Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενα από τα συνηθισμένα ψέματα της 'αντισωνιστικής' πλαστογραφίας είναι πως δήθεν «το Ισραήλ κέρδισε εύκολα τον πόλεμο», και άρα αυτό αποδεικνύει ότι ο ιμπεριαλισμός βοήθησε τον σιωνισμό, ή ο σιωνισμός είχε στο τσεπάκι του τον ιμπεριαλισμό, ή ο ιμπεριαλισμός είχε στο τσεπάκι του τον σιωνισμό κ.λπ. κ.λπ., ένα κάρο ανοησίες.

Για τα ερωτήματα τύπου «γιατί δεν νίκησαν οι Αραβες», και «θα έπρεπε να νικήσουν», και «μήπως συμβαίνει κάτι άλλο», και «θα ήταν εύκολο να νικήσουν» κ.ο.κ., δεν πρέπει να αφιερώσετε πολύ χρόνο.

Πρώτον και κύριο διότι κάθε τέτοιο ηλίθιο ερώτημα είναι ένα υποθετικό ηλίθιο ερώτημα.

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να προσπαθήσει κανείς να το απαντήσει, από τη στιγμή που δεν νίκησαν, και η Ιστορία πάει, το έγραψε αυτό.

Μπορούμε όμως να εστιάσουμε τα γεγονότα και να δούμε τα στοιχεία, αμερόληπτα και αντικειμενικά Πριν έναν χρόνο, είχαμε γράψει εδώ μια ανάλυση (στο λινκ αυτό), https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/199717800665733 αλλά μπορούμε να προσθέσουμε μερικές σκέψεις ακόμα: Δεν θα ήταν ανακρίβεια αν έλεγε κανείς ότι ο λόγος που νίκησαν ήταν ότι δεν είχαν που αλλού να πάνε, σε αντίθεση με τους Αραβες που (εκτός από τους λόγους που εξηγήθηκαν προηγουμένως), όποιο από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κι αν διάλεγαν να κατευθυνθούν, σε όλα θα συναντούσαν αραβικά κράτη, δηλαδή συγγενείς τους για να τους περιθάλψουν.

Αν και στην πραγματικότητα, αυτή η 'περίθαλψη' δεν συνέβη πουθενά.

Τους έβαλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους έχουν εκεί ακόμα, 70 χρόνια μετά, χωρίς δικαιώματα και μες στη φτώχεια και την εξαθλίωση, για να τους χρησιμοποιούν και να στρατολογούν 'μάρτυρες' από την απόγνωση και την απελπισία τους.

Δεν θα το πιστέψετε αυτό που θα ακούσετε, αλλά οι μοναδικοί που φέρθηκαν καλά στους Αραβες Παλαιστίνιους πρόσφυγες (και συγκεκριμένα στους 156.000 συν 30.000 που δέχτηκαν αργότερα) ήταν οι Ισραηλινοί. Το Ισραήλ τους τακτοποίησε μέσα σε μόλις δύο χρόνια, και αρνήθηκε τις προτάσεις του ΟΗΕ να στηθούν στρατόπεδα γι' αυτούς διότι θεώρησαν την ιδέα 'απεχθή' για ανθρώπινες υπάρξεις.

Και όλα αυτά έγιναν, όταν, μάλιστα, αυτό το νέο κράτος είχε τότε και το χρέος να δεχθεί και να τακτοποιήσει, όχι μόνο τα ορφανά παιδιά από τις διαλυμένες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης (λ.χ. από την Ελλάδα, 210 ορφανά εβραιόπουλα, τα φωτογράφησε η Βούλα Παπαϊωάννου, δείτε εικόνες στο τέλος), αλλά και τις εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίων (Mizrahi) από τις αραβικές χώρες, που κι εκείνοι έφυγαν συχνά με βία και με πογκρόμ και με πίεση μεγάλη.

Κοντά 800.000 ήταν κι αυτοί οι Εβραίοι πρόσφυγες, θύματα διώξεων και πογκρόμ.

Οπως εκείνοι που πολεμούσαν και τελικά νίκησαν τους πέντε επιτιθέμενους αραβικούς στρατούς επειδή δεν είχαν πουθενά να πάνε, έτσι και οι Εβραίοι Mizrahi, κι αυτοί δεν είχαν που αλλού να πάνε, παρά μόνο στο Ισραήλ.

Τελικά, ο Αραβική επίθεση για να καταστραφεί το Ισραήλ απέτυχε.

Χάθηκαν 6.500 ζωές Εβραίων (το 1% του πληθυσμού) και 10.000 ζωές Αράβων, και δεν λέμε καν για την τεράστια οικονομική ζημιά, 500 εκατομμύρια δολάρια της εποχής, και καταστράφηκε σημαντικά η οικονομική βάση της περιοχής. Οι Αραβες κατέληξαν με λιγότερο έδαφος από ό,τι αν είχαν δεχτεί το Partition Plan.

Η υποτιθέμενη εθνοκάθαρση ήταν μάξιμουμ 800 νεκροί άμαχοι και 12 περιπτώσεις βιασμών, σε έναν πόλεμο επιβίωσης που κράτησε πάρα πολλούς μήνες και είχε πολλές εντάσεις και ακραίες στιγμές ΕΚΕΙ βρίσκεται και η άκρη του νήματος.

Στην πραγματικότητα, το Παλαιστινιακό ζήτημα είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της σύγκρουσης, και προέρχεται από τις απροθυμία των Αράβων να αποδεχθούν ένα εβραϊκό κράτος στη Μέση Ανατολή.

Αν οι αραβικές κυβερνήσεις είχαν αποφασίσει να μην πάνε στον πόλεμο το 1948 και να μην εμποδίσουν την απόφαση και το σχέδιο διχοτόμησης του ΟΗΕ, τότε το παλαιστινιακό κράτος θα ήταν τώρα 70 ετών και θα γιόρταζε κάθε χρόνο την ανεξαρτησία του.

Και όσο για το αρχικό ερώτημα: Ο προφανής λόγος είναι ότι οι Εβραίοι δεν είχαν που αλλού να πάνε.

Δεν υπήρχε τόπος γι' αυτούς αλλού. Το Ισραήλ ήταν το σπίτι τους και οι γείτονές τους ήθελαν να τους δολοφονήσουν.

Δεν είχαν άλλη επιλογή από το να μείνουν, με νύχια και με δόντια, ακόμη και έχοντας τις τεράστιες απώλειες που είχαν. Οι Αραβες, πάλι, ω, αυτοί είχαν επιλογή.

Οι περισσότερες αραβικές οικογένειες δεν ήταν καν στην Παλαιστίνη για περισσότερο από λίγα χρόνια, και ελάχιστες ήταν μερικές δεκαετίες πίσω.

Σχεδόν όλοι οι μουσουλμάνοι Αραβες μπορούσαν να εντοπίσουν το οικογενειακό τους ιστορικό, απλά και μόνο διαβάζοντας φωναχτά τα επώνυμά τους: Κάθε επώνυμο έδειχνε το ταξίδι της οικογένειας από τις πατρίδες τους σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, και την προέλευσή τους από την Αραβία ή την Υεμένη ή την Αίγυπτο.

Η ιδέα για ξεχωριστά αραβικά έθνη ήταν ακόμα πολύ νέα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έλεγχε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, μόλις τρεις δεκαετίες νωρίτερα.

Και οι αποικιοκράτες Αραβες έκριναν ότι ολόκληρη η περιοχή ήταν το σπίτι τους -και όχι η Παλαιστίνη. Η Παλαιστίνη ήταν απλά μια άλλη αραβική περιοχή και οι δεσμοί τους με αυτήν δεν ήταν καθόλου ισχυροί.

Από την άλλη πλευρά, όλοι οι Αραβες γνώριζαν καλά ότι θα μπορούσαν να μεταναστεύσουν σε άλλες αραβικές χώρες χωρίς πρόβλημα.

Ποιος θα μπορούσε να είχε προβλέψει τότε ότι δεν θα ήταν εφικτή η ενσωμάτωσή τους στις χώρες των συμπατριωτών τους Αράβων; Η ιδέα ότι θα είναι απάτριδες για τόσες πολλές επόμενες δεκαετίες ήταν απλά αδιανόητη. Οι Εβραίοι δεν είχαν επιλογές. Οι Εβραίοι έπρεπε να πολεμήσουν για τη γη τους ή να πεθάνουν προσπαθώντας.

Παρόλο που οι περισσότεροι από τους Εβραίους ήταν πρόσφατοι μετανάστες, οι ψυχολογικοί δεσμοί τους με το Eretz Yisrael ήταν πολύ ισχυρότεροι από εκείνους των Αράβων της Παλαιστίνης, των οποίων οι ηγέτες έφυγαν με το πρώτο σημάδι του προβλήματος, με την πρώτη πιστολιά που έριξαν και δεν βρήκε στόχο στους αδύναμους Εβραίους που για πρώτη φορά από την εποχή των dhimmi σήκωσαν κεφάλι και μπορούσαν να απαντήσουν και να μην καθίσουν να σφαχτούν.

Κατά μία έννοια, το 1948 ήταν η γενική δοκιμή για να δούμε ποιος πληθυσμός ήθελε τη γη περισσότερο.

Στο τέλος-τέλος, οι αραβικοί δεσμοί με την υποτιθέμενη πατρίδα τους ήταν πολύ πιο αδύναμοι από εκείνους των 'εποικιστών' Εβραίων.

Νικητές ήταν εκείνοι που ήθελαν τη γη περισσότερο.

Οι άνθρωποι που αγαπούν τη γη τους δεν τρέχουν μακριά με την πρώτη ευκαιρία.

Οι άνθρωποι που αγαπούν τη γη τους παραμένουν και αγωνίζονται γι' αυτήν.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Εβραίοι έμειναν και οι Αραβες έφυγαν.

Γι' αυτό και οι Εβραίοι αξίζουν το δικό τους έθνος στην ιστορική τους πατρίδα πολύ περισσότερο από ότι οι Αραβες αξίζουν ένα ακόμη έθνος, το 24ο ή το 25ο αραβικό έθνος, σε μια μικρή γωνία του τεράστιου αραβικού τους κόσμου.

Και κάθε άνθρωπος που θέλει να λέγεται προοδευτικός, ουμανιστής, αντιρατσιστής, φίλος των προσφύγων και των καταπιεσμένων και των μειονοτήτων, κάθε έντιμος και ειλικρινής φίλος της Δικαιοσύνης, της Ισονομίας και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν μπορεί παρά να χαίρεται με την ύπαρξη του μικρού εβραϊκού έθνους και να το έχει στην καρδιά του σαν το καταφύγιο της περισσότερο διωκόμενης μειονότητας του πλανήτη. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους