Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιώργος Προβελέγγιος και Κώστας Μαλαφέκας : Δύο από τα ιδρυτικά μέλη της Π.Π.Σ.Π. το 1966, συμφοιτητές της Αρχιτεκτονικής Θεσσαλονίκης τότε.

Αργότερα κορυφαία στελέχη της Ο.Μ.Λ.Ε. και του Κ.Κ.Ε. (μ-λ).

Αποχώρησαν ο πρώτος μετά το 2ο συνέδριο (1981), ο δεύτερος γύρω στο 1990 με τη διάλυση της ομάδας «για μια Αριστερή Πολιτική», ομώνυμη του τίτλου της εφημερίδας του.

Κοινό τους χαρακτηριστικό, εκτός του ότι είναι αυθεντικοί εκφραστές εκείνων των χρόνων, είναι ότι κανείς τους δεν έχει τη σκοπιμότητα να πείσει κανέναν για τίποτε και ότι έχουν διαμορφώσει την πεποίθηση ότι το «μ-λ» κίνημα, χωρίς να το απαξιώνουν, ήταν μια προσπάθεια χωρίς προοπτική.

Το έχουν βιώσει ως απογοήτευση με την βαθειά αίσθηση αδυναμίας ανταπόκρισης στις ευθύνες που είχαν αναλάβει, η μάλλον τους είχαν ανατεθεί.

Τα παραπάνω με την έλλειψη κάθε διάθεσης αυτοπροβολής, τους έχουν οδηγήσει στην απόλυτη αποχή από κάθε δημόσια συζήτηση.

Με δεδομένα και αυτά, η πρόσφατη αξιέπαινη πρωτοβουλία της «Παρέμβασης» να τους καλέσει να μιλήσουν για τα 60 χρόνια της Π.Π.Σ.Π. δεν αναμενόταν να έχει τον χαρακτήρα μιας συνήθους πολιτικής εκδήλωσης η έστω την παρουσίαση ενός αφηγήματος που να υπηρετεί οποιονδήποτε στόχο ή «γραμμή».

Και η στάση των διοργανωτών το δήλωσε ρητά και το περιφρούρησε.

Η συζήτηση, που κράτησε γύρω στις δύο ώρες, εξαντλήθηκε σε αφηγήσεις, ενώ και η συμμετοχή του ακροατηρίου περιορίστηκε σε συμπληρωματικές αναφορές και διευκρινιστικές ερωτήσεις.

Αλλά αυτό κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι δεν ήταν ενδιαφέρουσα.

Μόνο το γεγονός ότι σε έναν χώρο μικρό για την περίσταση συνέρρευσαν κάποιες εκατοντάδες ανθρώπων που εξακολουθούσαν να καταφτάνουν ακόμα και μετά το τέλος της συζήτησης, όλων παλιών Π.Π.Σ.Πήδων, που είχαν να ιδωθούν δεκαετίες, είναι η πρώτη απόδειξη της αξίας της και της ανάγκης του κόσμου αυτού να δείξει ότι τιμά την ένταξή του στην Π.Π.Σ.Π.

Δεν γνωρίζω αντίστοιχη εκδήλωση τέτοιας μαζικότητας για μια οργάνωση που διαλύθηκε πριν 44 χρόνια.

Το συγκινησιακό κλίμα και ο σεβασμός στους κανόνες της συζήτησης είναι η δεύτερη.

Και ο τρόπος με τον οποίον μίλησαν όσοι πήραν τον λόγο, αλλά και η αυτοσυγκράτηση όσων δεν τον ζήτησαν είναι η τρίτη.

Γνωρίζω προσωπικά και τους δύο και τους εκτιμώ ανεξάρτητα από τη διαφωνία μου με την παραίτησή τους.

Και νοιώθω την ανάγκη να τους απευθύνω και από εδώ το μήνυμα ότι οι αγώνες τους δεν πήγαν χαμένοι.

Στράτευσαν χιλιάδες αγωνιστές σε επαναστατικό προσανατολισμό, όρθωσαν μια σοβαρή αντίσταση στον εκφυλισμό του υπαρκτού σοσιαλισμού, στον ρεβιζιονισμό και στην υποταγή της ελληνικής αριστεράς σε ρεφορμιστικά σχέδια, εξέφρασαν νέες τάσεις στον μαρξισμό από την εμπειρία της κινέζικης επανάστασης, συνέβαλαν στη ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας, των φοιτητών και όσο τους επέτρεπαν οι δυνάμεις τους και στο εργατικό κίνημα, αλλά και στην αντιδικτατορική αντίσταση που ακολούθησε, στο Πολυτεχνείο και τη μεταπολίτευση.

Αν δεν είχε μεσολαβήσει η δικτατορία ίσως η ριζοσπαστικοποίηση της αριστερής νεολαίας και η δυσαρέσκεια του κόσμου του Κ.Κ.Ε. για την πολιτική της ηγεσίας του και τον ακολουθητισμό στην Ενωση Κέντρου τη δεκαετία 1960 να είχε βρεί την προοπτική της στον πολιτικό χώρο της Σ.Π.Α.Κ. η της Ο.Μ.Λ.Ε, που πάντως προηγήθηκαν αρκετά χρονικά όλων των άλλων εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων.

Αλλά η δικτατορία ανέκοψε τις διεργασίες αυτές πριν διαμορφωθεί η κρίσιμη μάζα, οδήγησε στην παρανομία και τις διώξεις κάθε πολιτική και συνδικαλιστική δράση και εγκλώβισε τις ζυμώσεις μέσα στις οργανώσεις του Κ.Κ.Ε. δημιουργώντας άλλες αντιθέσεις που κορυφώθηκαν με τη διάσπαση του 1968, με αποτέλεσμα να δρέψει το Κ.Κ.Ε. τους καρπούς αυτής της ριζοσπαστικοποίησης.

Μετά τη μεταπολίτευση ήρθε και το ΠΑΣΟΚ και η συνέχεια είναι γνωστή. Η Π.Π.Σ.Π. έφτασε στο απώγειο της επιρροής της το 1981 με περίπου 2.800 ψήφους πανελλαδικά και πάνω από 100 έδρες στα Δ.Σ. των φοιτητικών συλλόγων της χώρας και του εξωτερικού, ενώ είχε πάντα μια έδρα στο Κ.Σ. της Ε.Φ.Ε.Ε.

Πρωτοστάτησε μεταξύ άλλων στις νικηφόρες καταλήψεις του 1979 ενάντια στο ν. 815/1978 και στη μεγάλη σύγκρουση της 17.11.1980 για την πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία.

Ωστόσο χάρις στον μ - λ χώρο, που συγκροτήθηκε τη δεκαετία 1960 υπάρχει όλα τα επόμενα χρόνια έως και σήμερα στη χώρα μας ο χώρος της επαναστατικής αριστεράς, που πρωταγωνιστεί στους κοινωνικούς αγώνες.

Κανένα άλλο ρεύμα, π.χ. οι τροτσκιστές, Φ.Ν.Χ. κ.α. δεν είχε τη μαζικότητα για να το πετύχει.

Συνεπώς όσο και αν οι δημιουργοί συναισθάνονται ανεπαρκές το δημιούργημά τους και έχουν αυτονομηθεί από αυτό, εκείνο έχει πραγματοποιήσει τη διαδρομή του και έχει επίσης αυτονομηθεί από τους ίδιους.

Συμβαίνει πολύ συχνά στην πολιτική και στη ζωή την ίδια αυτό.

Η διαλεκτική του διαδρομή έχει συμβάλει ποιοτικά και ποσοτικά στη σύνθεση του τρίτου πόλου της αριστεράς και παράγει πολιτικά αποτελέσματα μέχρι σήμερα.

Αυτά μας φέρνουν κάτω από όποια πανώ στο δρόμο του αγώνα και αυτά μας έφεραν προχθές να θυμηθούμε η να πληροφορηθούμε οι νεώτεροι τις συνθήκες ίδρυσης της Π.Π.Σ.Π.

Περπατάμε κάτω από τον ουρανό που φώτισε η Αναγέννηση και η Π.Π.Σ.Π. τότε και όλοι οι άλλοι αργότερα και αν κάτι μετριάζει τη λάμψη του είναι μόνο οι άνθρωποι, που – μοιραία με το πέρασμα των χρόνων – έχουν φύγει από τη ζωή, όπως ο Τάκης Τασσόπουλος και ο Βαγγέλης Πισσίας, που μνημόνευσαν ιδιαίτερα οι ομιλητές και εκατοντάδες άλλοι.

Αλλά στη θέση τους προστίθενται άλλες και άλλοι, η ιστορία γίνεται ζωή και προχωράμε.

Και όπως φάνηκε, αυτό που είχα γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση, ότι η Π.Π.Σ.Π. ποτέ δεν πέθανε μέσα μου, ισχύει και για εκατοντάδες άλλους. Και είναι υποχρέωσή μας να την αποκαταστήσουμε στη θέση που της αξίζει στην ιστορία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους