Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σκάνδαλο στην αρχοντική οικογένεια – Τελείωσε! – Η Λυδία Στεργίου άγγιξε απαλά τις γωνίες των ματιών της με ένα πεντακάθαρο μαντίλι και αναστέναξε τόσο βαθιά, που ο σύζυγός της, ο Ηλίας Στεργίου, αναστατώθηκε. – Λυδία, τι έγινε; Οι σταγόνες; – Άφησέ τις ήσυχες τις σταγόνες σου, Ηλιάκο! Δεν καταλαβαίνεις; Είναι ντροπή! Ντροπή! Η οικογένειά μας ρεζιλεύτηκε! Κοίτα την! Ούτε που μετανοεί! Η μοναδική κληρονόμος των Στεργίων, η Ελένη, κάθε άλλο παρά έδειχνε μετανιωμένη.

Δεν έφτιαχνε τη φούστα της με τα δάκρυα, ούτε έκλαιγε με λυγμούς, ούτε τα χέρια της στριφογυρνούσε απελπισμένα. Η Ελένη Στεργίου έτρωγε βύσσινα.

Είχε απλώσει τα μακριά και πανέμορφα πόδια της, “ίδια με της γιαγιάς”, όπως έλεγε πάντα η μάνα της, της μεγάλης μπαλαρίνας του Εθνικού Θεάτρου.

Έπαιρνε ένα βύσσινο από τη μεγάλη ζωγραφιστή πιατέλα, το έβαζε στο στόμα και, στοχεύοντας, πετούσε το κουκούτσι μέσα στις τριανταφυλλιές της αυλής.

Η κίνησή της εξόργιζε κάθε φορά τη μητέρα της. – Ελένη! Σταμάτα αμέσως! Πώς τολμάς; Έχουμε σοβαρά να πούμε κι εσύ... εσύ...! Η Λυδία κούνησε αγανακτισμένη τα χέρια της και έτρεξε να πάρει, επιτέλους, τις “σταγόνες” της. – Ελένη, κορίτσι μου, δεν λες αλήθεια, έτσι; – την κοιτάζει ο Ηλίας γεμάτος προσδοκία πριν ακολουθήσει τη σύζυγο. – Όχι, μπαμπά! Δεν αστειεύομαι! Και πες της μαμάς ότι δεν έχει νόημα να’χει ελπίδα! Δεν θα παντρευτώ τον Μάξιμο! Ούτε να το σκέφτεστε! – Της ραγίζεις την καρδιά! – Μην το παρακάνεις, μπαμπά... – Ίσως το ξανασκεφτείς; – Όχι.

Του το είπα ήδη. Μιλήσαμε.

Ό,τι ήταν να πω, το είπα.

Αν δεν το κατάλαβες, στο επαναλαμβάνω: όχι.

Παντρεμένοι δεν θα γίνουμε. – Αλλοίμονό μου...

Μέσα από το σαλόνι ακούστηκαν αναστεναγμοί που έκαναν τον Ηλία να τρέξει στη σύζυγο, ενώ η Ελένη αναστέναξε και πήρε άλλο ένα βύσσινο. – Παναγία μου! Τι θα πω σε όλους; Καταστροφή! Έχουμε κανονίσει το τραπέζι και οι προσκλήσεις έχουν ήδη φύγει! – Μαμά, εγώ ποτέ δεν σου ζήτησα να τις στείλεις! – τραγούδησε γλυκά η Ελένη, χωρίς να ανεβάσει τη φωνή. – Όποιος αποφασίζει, ας λογαριάζει και τις συνέπειες! – Αυτό που κάνεις είναι αδίστακτο, κόρη μου! Ήθελα το καλύτερο... – Και κατάφερες πάλι τα συνήθη, ε, μαμά; – χαμογέλασε πλατιά η Ελένη και τεντώθηκε. – Έχω τα δικά μου σχέδια! Τι μεγάλη στενοχώρια, άραγε; – Ελένη! – η φωνή της Λυδίας ράγισε κι άρχισε να κλαίει. – Τι συμπεριφορά είναι αυτή; – Προς το παρόν; Τίποτα τρομερό! – απάντησε σηκώνοντας τα φλιτζάνια του κρύου τσαγιού και αγνοώντας τη μητέρα της. – Ξέρω ακριβώς τι θα μου πεις.

Τρία φλιτζάνια μπορώ να τα πλύνω.

Ούτε καν να τα σπάσω.

Έφυγε για την κουζίνα, ενώ η Λυδία άφησε το μαντίλι στην άκρη. – Ολόιδια με τη μάνα σου είσαι! – φώναξε οδυνηρά στον άντρα της. – Ίδιες εκφράσεις! Γιατί μου το’στειλε ο Θεός τούτο το βάσανο; Τη θρυλική πεθερά, τη Ρεγγίνα Δημητρίου, στην αρχή του γάμου της η Λυδία δεν τη συμπαθούσε καθόλου.

Νόμιζε εφόσον παντρεύτηκε μετά τα τριάντα, ότι είχε αρκετή εμπειρία και σοφία για να επιβληθεί.

Όμως η Ρεγγίνα προφανώς δεν το ήξερε.

Θεώρησε ότι δεν χρειαζόταν να αλλάξει τον τρόπο της. – Λυδία, κορίτσι μου, τι άρωμα είναι αυτό; – της ψιθύριζε στο αυτί και έκλεινε τη μύτη κάθε φορά που έμπαινε η νύφη στο δωμάτιο. – Τα νέα μου αρώματα! – σήκωνε το φρύδι η Λυδία. – Δεν σας αρέσουν; – Μπορεί να είναι και ωραία, αλλά γιατί ρίχνεις ολόκληρο το μπουκάλι; Και μια σταγόνα στον καρπό φτάνει. Η Λυδία, που όντως το παράκανε με τα αρώματα, μούτρωνε. – Τι της έχω κάνει; – παραπονιόταν στον άνδρα της. – Γιατί συμπεριφέρεται έτσι; – Λυδία, αγάπη μου, με όλους έτσι φέρεται η μάνα μου.

Είναι το στυλ της. – Να το αλλάξει! Ή θα χάσω τον έλεγχο.

Και μην με λες αγάπη μου! – ξεσπούσε η Λυδία. – Δεν το αντέχω.

Φυσικά, η Ρεγγίνα δεν σκόπευε να αλλάξει τίποτα.

Με τα καυστικά της σχόλια τσάκιζε τη νύφη, προκαλώντας προστριβές και ψυχρότητα ακόμη και ανάμεσα σε μητέρα και γιο, μέχρι που στο θέατρο κάποιος είπε στην Λυδία: – Λυδία, έγινες πραγματική κυρία! Αυτό κάνει η συναναστροφή με τη Ρεγγίνα! Τι προσωπικότητα! Τι γούστο! Εσύ η πιο ωραία της σχολής! Η σύγκριση με την πεθερά την εκνεύρισε, αλλά ως κομπλιμέντο της άρεσε.

Κι αν η Ρεγγίνα ήταν πρότυπο στυλ, κι η Λυδία όμως σκεφτόταν σωστά.

Με τον καιρό, τήρησε αποστάσεις και ήταν πάντα ευγενική.

Όταν γεννήθηκε η Ελένη, ξέχασε όλα τα παλιά.

Η γιαγιά την λάτρευε, και δεν υπήρχε πιο ανυπόμονη σύντροφος στα καμώματα της μικρής.

Στο αρχοντικό, όπου όλοι ασχολούνταν με καλλιτεχνικά επαγγέλματα εκτός της Λυδίας που ήταν οδοντίατρος, επικρατούσε πάντα γαλήνη. Η Ελένη μεγάλωσε με φροντίδα και περίσσεια αγάπη.

Η γιαγιά και ο πατέρας την κακομάθαιναν, ενώ η μαμά προσπαθούσε να της δώσει όλα όσα εκείνη στερήθηκε.

Το παρελθόν της, η Λυδία δεν το μοιράστηκε ποτέ.

Ούτε ο Ηλίας ρώτησε ποτέ λεπτομέρειες, αν και ήξερε τα βασικά.

Ήταν σοφός κι εκείνος - κατάλαβε ότι δεν ήθελε να τα σκαλίζει, κι έτσι άφησε το θέμα. Η Λυδία το εκτίμησε πολύ.

Κόβοντας τα πάντα με το παλιό, επικεντρώθηκε στο τώρα.

Με τη δική της μάνα δεν μίλαγε.

Οι λόγοι σπουδαίοι - και ούτε ήθελε να θυμάται όσα είχαν γίνει στα νιάτα της.

Της έφτανε το μικρό μενταγιόν στο λαιμό, με τη φωτογραφία του πανέμορφου, σγουρομάλλη γιου της.

Ποτέ δεν το άνοιγε.

Δεν μπορούσε… Θυμόταν πως ο γιος της ήταν μόλις δύο, όταν η γιαγιά του τον άφησε λίγο μόνο του, να πεταχτεί για γάλα.

Καυτό αθηναϊκό καλοκαίρι, ανοιχτά παράθυρα, και η κούνια κολλητά, «για να μην φοβάται το παιδί».

Η απώλεια κόντεψε να τη διαλύσει.

Δεν κοιμόταν, δεν έτρωγε...

Κατηγορούσε τον εαυτό της επειδή δεν αποσύρθηκε τότε από τη σχολή.

Σε εκείνη την καταραμένη εξέταση, γύρισε και κατάλαβε πως η ζωή τελείωσε προτού αρχίσει.

Τον παλιό της άνδρα, ερευνητή τότε, τον χώρισε σχεδόν αμέσως.

Έμειναν μόλις τρία χρόνια μαζί.

Η ίδια είχε καταλάβει ότι ούτε το παιδί δε θα τους κρατούσε δεμένους για πάντα.

Το διαζύγιο ήταν ζήτημα χρόνου.

Μάζεψε τα λίγα της πράγματα και έφυγε από τον Πειραιά, όπου μεγάλωσε παιδί και κορίτσι.

Από τη μέρα που έχασε τον γιο της, νιώθει σα να γέρασε πριν την ώρα της.

Πίστευε πως ο πόνος της ζωής δεν θα τελείωνε ποτέ.

Μέσα της όλα έγιναν στάχτη...

Ή έτσι νόμιζε.

Ώσπου εμφανίστηκε ο Ηλίας.

Πήγε στο ιατρείο της με πρησμένη παρειά. – Πόσο καιρό πονάτε; – Εδώ και μια βδομάδα... – Μα τι παιδί είσαστε; Μεγάλος άνθρωπος και να περιμένετε τόσο; – Δεν ξέρω τίποτα... – χαμογέλασε με δυσκολία ο Ηλίας. Η Λυδία για πρώτη φορά έχασε τα λόγια της και μπέρδεψε μέχρι και τα εργαλεία.

Κοκκίνισε τόσο πολύ, που ο Ηλίας κοίταξε αλλού.

Έτσι ξεκίνησε η σχέση τους: σχεδόν ένα χρόνο, την περίμενε κάθε μέρα μετά το ιατρείο, γύριζαν σπίτι μαζί, χωρίς πολλά λόγια – αλλά επικοινωνούσαν χωρίς φωνή.

Όταν της έκανε πρόταση, εκείνη δίστασε. – Είμαι καλά μαζί σου... αλλά δεν ξέρω αν θα σε κάνω ευτυχισμένο... – Γιατί το λες; – Δεν θέλω παιδιά. – Γιατί; – Θα σου πω, αλλά χωρίς λεπτομέρειες.

Κι αν μετά δεν έρθεις αύριο... το καταλαβαίνω.

Σκέψου μόνος.

Κι αν θέλεις, ρώτα και τη μάνα σου.

Την αγαπάς, δεν είναι έτσι; Πάρε τη γνώμη της. Ο Ηλίας δεν ρώτησε τη μάνα του.

Ήταν πλέον μεγάλος. Η Ρεγγίνα έτσι κι αλλιώς δεν ανακατευόταν με συμβουλές, μόνο στη Λυδία αργότερα το παραδέχτηκε μέσα σε αστεία.

Τα είπε όμως όλα ο Ηλίας. Η Ρεγγίνα κάπνιζε αργά και μουντήναινε πρόσωπο-πρόσωπο.

Τέλος, τον ρώτησε: – Την αγαπάς, Ηλία; – Ναι. – Τότε τι σκέπτεσαι; Η αγάπη είναι θησαυρός που λίγοι αξιώνονται.

Όσα και να δώσεις... λίγα θα είναι.

Και αν είναι αληθινός, ο θησαυρός βαραίνει.

Κι αν νομίζεις κάποια στιγμή ότι δεν αντέχεις, πίστεψέ με, όταν το μετρήσεις σωστά, θα βρεις τη δύναμη να τον κρατήσεις. – Είσαι σίγουρη; – Ξέρω.

Έτσι και τελείωσε η κουβέντα. Ο Ηλίας γνώρισε τη Λυδία στη μάνα του, εκείνη της πρόσφερε το μάγουλο για φιλί, και μετά την πήρε στη μοδίστρα της.

Μέσα από μια παλιά κασετίνα, βγαλμένη απ’ το μπουφέ του παππού, της λέει: – Εδώ, είναι τα οικογενειακά κοσμήματα. – Δεν χρειάζομαι... – Και βέβαια χρειάζεσαι.

Πλέον είσαι μία από εμάς.

Θα τα φοράς, αν δεν θέλεις να με στεναχωρήσεις.

Διάλεξε μόνη ό,τι σου αρέσει.

Απλά, να τα φοράς με μυαλό. – Τι εννοείτε; – Η δική μου μάνα έλεγε: Στη Λαϊκή με τα διαμάντια είναι ντροπή, εκτός αν είσαι στη Βαρβάκειο.

Εκεί κάνει να δουν οι ψαρούδες και να ζηλέψουν να σου κάνουν και έκπτωση! Η Λυδία γέλασε μετά από χρόνια πραγματικά. Η Ρεγγίνα της έμαθε πολλά, αν και η Λυδία νευρίαζε, βαθιά μέσα της πάντα ευγνώμων.

Όταν έμεινε έγκυος, πρώτη φορά το είπε στη Ρεγγίνα. – Σαν να πρασινίζεις, Λυδία.

Τι συμβαίνει; – ρώτησε η Ρεγγίνα, φρέσκια από άλλο ταξίδι με νέο έρωτα. Ο Ηλίας έλειπε, και η πεθερά έβαλε τη Λυδία στη γωνία με ερωτήσεις — ώσπου εκείνη κλείστηκε στη τουαλέτα, αφήνοντας τη Ρεγγίνα να καταλάβει αμέσως. – Θα γεννήσεις στη Σοφία.

Εξαιρετική γιατρός. Εμπιστεύομαι.

Γιατί φοβάσαι; – Δεν ξέρω αν θα αντέξω... – Λυδία, άκου: Δεν σου μιλήσα ποτέ έτσι, ούτε θα το ξανακάνω.

Μην είσαι ανόητη! Πες ευχαριστώ σε Θεό, μοίρα, και ποιον άλλο θες, και πάμε! Μη φοβάσαι τίποτα.

Είμαι πάντα εδώ για σένα και το παιδί.

Με κατάλαβες; – Ναι...

Ευχαριστώ... – Κράτα το ευχαριστώ για μετά.

Όταν γεράσω, θα στο θυμίσω! Η Ελένη Στεργίου γεννήθηκε σαν ρολόι, απόλυτα υγιής και φωνακλού. Η Ρεγγίνα την υποδέχτηκε πρώτη στο μαιευτήριο, ξεσκεπάζοντας το κεντητό συνολάκι με χαμόγελο: – Έργο τέχνης! Μπράβο, Λυδία! Και κράτησε τον λόγο της: βοηθούσε όσο κανείς.

Η κοσμική, φινετσάτη γιαγιά έβγαζε χωρίς τύψεις τη γούνα, μανίκια πάνω, κουβαλούσε λεκάνες νερό, τρίβοντας πράσινο σαπούνι – με όρκο πως είναι καλύτερο απ’ όλα τα απορρυπαντικά – κι έπλενε πάνες.

Έλουζε το κοριτσάκι, φιλούσε τα ποδαράκια του λέγοντας σαν κάθε Ελληνίδα γιαγιά: – Θησαυρέ μου! Πάντα υγεία να ‘χεις! Όλοι οι καβγάδες ξεχάστηκαν. Η Λυδία βρήκε τελικά αυτό που χρόνια αποζητούσε – σπίτι, οικογένεια, μια σχετική ηρεμία.

Όχι, τον μικρό της Παύλο δεν τον ξέχασε ποτέ.

Δυο φορές το χρόνο, ο Ηλίας την πήγαινε στα μέρη της· ποτέ πάντως δεν ξαναμπήκε στον Πειραιά, ούτε είδε τη μητέρα της.

Έμεναν σε κάποιο ξενοδοχείο στα νότια προάστια.

Και η Λυδία μετρούσε τις ώρες για να επιστρέψει όσο το δυνατόν συντομότερα.

Έτσι κυλούσαν τα χρόνια, ώσπου η Ελένη έκλεισε τα δέκα και η Λυδία έλαβε γράμμα από τη μάνα της.

Μόνο στη Ρεγγίνα το έδειξε, για συμβουλή. – Πήγαινε.

Δεν θα ξεχάσεις ποτέ.

Μπορεί να μην τη συγχωρήσεις, αλλά μάνα σου είναι.

Θυμήσου τα παλιά, τα καλά.

Μίλα στη μάνα εκείνη που γνώριζες όταν ήσουν μικρή, όπως η Ελένη.

Σκέψου πως όλοι κάνουμε λάθη.

Κι εγώ... κι εσύ...

Μπορείς να μην τη συγχωρήσεις, δικαίωμά σου.

Αλλά μην χάσεις τη δική σου ψυχή.

Για σένα το λέω· και για την εγγονή μου.

Ό,τι κι αν αποφασίσεις, είμαι μαζί σου.

Στο χέρι σου.

Την άλλη μέρα, η Λυδία χαιρέτησε σύζυγο και παιδί, και γύρισε στην παλιά της γειτονιά.

Με τη μάνα της μίλησε λίγο – ίσα για να της πιάσει το χέρι και να ψιθυρίσει «συγχώρα με». Γύρισε Αθήνα μετά λίγες μέρες. Η Ρεγγίνα, παραδίδοντας το παιδί, την κοίταξε με ικανοποίηση: – Μπράβο σου.

Σωστά έκανες.

Δείχνει πως ήρθε η ησυχία.

Όλα μαζί, όλα στη θέση τους.

Κι όμως, η Λυδία δεν ησύχαζε.

Ήταν σαν να την πνίγουν οι λέξεις της Ρεγγίνας, μπλέκοντάς τη στο μυαλό σαν δίχτυ.

Ό φόβος...

Παράλογος, δυνατός, τόσο που και ο Ηλίας αγχώθηκε. – Πολύ προστατευτική με την Ελένη, Λυδία μου.

Είναι μεγάλη πια, χρειάζεται φίλες, τη δική της ζωή.

Δεν αρκεί πια μόνο η οικογένεια. – Δηλαδή τι ζητάς; – Να μην ελέγχεις κάθε αναπνοή της.

Λίγη ελευθερία θα της έκανε καλό. – Δηλαδή να μην σε νοιάζει τι θα γίνει με το παιδί μας; – Φυσικά και με νοιάζει! Τι λες τώρα; – Τι βλέπω; Ένα κορίτσι.

Τόσα μπορούν να της συμβούν! Αν γίνει κάτι, πώς θα το αντέξω; Δεν αντέχω άλλη απώλεια! – Γιατί να την χάσουμε, Λυδία;! – Γιατί όλα μπορεί να συμβούν, Ηλία! Αν συμβεί κάτι, τι θα πεις μετά; Ποιος θα το αντέξει; Ο Ηλίας σήκωσε τα χέρια.

Την αγαπούσε, αλλά τα άγχη της δυσκόλευαν τη ζωή όλων.

Δεν ήξερε τι να κάνει.

Εκεί βοήθησε η Ρεγγίνα. – Βάλτε τη Ελένη σε χορούς. – Γιατί, μαμά; Δεν της φτάνουν τα φροντιστήρια και τα μαθήματα; – Τίποτα δεν της χρειάζεται τώρα εκτός από χορό.

Και σε ζευγάρια. – Είναι τόσο σοβαρό; – Ναι! Έτσι βρέθηκε στα μαθήματα και γνώρισε τον Μάξιμο.

Ήταν ένα κάπως άχαρο αγόρι που η γιαγιά του είχε γράψει στην σχολή.

Ο δάσκαλος τους έβαλε μαζί: – Μάθετε τα βασικά.

Στην αρχή δεν θα κάμετε θαύματα.

Μετά απο τρία χρόνια, Ελένη και Μάξιμος πήραν το πρώτο τους κύπελλο.

Σε λίγα χρόνια, ήταν σταθερό ζευγάρι στους διαγωνισμούς latin. Ο Μάξιμος ψήλωσε, άλλαξε, έριχνε πια βλέμματα από ψηλά, και όλοι οι κριτές νόμιζαν πως είναι ζευγάρι. Η Ελένη χαμογελούσε πονηρά και δεν διέψευδε τίποτα, ενώ η Λυδία ήδη είχε φτιάξει σύμπαν για κείνη... Η Ελένη το έμαθε καλοκαίρι, μετά το λύκειο. – Το πήρα απόφαση.

Θα δώσω ιατρική. Η Ελένη ποτέ δεν είχε δυσκολία στη μάθηση, αλλά ζύγισε καλά τα θέλω πριν το δηλώσει. – Κοριτσάκι μου, εμείς υπολογίζαμε άλλα... – χαμογελούσε περίεργα η Λυδία, τόσο που η Ελένη ανατρίχιασε. – Τι εννοείς; Είπα κάτι; – Όχι ακριβώς.

Αλλά μίλησα με τον Μάξιμο και τους γονείς του. – Και λοιπόν; – δεν καταλάβαινε ακόμη η Ελένη. – Έχουμε τρεις μήνες στη διάθεσή μας.

Ο γάμος φθινόπωρο – τόσο όμορφα! Θα το κανονίσουμε σε ωραίο κτήμα, η γιαγιά έχει γνωριμίες. – Γάμος; – μισόκλεισε τα μάτια η Ελένη. – Ποιος παντρεύεται; Ο Μάξιμος; – Μικρή μου! Φυσικά! Είστε τέλεια ζευγάρι στην πίστα, γιατί όχι και στη ζωή; – Να φανταστώ πως δεν ρώτησες εμένα ε; – Νόμιζα πως είναι πια αποφασισμένο, μικρή μου. – Μην με λες μικρή! – απάντησε κοφτά η Ελένη.

Πήρε την τσάντα και έφυγε αμέσως για τη γιαγιά, χωρίς να απαντήσει άλλο στη μάνα. Η Ρεγγίνα δήλωσε ψύχραιμα: – Τι περίμενες; Η Ελένη δεν είναι κούκλα.

Δεν είναι στολίδι να την βάζεις ό,τι φορεσιά θες.

Θυμάσαι ποια είσαι; Δεν σε γνωρίζω! – Δεν χρειάζεται! Είναι το παιδί μου! Μόνο να είναι καλά, θέλω! Ο Μάξιμος την αγαπάει! – Αυτή τον αγαπάει; – ειρωνεύτηκε η Ρεγγίνα. – Ή δεν σε νοιάζει; – Ξέρω καλύτερα εγώ τι χρειάζεται! Ακόμη δεν ξέρει τι θέλει... – Ξέρει, και παραξέρει.

Θέλει να γίνει χειρουργός.

Αυτό δεν είναι αξιόλογο; – Ό,τι θέλει ας σπουδάσει! Αλλά πρώτα να παντρευτεί! Έτσι θα ησυχάσω! – Θα σου χαρίσει ησυχία αν παντρευτεί; Πώς; – Δεν καταλαβαίνεις; Θα έχει προστάτη! Ο Μάξιμος είναι υπέροχος άνθρωπος.

Από όταν ενώθηκαν στη χορευτική ομάδα, κοιμάμαι ήσυχη.

Ξέρω ότι θα φροντίσει για το καλό της. – Καταλαβαίνω να νοιάζεσαι, μα το να δουλώσει το παιδί σου δεν το καταλαβαίνω.

Ο γάμος θα γίνει φυλακή για την Ελένη... και το ξέρεις! – Η κουβέντα μας άσκοπη.

Ο γάμος θα γίνει. – Άκου να δεις! Είσαι σίγουρη πως ξέρεις τι τράβηγμα έχει η κόρη σου; Η Ελένη έδειξε χαρακτήρα.

Μετά τη συζήτηση στην αυλή, πήγε στη γιαγιά και εκεί έμεινε. Η Λυδία το θεώρησε προδοσία. Δεν απαντούσε σε τηλεφωνήματα, δεν την … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους