Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📜📜📜Κάποιες πρώτες πρόχειρες σκέψεις με αφορμή τις ποικιλόμορφες αντιδράσεις... 🔷✅🔷Η χθεσινή δημοσιοποίηση του κειμένου από το Ινστιτούτο του πρώην Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τίτλο «Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» απετέλεσε, αναμφίβολα, ένα γεγονός που επανέφερε στο προσκήνιο μια συζήτηση η οποία για χρόνια παρέμενε είτε αποσπασματική είτε αδρανής: τη δυνατότητα σύγκλισης των επιμέρους ιδεολογικών ρευμάτων της Αριστεράς σε ένα συνεκτικό, κυβερνητικά αξιόπιστο σχέδιο.

Η ποικιλία των αντιδράσεων που προκάλεσε – από την τεκμηριωμένη κριτική έως την επιφανειακή ειρωνεία – δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας του κειμένου, αλλά μάλλον επιβεβαίωση της πολιτικής του σημασίας. 🔷✅🔷Ας μου επιτραπούν, τα κάτωθι πέντε πυλωνικά στοιχεία, βάσει των όσων ακολούθησαν της δημοσιοποίησης του κειμένου. ➖ 🔲1.

Αποδόμηση ανυπόστατων κριτικών. 📌Ένα πρώτο επίπεδο συζήτησης αφορά τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν χωρίς ουσιαστική αναφορά στο περιεχόμενο του μανιφέστου.

Ο ισχυρισμός, για παράδειγμα, ότι πρόκειται για ένα «γενικόλογο» ή «ευχολόγιο» παραγνωρίζει τη σαφή προσπάθεια του κειμένου περί συγκρότησης ενός πλαισίου αρχών και προτεραιοτήτων, το οποίο εκτείνεται από τη διεθνή γεωπολιτική μέχρι το παραγωγικό μοντέλο και τη δημοκρατική οργάνωση του κράτους. 📌Αντίστοιχα, η κριτική περί «τεχνητής συγκόλλησης» ετερόκλητων ρευμάτων αγνοεί ότι το ίδιο το μανιφέστο αναγνωρίζει ρητά τις υπαρκτές διαφορές μεταξύ σοσιαλδημοκρατίας, ριζοσπαστικής Αριστεράς και πολιτικής οικολογίας, όχι για να τις αποκρύψει, αλλά για να τις μετατρέψει σε πεδίο δημιουργικής σύνθεσης.

Με άλλα λόγια, δεν ενυπάρχει επιχείρηση εξομάλυνσης των αντιθέσεων, αλλά πολιτική τους αξιοποίηση υπό νέες ιστορικές συνθήκες. 📌Τέλος, οι προσεγγίσεις που ειρωνεύονται τη δυνατότητα «κυβερνώσας Αριστεράς» παραβλέπουν ένα κρίσιμο εμπειρικό δεδομένο: ότι η απουσία συνεκτικών προοδευτικών πλειοψηφιών στην Ευρώπη ήδη έχει οδηγήσει είτε σε νεοφιλελεύθερη ηγεμονία είτε σε ενίσχυση της Ακροδεξιάς.

Η συζήτηση, συνεπώς, δεν είναι θεωρητική, αλλά βαθιά πολιτική και επίκαιρη. 🔲2.

Εποικοδομητική στάση απέναντι σε εύλογες ανησυχίες. 📌Αυτό δεν συνεπάγεται, ότι το μανιφέστο δεν εγείρει ερωτήματα.

Αντιθέτως, ορισμένες ανησυχίες είναι απολύτως θεμιτές και χρήζουν σοβαρής επεξεργασίας. 📍Πρώτον, το ζήτημα της μετάβασης από τη διακήρυξη αρχών στην εφαρμοσμένη πολιτική παραμένει ανοιχτό.

Η σύνθεση «μεταρρύθμισης και ρήξης» που προτείνεται είναι θεωρητικά γόνιμη, μα απαιτεί συγκεκριμενοποίηση σε επίπεδο πολιτικών εργαλείων και χρονικού ορίζοντα. 📍Δεύτερον, η έννοια της «ενιαίας πολιτικής δύναμης» δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τις οργανωτικές μορφές, τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και τη διασφάλιση εσωτερικής δημοκρατίας.

Η ιστορική εμπειρία της Αριστεράς δείχνει ότι αυτά τα ζητήματα δεν είναι δευτερεύοντα, αλλά καθοριστικά. 📍Τρίτον, η ισορροπία μεταξύ ρεαλισμού και ριζοσπαστισμού – που αποτελεί κεντρικό άξονα του κειμένου – θα κριθεί στην πράξη: στο κατά πόσο δύναται να παραχθεί πολιτική που να είναι ταυτόχρονα εφαρμόσιμη και μετασχηματιστική. 📌Η ανάδειξη των συγκεκριμένων ζητημάτων δεν αποδυναμώνει το μανιφέστο· αντίθετα, συμβάλλει στην ουσιαστική του εμβάθυνση. 🔲3.

Η πολλαπλή αξία του μανιφέστου. 📌Πέρα από επιμέρους διαφωνίες, η σημασία του κειμένου δύναται να αποτιμηθεί σε τρία διακριτά αλλά αλληλένδετα επίπεδα: 📍(α) Θεωρητικό-ιδεολογικό επίπεδο.

Το μανιφέστο επιχειρεί μια ανανέωση της αριστερής σκέψης, υπερβαίνοντας παρωχημένα διλήμματα (όπως «μεταρρύθμιση ή επανάσταση») και ενσωματώνοντας σύγχρονες προκλήσεις: την κλιματική αλλαγή, την ψηφιακή μετάβαση, την κρίση της δημοκρατίας.

Πρόκειται για μια προσπάθεια ανασύνθεσης και όχι απλής επανάληψης. 📍(β) Προγραμματικό-πολιτικό επίπεδο.

Το μανιφέστο συνυφαίνεται με την διατύπωση ενός συνεκτικού πλαισίου πολιτικών κατευθύνσεων που συνδέει την κοινωνική δικαιοσύνη με ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, την οικολογική μετάβαση με τη δημοκρατική συμμετοχή και την τεχνολογική πρόοδο με τον δημόσιο έλεγχο.

Η έμφαση στην εργασία, στις ανισότητες και στα δημόσια αγαθά συγκροτεί έναν σαφή αξιακό προσανατολισμό. 📍(γ) Μετα-πολιτικό επίπεδο (ίσως το σημαντικότερο).

Το μανιφέστο επιτελεί μια λειτουργία που υπερβαίνει το ίδιο το περιεχόμενό του: επανενεργοποιεί τη συζήτηση για τη συλλογική πολιτική προοπτική της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Σε ένα πεδίο κατακερματισμένο, όπου κυριαρχεί η αποσπασματικότητα και η αδυναμία στρατηγικού ορίζοντα, το γεγονός και μόνο ότι τίθεται ξανά το ερώτημα της σύγκλισης οικοδομεί εξέλιξη με ιδιαίτερη βαρύτητα. 📌Με άλλα λόγια, ακόμη και πριν αξιολογηθεί ως «επιτυχές» ή «ανεπαρκές», το μανιφέστο έχει ήδη επιτύχει κάτι κρίσιμο: ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα του πολυκατακερματισμένου χώρου της Αριστεράς στη χώρα. ➖ 🔷✅🔷Εν κατακλείδι, η αξία ενός τέτοιου κειμένου δεν εξαντλείται στην άμεση αποδοχή ή απόρριψή του, αλλά στη δυνατότητά του να διανοίγει δρόμους σκέψης και πολιτικής πράξης.

Το μανιφέστο για την «Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής» δεν ενσαρκώνει τελική απάντηση· απεναντίας, αποτελεί, μια σοβαρή αφετηρία. 🔷✅🔷Σε μια περίοδο όπου η κοινωνική ανασφάλεια βαθαίνει και η πολιτική απαξίωση εντείνεται, η ανάδειξη ενός σχεδίου σύγκλισης των προοδευτικών δυνάμεων δεν δομεί απλώς μια ιδεολογική άσκηση.

Είναι, ενδεχομένως, όρος πολιτικής ανασυγκρότησης. 🔷✅🔷Και αυτό, ανεξαρτήτως επιμέρους επιφυλάξεων, είναι κάτι που δύσκολα δύναται να αγνοηθεί. https://lm.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fin-at.gr%2Fi-kyvernosa-aristera-tis-neas-epochis%3Ffbclid%3DIwdGRjcARjHZBleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAwzNTA2ODU1MzE3MjgAAR4x7I3b0V_y--FbSvv8E59grHE2CqB0k08hnB4U_fuUqTb5u1LrK8T8GyOj3A_aem_HpbNpADO4ZI0phZaX3Hkog&h=AUC1G5FCAuXB20sCH_PFkPaSrU9iQu8W5AAQQQeatfJEFeGnLuZyl4vhlU5yfdrvQb3MiAX061IBw4rS4keQLdJTO1bZoyYyuJkxMqf2resGu9tDzNP5A4TahWP9tSP_vElk9ECojcJATTUWedOn7SMF5qSCgQ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους