Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΣΙΠΡΑΣ: ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟΥ ΤΟ "ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΑΣΟΚ" - ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ Η ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ "ΤΟΥ" Ανάλυση του economico - Η βασική στόχευση του μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι - όπως λέγεται- η ιδεολογική «επανίδρυση» της Αριστεράς, αλλά η πολιτική επανατοποθέτηση του σε έναν πολύ συγκεκριμένο εκλογικό χώρο: τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή –στην αριστερόστροφη ελληνική εκδοχή της– το ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ.

Το κείμενο επιχειρεί μια τριπλή σύνθεση (ριζοσπαστική Αριστερά – σοσιαλδημοκρατία – πολιτική οικολογία), όμως αυτή η «θεωρητική ομπρέλα» λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο διεύρυνσης παρά ως συνεκτική ιδεολογική πρόταση.

Στην πράξη, ό,τι απέμεινε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συγγενείς του χώρους θεωρούνται ήδη εν πολλοίς δεδομένοι, ενώ η οικολογία δεν διαθέτει πολιτική κρίσιμη μάζα.

Συνεπώς, το μόνο πραγματικό πεδίο πολιτικής μάχης είναι η δεξαμενή των κεντροαριστερών ψηφοφόρων.

Η αντίφαση Η αντίφαση είναι εμφανής: το μανιφέστο επαναφέρει ρητορικά τη διαχωριστική γραμμή Αριστεράς-Δεξιάς, την ίδια στιγμή που πολιτικά επιχειρεί μια μετατόπιση προς τον μεσαίο χώρο.

Αυτό δημιουργεί ένα υβρίδιο λόγου: από τη μία, αναφορές σε κοινωνική δικαιοσύνη, εργασιακά δικαιώματα και «δημοκρατική Ευρώπη».

Από την άλλη, απουσία συγκεκριμένων εργαλείων εφαρμογής, που θα καθιστούσαν το αφήγημα πειστικό για ένα πιο πραγματιστικό ακροατήριο.

Ιδιαίτερα στο διεθνές πεδίο, το μανιφέστο υιοθετεί μια επιλεκτική ανάγνωση της πραγματικότητας.

Η καταγραφή κρίσεων (Ουκρανία, Γάζα, Μέση Ανατολή) είναι περισσότερο περιγραφική και λιγότερο αναλυτική, χωρίς να ενσωματώνει πλήρως τις γεωπολιτικές αιτίες ή τις ισορροπίες ισχύος.

Αυτό αποδυναμώνει τη φιλοδοξία του κειμένου να εμφανιστεί ως βάση «στρατηγικής» για την Ευρώπη.

Αντιθέτως, τοποθετείται στο γνώριμο ιδεολογικό πλαίσιο της Αριστεράς, όπου η έμφαση δίνεται στην κριτική των ανισοτήτων και λιγότερο στη διαχείριση ισχύος.

Πρόβλημα αξιοπιστίας Αντίστοιχα, στο οικονομικό σκέλος, οι λίγες συγκεκριμένες προτάσεις (όπως το 35ωρο) δεν συνοδεύονται από τεχνικοοικονομική τεκμηρίωση, καταλήγοντας λαϊκίστικο μήνυμα στους "μη προνομιούχους".

Αυτό είναι κρίσιμο, γιατί το κοινό στο οποίο απευθύνεται –ο μεσαίος, ψηφοφόρος που επιζητεί π«κυβερνητική» προοπτική – αξιολογεί πλέον με όρους αξιοπιστίας και όχι μόνο προθέσεων ή προκλογικής ρητορίας μπαλκονιού.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η βασική αδυναμία: το μανιφέστο ζητά εμπιστοσύνη χωρίς να απαντά επαρκώς στο ερώτημα της εφαρμογής των όσων επαγγέλεται.

Συνολικά, πρόκειται για ένα πολιτικά στοχευμένο, αλλά στρατηγικά αμφίσημο κείμενο.

Δεν επιχειρεί τόσο να πείσει νέες κοινωνικές κατηγορίες, όσο να επαναπατρίσει παλαιούς ψηφοφόρους που μετακινήθηκαν προς το ΠΑΣΟΚ.

Με αυτή την έννοια, λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο «διείσδυσης» στον χώρο της κεντροαριστεράς, παρά ως σαφής πρόταση διακυβέρνησης.

Και αυτό εξηγεί γιατί, παρά τη ρητορική του εύρους, ο πραγματικός του αποδέκτης είναι ένας: ο ψηφοφόρος που αναζητά εναλλακτική εντός του ίδιου πολιτικού στρατοπέδου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους