Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αφιερωμένο στις Μανες που τα παιδιά τους βρισκονται στην Ογκολογική μονάδα .

Στον διάδρομο της ογκολογικής μονάδας παιδιών, ο χρόνος δεν περνούσε . Στεκόταν.

Οι πόρτες έγραφαν «Δωμάτιο 11» και «Δωμάτιο 12».

Ανάμεσά τους υπήρχε ένας χώρος γεμάτος σιωπή — από εκείνες που δεν είναι άδειες... αλλά γεμάτες "λόγια"και συναισθήματα... Η Μαρία είχε σταυρωμένα τα χέρια, σαν να κρατούσε τον εαυτό της για να μη λυγίσει. Η Ελένη είχε το χέρι στο στόμα, προσπαθώντας να κρατήσει μέσα της όλα όσα την έπνιγαν.

Δεν γνωρίζονταν.

Κι όμως, αναγνώρισαν αμέσως η μία την άλλη.

Ήταν το βλέμμα.

Το βλέμμα μιας μάνας που περιμένει έξω από μια πόρτα που δεν θα έπρεπε ποτέ να υπάρχει. «Ποιο δωμάτιο;» ρώτησε χαμηλόφωνα η Μαρία. «Το 12…» απάντησε η Ελένη. «Εσύ;» «Το 11.» Ένα μικρό νεύμα.

Σαν να είπαν πολλά χωρίς λέξεις.

Από μέσα ακουγόταν ο ρυθμικός ήχος ενός μηχανήματος.

Μπιπ… μπιπ… μπιπ… Η Ελένη κοίταξε την καρδιά που κρεμόταν στην πόρτα: «Είσαι πιο δυνατός απ’ όσο νομίζεις». «Το διαβάζω κάθε μέρα αυτό…» είπε. Η Μαρία χαμογέλασε αχνά. «Νομίζω είναι για εμάς.

Όχι για τα παιδιά.» Η Ελένη την κοίταξε στα μάτια.

Εκεί είδε ξενύχτια, προσευχές, σκέψεις που δεν λέγονται ούτε δυνατά ούτε μέσα σου. «Πόσο καιρό;» «Τρεις μήνες.» «Δύο…» Η σιωπή που ακολούθησε δεν ήταν άβολη.

Ήταν κατανόηση. «Τρώει;» ρώτησε η Μαρία. Η Ελένη χαμογέλασε σπασμένα. «Σήμερα ζήτησε παγωτό.

Δεν επιτρέπεται… αλλά θα του φέρω.» «Κι εμένα ζήτησε μακαρόνια με κιμά.

Τα δικά μου.

Όχι του νοσοκομείου.» Για μια στιγμή, δεν ήταν δύο μαμάδες στην ογκολογική.

Ήταν απλώς δύο μαμάδες . «Φοβάσαι;» ψιθύρισε η Ελένη. Η Μαρία πήρε μια ανάσα που έτρεμε. «Όλη την ώρα.» Η Ελένη έγνεψε.

Δεν χρειάστηκε να πει «κι εγώ».

Το ήξεραν.

Η πόρτα του 11 άνοιξε λίγο.

Μια νοσηλεύτρια έκανε νόημα στη Μαρία.

Εκείνη γύρισε να μπει, αλλά κοντοστάθηκε. «Πώς τον λένε;» «Αντώνη.» «Τον δικό μου, Νικόλα.» Τα ονόματα έμειναν στον διάδρομο σαν προσευχή . Η Μαρία έκανε ένα βήμα, μετά γύρισε ξανά. «Ξέρεις τι σκέφτομαι κάθε μέρα εδώ μέσα;» είπε. Η Ελένη την κοίταξε. «Ότι κάπου εκεί έξω… κάποιος έδωσε αίμα.

Κάποιος έδωσε αιμοπετάλια.

Κάποιος ίσως έδωσε μυελό των οστών… και χωρίς να μας ξέρει, κρατάει το παιδί μας ζωντανό.» Η Ελένη κατάπιε δύσκολα. «Το σκέφτομαι κι εγώ…» είπε. «Κάθε σακουλάκι που μπαίνει… είναι ένας άνθρωπος που δεν θα μάθουμε ποτέ.

Κι όμως… είναι μέσα στο δωμάτιο μαζί μας.» Στάθηκαν για λίγο σιωπηλές. «Μακάρι να το ήξερε ο κόσμος…» ψιθύρισε η Ελένη. «Πόσο απλό είναι για εκείνους… και πόσο τεράστιο για εμάς.» Η Μαρία έγνεψε. «Είναι ζωή.

Κυριολεκτικά.» «Θα είσαι εδώ αύριο;» ρώτησε η Ελένη. «Ναι.» «Κι εγώ.» Δεν είπαν «κουράγιο».

Δεν είπαν «όλα θα πάνε καλά».

Αντάλλαξαν μόνο ένα βλέμμα που έλεγε: Σε βλέπω.

Σε νιώθω. Δεν είσαι μόνη. Και στον διάδρομο της ογκολογικής, αυτό ήταν αρκετό. #ΔώσεΑίμα #ΔώσεΑιμοπετάλια #ΓίνεΔότηςΜυελούΤωνΟστών #ΧάρισεΖωή

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους