Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα θέλω να γράψω λίγα λόγια για την πορεία μου μέχρι τώρα.

Όταν τελείωσα το σχολείο πέρασα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου στην πρώτη μου επιλογή στο τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας.

Πάντα με συνέπαιρνε ο τρόπος που μάθαινα από τους εκπαιδευτικούς μου, τους αξιόλογους εκπαιδευτικούς που είχα την τύχη να έχω, και ήθελα να μπορέσω να κάνω και εγώ ακριβώς αυτό: να μεταδίδω αυτά που ξέρω στους μαθητές μου.

Εργάστηκα στα Κρατικά Ινστιτούτα Επιμόρφωσης (ΚΙΕ) για πολλά χρόνια.

Πέρασαν από τις τάξεις μου μαθητές όλων των ηλικιών και ενήλικες στους οποίους θέλω να πιστεύω ότι κατάφερα να μεταδώσω όλα όσα ήθελα στον καλύτερο δυνατό βαθμό.

Δυστυχώς ακόμα περιμένω το διορισμό μου και δεν ντρέπομαι να το πω.

Στα 48 μου είμαι ακόμα εκτός σχολείων.

Άλλαξε το σύστημα διορισμού και έδωσα και εξετάσεις.

Το γράφω για να μη βιαστεί κάποιος να μου πει γιατί δε δίνω εξετάσεις.

Δυστυχώς όμως στη στήλη των μονάδων προϋπηρεσίας έχω ένα ωραιότατο 0 σα να μη δίδαξα ποτέ.

Το 2013 οι εκπαιδευτικοί των ΚΙΕ μαζί με εκπαιδευτικούς άλλων υποστηρικτικών προγραμμάτων του Υπουργείου Παιδείας μετατρέπονται σε αυτοτελώς εργαζόμενους.

Και εκεί ξεκινά μια πορεία, ένας αγώνας διαρκείας όπως τον κάναμε σύνθημα και το φωνάζαμε, και το φωνάξαμε και πρόσφατα και θα το φωνάξουμε ξανά αν χρειαστεί, για δικαίωση, στα δικαστήρια, στη βουλή, στα υπουργεία, στους δρόμους.

Αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά πρόεδρος του συνδέσμου των εκπαιδευτικών των ΚΙΕ και ξεκινώντας αυτή την πορεία δεν περίμενα ότι θα μας έπαιρνε 10 ολόκληρα χρόνια να καταφέρουμε να κερδίσουμε το δίκαιο και το αυτονόητο.

Και το 2023 τα καταφέραμε.

Αμέσως μετά άρχισε ένας άλλος αγώνας ο οποίος τελείωσε πριν λίγες μέρες με την ψήφιση του νομοσχεδίου για τα υποστηρικτικά του ΥΠΑΝ.

Δε μετάνιωσα στιγμή για τίποτε και αν χρειαζόταν να τα κάνω ξανά όλα από την αρχή θα τα έκανα με ακόμα περισσότερο πείσμα για δικαίωση.

Γνώρισα ανθρώπους που τους έχω κάνει οικογένεια μου, ανθρώπους που με έμαθαν και με μαθαίνουν ακόμα πολλά, ανθρώπους που θα εκτιμώ μια ζωή.

Με σεβασμό, με εκτίμηση και με συλλογική προσπάθεια μπορέσαμε και μπορούμε να καταφέρουμε πολλά.

Το μεγαλύτερο μου μάθημα: η καθημερινότητα είναι δύσκολη για αρκετούς συνανθρώπους μας και δεν αρκεί μόνο να ακούμε, μόνο να παρατηρούμε.

Οφείλουμε να συμμετέχουμε και να βρίσκουμε λύσεις.

Αυτή ήταν πάντα η πορεία μου: να ακούω, να συμμετέχω, να διεκδικώ.

Αδρανής δεν έμεινα ποτέ και δε σκοπεύω να μείνω.

Η απόφαση μου να είμαι υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου ήταν πέρα για πέρα συνειδητή γιατί θέλω να συνεχίσω να διεκδικώ και να προσπαθώ να βρίσκω λύσεις.

Αυτό έκανα και κάνω: από τα προβλήματα των μαθητών μου στις τάξεις, των συναδέλφων μου στο χώρο εργασίας τους, του απλού κόσμου στους δρόμους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους