Original Post

Πλήρες Κείμενο:

⚕️ Η σφαίρα πέρασε το σώμα της πάνω από τον αριστερό γοφό. 21 νοσοκόμες δολοφονήθηκαν.

Μία επέζησε για να καταθέσει. Νησί Μπάνγκα, 16 Φεβρουαρίου 1942. Η Βίβιαν Μπούλβινκελ στέκεται μέσα στη θάλασσα μέχρι τη μέση.

Πίσω της, ένα ιαπωνικό πολυβόλο έχει στηθεί στην άμμο.

Γύρω της, 21 νοσοκόμες του Αυστραλιανού Στρατού.

Τις διέταξαν να μπουν στο νερό.

Όλες ήξεραν τι επρόκειτο να συμβεί.

Το πολυβόλο άνοιξε πυρ. Η Βίβιαν ένιωσε τη σφαίρα να τη χτυπά πάνω από τον αριστερό γοφό.

Έπεσε μπροστά στα κύματα.

Το νερό γύρω της κόκκινη τα κύματα.

Οι φίλες της, οι συνάδελφοί της, οι γυναίκες με τις οποίες εκπαιδεύτηκε, έπεφταν η μία μετά την άλλη. Η Βίβιαν παρέμεινε ακίνητη.

Ξάπλωσε με το πρόσωπο στο νερό, χαλάρωσε το σώμα της, άφησε το αίμα να τρέχει από την πληγή της.

Άκουσε μπότες στην άμμο.

Άκουσε φωνές.

Άκουσε γέλια. Περίμενε.

Οι στρατιώτες έφυγαν.

Όταν σήκωσε το κεφάλι, η παραλία ήταν σιωπηλή.

Είκοσι μία νοσοκόμες ήταν νεκρές, σκορπισμένες στα κύματα και στην άμμο.

Ήταν η μόνη που είχε απομείνει ζωντανή.

Τέσσερις ημέρες νωρίτερα, το πλοίο τους, το SS Vyner Brooke, βυθίστηκε από ιαπωνικά αεροπλάνα.

Οι νοσοκόμες βοήθησαν τραυματίες και πολίτες να επιβιβαστούν στις σωσίβιες λέμβους, προτού η θάλασσα τις καταπιεί.

Τώρα, η Βίβιαν ήταν μόνη. Τραυματισμένη. Κυνηγημένη.

Σύρθηκε έξω από το νερό και κρύφτηκε στη ζούγκλα.

Ώρες αργότερα, βρήκε έναν Βρετανό στρατιώτη, τον Έρνεστ Κίνγκσλεϊ.

Είχε πυροβοληθεί και είχε εγκαταλειφθεί ως νεκρός.

Για δώδεκα ημέρες, κρύβονταν μαζί. Η Βίβιαν καθάριζε την πληγή του με βρόχινο νερό.

Τον τάιζε με ό,τι μπορούσε να βρει.

Τον ενθάρρυνε να μην το βάλει κάτω.

Εκείνος εξασθενούσε μέρα με τη μέρα.

Τη δωδέκατη ημέρα, ο Κίνγκσλεϊ πέθανε. Η Βίβιαν ήταν και πάλι μόνη. Πεινασμένη. Εξαντλημένη.

Αλλά ζωντανή.

Πήρε μια απόφαση που λίγοι μπορούσαν να φανταστούν.

Βγήκε από τη ζούγκλα και παραδόθηκε στον ίδιο στρατό που είχε σκοτώσει τις φίλες της.

Δεν είπε τίποτα για τη σφαγή.

Φοβόταν ότι αν μάθαιναν, θα την εκτελούσαν. Οι Ιάπωνες πίστεψαν ότι ήταν μια νοσοκόμα που είχε χωριστεί κατά τη βύθιση του πλοίου.

Την έστειλαν σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στη Σουμάτρα.

Για τρίαμισι χρόνια, η Βίβιαν υπέμεινε αβάσταχτη σκληρότητα. Πείνα. Αρρώστιες. Ξυλισμούς.

Φύλακες που της φέρονταν σαν σε ζώο.

Αλλά δεν σταμάτησε να νοσηλεύει.

Παράνομα, κρυφά, χωρίς φάρμακα, χωρίς εργαλεία.

Χρησιμοποιούσε κουρέλια για επιδέσμους και βραστό νερό για απολύμανση.

Κράτα ζωντανές συγκρατούμενες που θα είχαν πεθάνει.

Το 1945, η Βίβιαν απελευθερώθηκε.

Ζύγιζε λιγότερο από 40 κιλά.

Το σώμα της ήταν κατεστραμμένο.

Αλλά το πνεύμα της ακέραιο.

Έγινε ο μοναδικός μάρτυρας της σφαγής στο νησί Μπάνγκα.

Η κατάθεσή της ήταν κρίσιμη στις δίκες εγκλημάτων πολέμου του Τόκιο. Τρεις Ιάπωνες αξιωματικοί καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν. Η Βίβιαν επέστρεψε στην Αυστραλία.

Συνέχισε να νοσηλεύει.

Δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Δεν απέκτησε παιδιά.

Είπε κάποτε: «Είκοσι μία γυναίκες πέθαναν δίπλα μου.

Δεν αξίζω την ευτυχία περισσότερο από εκείνες.

Αξίζω μόνο να τις θυμάμαι.» Το 1999, ένα χρόνο πριν τον θάνατό της, ταξίδεψε πίσω στο νησί Μπάνγκα.

Στάθηκε στην παραλία όπου είχαν σκοτωθεί οι φίλες της.

Δεν έκλαψε.

Δεν είπε λόγια.

Απλά στάθηκε.

Ένας δημοσιογράφος τη ρώτησε: «Τι αισθάνεστε;» Η Βίβιαν απάντησε: «Αισθάνομαι ότι πρέπει να πω στις νέες νοσοκόμες: μην τα παρατάτε ποτέ.

Ακόμα κι όταν όλοι γύρω σας πεθαίνουν.

Ακόμα κι όταν εσείς είστε η μόνη που μένει.» Είκοσι δύο νοσοκόμες διατάχθηκαν να μπουν στη θάλασσα εκείνη την ημέρα.

Είκοσι μία δολοφονήθηκαν.

Μία επέζησε για να καταθέσει. Η Βίβιαν Μπούλβινκελ δεν πολέμησε με όπλο.

Πολέμησε με επιδέσμους.

Με μαρτυρίες.

Με τη μνήμη της.

Και κέρδισε. 🇦🇺⚕️🕯️ 👇 Γιατί η Βίβιαν δεν αποκάλυψε τη σφαγή όταν παραδόθηκε; Πώς κατάφερε να επιβιώσει στο στρατόπεδο συγκέντρωσης; Και τι είπε όταν ρωτήθηκε αν μισεί τους Ιάπωνες; Κάντε κλικ στα σχόλια για να διαβάσετε ολόκληρη την απίστευτη ιστορία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους