Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συνέντευξη με τη Χρυσή Αλυγιζάκη Συνάντηση με τους δημιουργούς Μια σειρά συνεντεύξεων για να γνωρίσετε τα καινούργια βιβλία των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές Αν το βιβλίο σας ήταν μια φράση, ποια θα ήταν; Απάντηση: Μαζί πιο δυνατοί από τον φόβο! Η ομάδα μπορεί να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας και να βοηθήσει αποτελεσματικά όλους τους εμπλεκόμενους σε περιστατικά εκφοβισμού.

Ποια είναι η “κρυφή” ιστορία πίσω από την ιστορία που δεν φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση; Απάντηση: Ο εκφοβισμός μπορεί να συμβαίνει ακόμα κι εκεί που όλα φαινομενικά λειτουργούν καλά.

Σημαντικός και καθοριστικός είναι ο ρόλος των παρατηρητών του φαινομένου, όπου συχνά κρατούν αποστάσεις από φόβο ή αδιαφορία.

Η πραγματική ιστορία δεν είναι για μία μάγισσα..αλλά για τον φόβο μέσα μας.

Είναι η βία (λεκτική και σωματική) που πληγώνει, ο φόβος που κάνει τα παιδιά να σιωπούν και η ανασφάλεια που μεγαλώνει όταν δεν μιλάμε. Η Μίλα και ο Μίλης συμβολίζουν τη φωνή και την επικοινωνία (Μίλα=μιλάω), τη σκέψη και τη φιλία (Μίλης) και το θάρρος που γεννιέται όταν είμαστε μαζί.

Η καλοσύνη και η συνεργασία είναι πιο δυνατές από τη βία και όλα τα παιδιά έχουν μέσα τους δύναμη, ακόμα και αν δεν το ξέρουν.

Αν έπρεπε να το περιγράψετε χωρίς να αναφέρετε την πλοκή, πώς θα το κάνατε; Απάντηση: Σε ένα περιβάλλον αρμονίας και ασφάλειας, οι άνθρωποι ως μέλη μιας ομάδας μπορούν να δημιουργήσουν, να αναπτύξουν το δυναμικό τους και να αφήσουν ένα θετικό αποτύπωμα.

Έτσι, ο κόσμος γίνεται ομορφότερος και «πολύχρωμος».

Το παραμύθι αυτό μιλά για τη βία και το φόβο μέσα από τα μάτια των πλασμάτων του δάσους και θυμίζει πως η αληθινή δύναμη γεννιέται από τη φιλία, την καλοσύνη και το θάρρος.

Υπήρξε μια στιγμή που το βιβλίο “πήρε τον έλεγχο” από εσάς; Απάντηση: Ναι, κάποια στιγμή η Μίλα και ο Μίλης άρχισαν να αποκτούν δική τους φωνή και οι μέλισσες από απλοί χαρακτήρες έγιναν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό.

Δεν ήταν απλώς μέρος του παραμυθιού, έγιναν ο παλμός του.

Εκεί ένιωσα ότι δεν οδηγώ εγώ την ιστορία ακόμα αλλά εκείνη εμένα.

Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο: να ξεκινήσετε ή να τελειώσετε την ιστορία; Απάντηση: Η αρχή ήταν σαν να ψάχνω την πρώτη σπίθα.

Μόλις όμως εμφανίστηκαν η Μίλα, ο Μίλης και η βασίλισσα Μελιστάλαχτη, το παραμύθι βρήκε το δρόμο του.

Ήθελα η ιστορία να εκτυλιχθεί σ’ ένα δάσος και οι ήρωες να είναι τα πλάσματα του δάσους και οι μέλισσες, που ρυθμίζουν την ισορροπία στη φύση.

Από τη στιγμή που επέλεξα το χώρο και τους ήρωες εξελίχθηκε πολύ ομαλά η ροή και το τέλος της ιστορίας.

Ποια σκηνή σάς στοίχισε περισσότερο συναισθηματικά; Απάντηση: Μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές ήταν όταν ο Άκης Χαμομηλάκης απομακρύνθηκε από το δάσος και έπρεπε να διαχειριστεί τα συναισθήματα του θυμού και του φόβου.

Εκεί ένιωσα ότι δεν ήταν απλά ο ήρωας ενός παραμυθιού, αλλά ο καθρέφτης των συναισθημάτων των παιδιών που πρέπει να αντιμετωπίσουν μια αντίστοιχη κατάσταση.

Ποιος χαρακτήρας θα διαφωνούσε μαζί σας αν μπορούσε να σας μιλήσει; Απάντηση: Νομίζω πως η μάγισσα Βία Φοβία θα διαφωνούσε περισσότερο μαζί μου.

Εκπροσωπεί τον φόβο και τη βία, ενώ εγώ μέσα από το παραμύθι προσπαθώ να αναδείξω τη δύναμη της φωνής, της καλοσύνης και της συνεργασίας.

Εκείνη πιστεύει στον φόβο ως δύναμη, ενώ εγώ πιστεύω στη φωνή και στη σύνδεση των ανθρώπων.

Υπάρχει χαρακτήρας που δεν συμπαθείτε, αλλά τον χρειαστήκατε; Απάντηση: Ναι, η μάγισσα Βία Φοβία.

Δεν είναι ένας χαρακτήρας που μπορείς να συμπαθήσεις, όμως ήταν απαραίτητη για να υπάρξει η σύγκρουση και να φανεί η δύναμη της φιλίας και του θάρρους.

Η παρουσία της ήταν απαραίτητη για να δοκιμασθούν οι ήρωες και να εξελιχθούν.

Χωρίς εκείνη, δεν θα μπορούσε να αναδειχθεί το φως που φέρνουν η Μίλα και ο Μίλης.

Αν ένας χαρακτήρας έβγαινε στον πραγματικό κόσμο, τι θα τον εξέπληττε περισσότερο; Απάντηση: Νομίζω πως η Μίλα θα εκπλησσόταν περισσότερο από το πόσο συχνά οι άνθρωποι δεν εκφράζουν αυτό που νιώθουν.

Θα της φαινόταν παράξενο που, ενώ έχουν φωνή, πολλές φορές επιλέγουν τη σιωπή. Ο Μίλης ίσως θα εκπλησσόταν από την αντίφαση του κόσμου μας: από τη μια υπάρχει συνεργασία και καλοσύνη, και από την άλλη φόβος και απομόνωση.

Υπήρξε κάτι που αφαιρέσατε και ακόμα το σκέφτεστε; Απάντηση: Αφαίρεσα κάποια σημεία όπου ο φόβος παρουσιαζόταν πιο έντονα.

Ήθελα να προστατεύσω τη λεπτή ισορροπία του παραμυθιού, και αυτά τα κομμάτια είχαν έντονο συναισθηματικό βάρος.

Σε ποιο σημείο θα θέλατε να σταματήσει ο αναγνώστης και να σκεφτεί; Απάντηση: Στη στιγμή που αναδεικνύεται η δύναμη της συνεργασίας – εκεί όπου οι ήρωες καταλαβαίνουν πως κανείς δεν είναι μόνος και πως όλοι πρέπει να συνεργαστούν για να δημιουργηθεί το μαγικό φίλτρο, που θα βοηθούσε να ξεπεράσουν τον φόβο.

Τι θα θέλατε να συζητούν οι αναγνώστες αφού το τελειώσουν; Απάντηση: Θα ήθελα να συζητούν για το πως αντιμετωπίζουμε τον φόβο στη δική μας ζωή και πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε και να μην μένουμε στη σιωπή.

Υπάρχει κάτι που φοβάστε ότι θα παρερμηνευτεί; Απάντηση: Θα μπορούσε κάποιος να δει την ιστορία επιφανειακά, σαν μια απλή σύγκρουση καλού και κακού.

Όμως ο στόχος μου είναι να ανοίξει μια πιο βαθιά συζήτηση για τον φόβο και τη σημασία του να εκφραζόμαστε.

Υπήρξε κάτι που σας άλλαξε ως άνθρωπο μέσα από αυτή τη διαδικασία; Απάντηση: Με άλλαξε στο ότι με έκανε να ακούω περισσότερο τον εαυτό μου και τους άλλους.

Η διαδικασία της γραφής με έφερε πιο κοντά σε συναισθήματα που δεν είχα δώσει χώρο πριν.

Ίσως τελικά, γράφοντας για αυτούς τους ήρωες, έμαθα και εγώ κάτι για τη δική μου φωνή… Αν γινόταν ταινία, ποιος θα σκηνοθετούσε; Απάντηση: Δεν ξέρω αν έχω ένα συγκεκριμένο όνομα, αλλά σίγουρα θα ήθελα κάποιον που να ‘ακούσει’ την ιστορία και να σεβαστεί τη φωνή των ηρώων μέσα σε αυτή.

Θα μου άρεσε ένας σκηνοθέτης που μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο παιδικό και το βαθιά ανθρώπινο στοιχείο, δίνοντας χώρο τόσο στη μαγεία όσο και στο μήνυμα.

Ποιο τραγούδι θα ήταν το soundtrack του βιβλίου; Απάντηση: Θα το φανταζόμουν με μουσική που συνδυάζει απλότητα, συναίσθημα και μια αίσθηση μαγείας.

Θα είχε ήχους φύσης, ένα απαλό πιάνο και μελωδίες που θυμίζουν το πέταγμα των μελισσών και την ηρεμία της πολύχρωμης λίμνης.

Η μουσική της Βίας Φοβίας θα ήταν χαμηλή, με βαθιά έγχορδα και αργό ρυθμό που δημιουργεί αίσθηση αγωνίας, σαν κάτι να πλησιάζει αλλά να μην φαίνεται καθαρά.

Η μουσική στο τέλος θα ήταν φωτεινή, με πιάνο, έγχορδα και απαλά πνευστά, σαν να ανοίγει ο ουρανός από μια καταιγίδα.

Θα είχε ρυθμό χαρούμενο αλλά ήρεμο σαν γιορτή στη φύση, με ήχους που θυμίζουν νερό, φύλλα και μέλισσες που επιστρέφουν στο φως.

Αν το βιβλίο είχε χρώμα, ποιο θα ήταν; Απάντηση: Δεν θα ήταν μόνο ένα χρώμα…θα ήταν μια πολύχρωμη λίμνη που αλλάζει, όπως αλλάζουν και τα συναισθήματα των ηρώων.

Νιώθετε ότι αυτό το βιβλίο είναι “σταθμός” ή “αρχή”; Απάντηση: Θα έλεγα πως είναι και τα δύο.

Είναι ένας σταθμός, γιατί μέσα από αυτό το παραμύθι ωρίμασα και εκφράστηκα.

Αλλά είναι και μια αρχή, γιατί άνοιξε ένα δρόμο που θέλω να συνεχίσω. Η Μίλα, ο Μίλης και ο κόσμος τους έχουν ακόμα πολλά να πουν.

Γιατί αυτό το βιβλίο έπρεπε να γραφτεί τώρα; Απάντηση: Αυτό το παραμύθι ένιωσα πως έπρεπε να γραφτεί τώρα, γιατί το θέμα του εκφοβισμού είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Υπάρχουν παιδιά που φοβούνται να μιλήσουν, που νιώθουν μόνα και οι ιστορίες έχουν τη δύναμη να τους δείξουν ότι υπάρχει τρόπος, ότι υπάρχει φωνή, ότι υπάρχει ελπίδα.

Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας.

Θα θέλατε να πείτε κάτι τελευταίο στους αναγνώστες μας; Απάντηση: Καμιά φορά, μια μικρή φωνή μπορεί να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο.

Να θυμάστε πως η φωνή σας έχει αξία.

Να μιλάτε, να μην φοβάστε και να στηρίζετε ο ένας τον άλλο…γιατί, όπως η πολύχρωμη λίμνη, όλοι έχουμε μέσα μας περισσότερα χρώματα από όσα νομίζουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους