Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΗΣ Στης εξουσίας τα σαλόνια γεννήθηκε ένα πλάσμα, μισός άνθρωπος, μισός καρέκλα — με κρυφό του τάγμα.

Δεν έχει ρίζες, δεν έχει ντροπή, δεν έχει ιδεολογία, μόνο μια τέχνη ξέρει καλά: την τέλεια δουλοπρέπεια.

Χτες τον έβλεπες να βρίζει, σήμερα να χειροκροτά, κι αύριο θα προσκυνάει αυτόν που τώρα πολεμά.

Σαν καράβι δίχως πυξίδα, όπου φυσάει γυρνά, όχι από πίστη — μα από ένστικτο… πού βολεύει πιο καλά.

Έθαβε λόγια με οργή, τα ξέθαβε με χαμόγελο, και τα βάφτιζε “εξέλιξη” για να σωθεί το όφελος.

Σαν φίδι που αλλάζει δέρμα, μα ποτέ ψυχή, το “πιστεύω” του γράφεται… και σβήνεται μαζί.

Κι αν τον ρωτήσεις “ποιος είσαι τελικά;” θα σου απαντήσει… χωρίς ντροπή ξανά: Είμαι ο βολευτής της καρέκλας — αυτός που πάντα επιβιώνει, όπου στρώνεται τραπέζι… η αφεντιά μου εκεί τρυπώνει.

Ό,τι έλεγα προχθές, σήμερα το διορθώνω, κι αν δεν βολεύει η αλήθεια… την προσαρμόζω.

Δεν έχω ιδεολογία — έχω ένστικτο καλό, να μυρίζω πού φυσάει το πιο σίγουρο μερτικό.

Κι αν με πεις καιροσκόπο… θα γελάσω δυνατά: “Εγώ απλώς προσαρμόζομαι — εσύ μένεις στα παλιά.” Ο λόγος του ελαστικός — σαν λάστιχο που τεντώνει, κι όπου βρει συμφέρον ζεστό… εκεί και ξεσπαθώνει.

Τη συνείδηση τη νάρκωσε σε δόσεις λογικές, για να μην ενοχλεί πολύ… στις μεταγραφές.

Έχει φίλους ευκαιριακούς και εχθρούς προσωρινούς, κι αν αλλάξει το σκηνικό… τους βαφτίζει συγγενείς.

Μα πιο τραγικό απ’ τον ίδιο — κι αυτό είναι το κλειδί, είναι αυτοί που τον ψηφίζουν… και του δίνουνε ζωή. “Ε, δεν πειράζει, όλοι ίδιοι είναι…” “Ας βολευτούμε κι εμείς, τι να γίνει…” “Τουλάχιστον αυτός κάτι μας δίνει…” Κι έτσι τον χτίζουν… αυτοί που τον βρίζουν. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους