης από τη δεύτερη στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος θα διεξάγονταν στο Πίροτ. Ο Νταμίρ είχε συμφωνήσει με τους διοικούντες της Μλάντοστ πως θα βοηθούσε την ομάδα στην προσπάθειά της αλλά και αυτοί θα έδιναν τη συγκατάθεση τους για μεταγραφή, το που δεν το είχε αποφασίσει ακόμα.

Ήταν ο Μπράνκο Ράντοβιτς αυτός που τον βοήθησε να λάβει την τελική του απόφαση όταν ο προπονητής της Γιουγκοπλάστικα δανείστηκε ένα Zastava και διένυσε σε χρόνο ρεκόρ τα σχεδόν 900 χιλιόμετρα που χώριζαν τις δύο πόλεις για να δει από κοντά τον Σόλμαν και να του προτείνει τη μεταγραφή του στο Σπλιτ. "Έχω γκαρντ, έχω σέντερ και ψηλούς αλλά δεν έχω εσένα.

Είσαι αυτός που ψάχνω" και με αυτά τα λόγια ο Μπράνκο έπεισε τον Νταμίρ να φορέσει την κίτρινη φανέλα των "Zuti" με το νούμερο 12 και ως μέλος της Γιουγκοπλάστικα να πάει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό, να γίνει Πρωταθλητής Κόσμου στη Λιουμπλιάνα το 1970 και πρώτος στην Ευρώπη το 1973 και το 1975.

Στα δέκα χρόνια που έμεινε στο Σπλιτ ο Νταμίρ, σκόραρε πολύ (με 5.268 πόντους είναι ο 8ος σκόρερ στην ιστορία του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος και νούμερο ένα σε αυτή της Γιουγκοπλάστικα) πήρε δύο συνεχόμενες φορές το Κύπελλο Κόρατς, κατέκτησε πρωταθλήματα αλλά όποιον παλιό οπαδό της Γιουγκοπλάστικα ρωτήσεις σήμερα στο Σπλιτ για αυτόν, τον θυμούνται κυρίως για δύο σουτ.

Ένα που δεν έβαλε και ένα που έβαλε...

Το πρώτο, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Τελ Αβίβ στις 23 Μαρτίου του 1972 όταν η Γιουγκοπλάστικα αναμετρήθηκε με τη Βαρέζε του Μενεγκίν και του Άτσα Νίκολιτς.

Με 8" να απομένουν στο χρονόμετρο και ενώ οι Ιταλοί προηγούνταν με 70:69, ο πλέι μέϊκερ των Γιουγκοσλάβων ο Μιχαΐλο Μάνοβιτς πάσαρε στον Σόλμαν που είχε κάνει ένα εξαιρετικό δεύτερο ημίχρονο σκοράροντας και τους 20 πόντους του.

Η μπάλα έφτασε στα χέρια του Νταμίρ που σηκώθηκε για το νικητήριο σουτ αλλά κλείστηκε από δύο Ιταλούς με υποψία φάουλ.

Η μπάλα χτύπησε στο στεφάνι, οι δύο διαιτητές, ο Έλληνας Χρήστος Αβραμίδης και ο Τούρκος Χουσαμετίν Τοπούζογλου δεν καταλόγισαν τίποτα.

Ο τίτλος στη Βαρέζε, η ώρα της Γιουγκοπλάστικα δεν είχε έρθει ακόμα.

Πέντε χρόνια αργότερα οι "Žuti" τερματίζουν στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος στην κανονική περίοδο, ισόβαθμοι με τη Μπόσνα Σαράγεβο του "Πρίγκιπα" Μίρζα Ντελίμπασιτς. Η KSJ ορίζει αγώνα μπαράζ που θα κρίνει τον τίτλο, στο Βελιγράδι στις 20 του Απρίλη 1977.

Όπως και στο Τελ Αβίβ το ματς είναι πραγματικό ντέρμπι, τα πάντα δείχνουν πως κρέμεται από μια κλωστή.

Το παιχνίδι είναι ισόπαλο 96:96 και η Γιουγκοπλάστικα έχει την κατοχή για την τελευταία επίθεση.

Τη στιγμή που ο Τβρντιτς παίρνει τη μπάλα για να ξεκινήσει, καθοδηγούμενος από το ένστικτο του ο φωτορεπόρτερ της εφημερίδας "Večernje" Σλόμπονταν Τζούροβιτς, θα μετακινηθεί από τη θέση του προς το κέντρο του γηπέδου παράλληλα με τις γραμμές και από εκεί θα αποτυπώσει με τον φακό του και τρία κλικ, ένα από τα πιο διάσημα σουτ της ιστορίας του μπάσκετ των Πλάβι, αυτό του Νταμίρ Σόλμαν που έδωσε τη νίκη και το πρωτάθλημα στη Γιουγκοπλάστικα.

Όλα ήταν τέλεια για αυτές τις λήψεις, το σουτ του Σόλμαν, ο φωτεινός πίνακας να δείχνει το ένα δευτερόλεπτο που απέμενε με την τροχιά της μπάλας προς το καλάθι, το διχτάκι που πάλλεται ενώ το χρονόμετρο μηδενίζει.

Δικαίως λοιπόν την επόμενη μέρα η "Večernje" κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο αυτές τις φωτογραφίες και λεζάντα "Majstorije dva majstora", (Η μαστοριά δύο μαστόρων) εννοώντας τόσο τον Σόλμαν όσο και τον Τζούροβιτς.

Μετά από αυτόν τον θρίαμβο ο Νταμίρ όντας στα 29 του πια, έκανε χρήση του δικαιώματος των Γιουγκοσλάβων αθλητών για μετακίνηση στο εξωτερικό και το καλοκαίρι του 1977 πήγε στην Ιταλία για τη Βιτζεβάνο της Α2 την οποία και ανέβασε κατηγορία και αγωνίστηκε μαζί της στα σαλόνια της Serie A τη σεζόν 1978-79.

Με το πέρας της γύρισε στον τόπο που ένιωθε σπίτι του, στο Σπλιτ και τα γνώριμα κίτρινα λημέρια, ακόμα και η δική του παρουσία όμως δεν μπόρεσε να αποτρέψει τον υποβιβασμό το 1981.

Αν και είχε προτάσεις από σχεδόν όλες τις ομάδες της Γιουγκοσλαβίας, ο Σόλμαν δεν εγκατέλειψε την αγαπημένη του Γιουγκοπλάστικα, μετά από 15 χρόνια έπαιξε ξανά στη δεύτερη κατηγορία κερδίζοντας γρήγορα την επιστροφή και το 1983 κρέμασε το νούμερο 12 σίγουρος πως άφηνε την ομάδα σε καλά χέρια, οι διάδοχοι του μόλις είχαν κερδίσει το εφηβικό γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα.

Ένας πολύ μεγάλος μπασκετμπολίστας, ο Νταμίρ Σόλμαν από τις 2 Μαΐου του 2023 κοσμεί την ομάδα του ουρανού, οι Πλάβι του Παραδείσου ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο τον γαλαξία των αστεριών τους... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους