Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συνέντευξη με τη Ραφαέλα Μισύρη Συνάντηση με τους δημιουργούς Μια σειρά συνεντεύξεων για να γνωρίσετε τα καινούργια βιβλία των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές Αν το βιβλίο σας ήταν μια φράση, ποια θα ήταν; Η ανθρωπιά και το τέρας μοιράζονται το ίδιο δέρμα· ο θάνατος απλώς διαλέγει ποιο θα φανεί στο τέλος.

Ποια είναι η “κρυφή” ιστορία πίσω από την ιστορία που δεν φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση; Κάτω από την επιφάνεια της δράσης και της μεταποκαλυπτικής ατμόσφαιρας, κρύβεται μια ιστορία για τα ηθικά γκρίζα ζώνες.

Το βιβλίο πραγματεύεται το πώς η αλήθεια μπορεί να είναι πιο τρομακτική από τα ίδια τα τέρατα.

Ο πρωταγωνιστής έρχεται αντιμέτωπος με μια σκληρή διαπίστωση: ότι το "τέρας" δεν είναι πάντα ο εχθρός που βλέπουμε απέναντί μας, αλλά πολλές φορές είναι το σύστημα που υποτίθεται πως μας προστατεύει.

Είναι μια ιστορία για την ταυτότητα και τη θυσία.

Αν έπρεπε να το περιγράψετε χωρίς να αναφέρετε την πλοκή, πώς θα το κάνατε; Φανταστείτε μια συνεχή σύγκρουση ανάμεσα στο ένστικτο και τη συνείδηση.

Το έργο αυτό είναι μια ωδή στην επιβίωση, αλλά όχι μόνο την σωματική – την πνευματική.

Είναι ένα "σκοτεινό rollercoaster" που ξεκινά από την απόγνωση και προσπαθεί να φτάσει στην εξιλέωση, μέσα από την αποδοχή της πιο σκληρής αλήθειας: ότι το σκοτάδι δεν είναι απαραίτητα ο εχθρός, αλλά ένα κομμάτι της ύπαρξής μας.

Υπήρξε μια στιγμή που το βιβλίο “πήρε τον έλεγχο” από εσάς; Όχι, το βιβλίο δεν πήρε ποτέ τον έλεγχο.

Αντιμετωπίζω τη συγγραφή όπως και το design: χτίζω έναν κόσμο με συγκεκριμένους κανόνες, δομή και αισθητική.

Ήξερα από την πρώτη στιγμή πού ξεκινάει ο πόνος του Αλέξη και πού τελειώνει η προδοσία της Αδελφότητας.

Για να μπορέσω να μεταφέρω στον αναγνώστη την ένταση που ήθελα, έπρεπε εγώ να κρατάω σταθερά τα ηνία της αφήγησης από την αρχή μέχρι το τέλος.

Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο: να ξεκινήσετε ή να τελειώσετε την ιστορία; Χωρίς αμφιβολία, το ξεκίνημα.

Η αρχή είναι πάντα το πιο δύσκολο κομμάτι, γιατί καλείσαι να χτίσεις έναν ολόκληρο κόσμο από το μηδέν, να ορίσεις τους κανόνες του και να δώσεις πνοή στους χαρακτήρες.

Απαξ και γίνει αυτό το πρώτο βήμα και τεθούν οι βάσεις, όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν ρυθμικά.

Είναι σαν να δίνεις την πρώτη ώθηση σε μια μηχανή: μόλις πάρει μπροστά, η ίδια η δυναμική της ιστορίας σε οδηγεί με ασφάλεια μέχρι το τέλος.

Ποια σκηνή σάς στοίχισε περισσότερο συναισθηματικά; Η σκηνή που με στοίχισε περισσότερο ήταν η αρχική, εκεί όπου συναντάμε τον πρωταγωνιστή στο απόλυτο συναισθηματικό του τέλος.

Είναι μια στιγμή βαθιάς απελπισίας, όπου ο Αλέξης, παραδομένος στο αλκοόλ, προσπαθεί να διαχειριστεί το κενό που άφησε η απώλεια.

Η ένταση εκείνης της στιγμής με τάραξε κατά τη διάρκεια της γραφής· ένιωσα το βάρος της απελπισίας του σαν να ήταν δικό μου.

Ήταν απαραίτητο όμως να ξεκινήσω από εκεί, από το απόλυτο σκοτάδι, για να φανεί αργότερα η διαδρομή του προς την αλήθεια.

Ποιος χαρακτήρας θα διαφωνούσε μαζί σας αν μπορούσε να σας μιλήσει; Δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανένας.

Στο "Σκιές από Αίμα", οι χαρακτήρες δεν είναι τυχαία πλάσματα· είναι δομημένοι με τέτοιο τρόπο ώστε κάθε τους κίνηση να αντανακλά την προσωπικότητά τους και τις συνθήκες της δυστοπίας που ζουν.

Υπάρχει μια αδιαπραγμάτευτη αλήθεια σε κάθε τους πράξη, οπότε δεν υπάρχει χώρος για διαφωνία ανάμεσα σε εμένα και σε αυτούς.

Είναι ακριβώς εκεί που πρέπει να βρίσκονται.

Υπάρχει χαρακτήρας που δεν συμπαθείτε, αλλά τον χρειαστήκατε; Δεν συμπαθώ κανέναν από τους αρνητικούς μου χαρακτήρες.

Ωστόσο, η παρουσία τους είναι απολύτως αναγκαία.

Όπως ακριβώς συμβαίνει στην πραγματική ζωή, έτσι και στη μυθοπλασία, το σκοτάδι είναι αυτό που αναδεικνύει το φως.

Χρειαζόμουν αυτούς τους χαρακτήρες για να θέσουν τα ηθικά διλήμματα, να προκαλέσουν την αντίδραση του ήρωα και να φέρουν την ανατροπή.

Χωρίς την αντιπάθεια που προκαλούν, η διαδρομή προς την αλήθεια δεν θα είχε καμία αξία.

Αν ένας χαρακτήρας έβγαινε στον πραγματικό κόσμο, τι θα τον εξέπληττε περισσότερο; Νομίζω πως οι βρικόλακες θα ήταν από μόνοι τους η μεγαλύτερη έκπληξη.

Στον δικό μου κόσμο, οι "Σκιές από Αίμα" δεν κρύβονται πια.

Αν μεταφέρονταν εδώ, η μεγαλύτερη έκπληξη για εκείνους θα ήταν το πόσο απροετοίμαστοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι που περιγράφω.

Θα ήταν μια βίαιη συνάντηση του μύθου με την πραγματικότητα, όπου η φαντασία θα αποδεικνυόταν πολύ πιο αληθινή απ' όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε.

Υπήρξε κάτι που αφαιρέσατε και ακόμα το σκέφτεστε; Αφαίρεσα τη χρήση του σταυρού ως όπλο ή προστασία.

Παρόλο που μεγάλωσα με τις cult ταινίες του είδους που λατρεύουν αυτό το στοιχείο, ένιωσα ότι στο δικό μου δυστοπικό σύμπαν δεν είχε θέση.

Ήθελα να απομακρυνθώ από τα κλισέ και να δείξω ότι απέναντι σε αυτό το σκοτάδι, τα παραδοσιακά σύμβολα ίσως δεν είναι αρκετά.

Είναι κάτι που ακόμα το φέρνω στο μυαλό μου, αλλά πιστεύω πως η απουσία του πρόσθεσε έναν πιο ωμό ρεαλισμό στην ιστορία.

Σε ποιο σημείο θα θέλατε να σταματήσει ο αναγνώστης και να σκεφτεί; Υπάρχει μια σκηνή θανάτου όπου η απόκοσμη μορφή του πλάσματος σβήνει και δίνει τη θέση της στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά που είχε κάποτε.

Εκεί θα ήθελα να σταματήσει ο αναγνώστης.

Είναι μια στιγμή τραγικής ομορφιάς που θυμίζει ότι πίσω από κάθε "εχθρό" ή "τέρας" κρύβεται μια χαμένη ανθρωπιά.

Ήθελα να δείξω ότι ο θάνατος, μερικές φορές, λειτουργεί ως η έσχατη επιστροφή στην αλήθεια μας· εκεί που οι σκιές χάνονται και μένει μόνο αυτό που υπήρξαμε πραγματικά.

Τι θα θέλατε να συζητούν οι αναγνώστες αφού το τελειώσουν; Θα ήθελα να γίνει μια συζήτηση για τα προσωπεία της εξουσίας και την εμπιστοσύνη.

Το βιβλίο δείχνει πώς μια "Αδελφότητα" που υπόσχεται προστασία μπορεί να κρύβει το πιο βαθύ σκοτάδι.

Θα ήθελα οι αναγνώστες να μιλήσουν για το πώς οι μειοψηφίες και οι αδύναμοι –όπως το παιδί-σύμβολο στην ιστορία– γίνονται συχνά αντικείμενα εκμετάλλευσης στο όνομα μιας ψεύτικης ειρήνης.

Θέλω να συζητούν για το αν η αλήθεια, όσο επώδυνη κι αν είναι, αξίζει τελικά τη θυσία.

Υπάρχει κάτι που φοβάστε ότι θα παρερμηνευτεί; Δεν με ανησυχεί η παρερμηνεία, γιατί το "Σκιές από Αίμα" έχει μια πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα.

Η ωμότητα του noir δεν είναι εκεί για να σοκάρει, αλλά για να υπηρετήσει την αλήθεια της ιστορίας.

Είναι ένα έργο που απευθύνεται σε ένα κοινό που "αντέχει" την αισθητική του πόνου και της απελπισίας και μπορεί να βρει την ομορφιά μέσα στο γκρίζο.

Είναι, αν θέλετε, μια πρόσκληση για εκείνους που αναζητούν κάτι πιο βαθύ και αιχμηρό στη λογοτεχνία του φανταστικού.

Υπήρξε κάτι που σας άλλαξε ως άνθρωπο μέσα από αυτή τη διαδικασία; Η συγγραφή ενός βιβλίου είναι μια διαδικασία που σε μεταμορφώνει αναπόφευκτα.

Σε αναγκάζει να κατοικήσεις σε κόσμους που ίσως δεν θα γνώριζες ποτέ στην πραγματική σου ζωή και να δεις την ύπαρξη μέσα από πρίσματα που δεν είχες φανταστεί.

Μέσα από το "Σκιές από Αίμα", έμαθα να κατανοώ βαθύτερα την έννοια της απώλειας και της θυσίας.

Αυτή η "μετοίκηση" σε διαφορετικές ζωές και σκοτεινά μονοπάτια σου προσφέρει μια νέα οπτική για την ίδια την πραγματικότητα· βγαίνεις από τη διαδικασία με μια πιο πλούσια, και ίσως πιο ώριμη, αντίληψη για τον κόσμο γύρω σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους