Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πώς δούλευε η Δικτατορία του Προλεταριάτου στην Σοβιετική Ένωση; Η πιο μεγάλης κλίμακας προσπάθεια εγκαθίδρυσης “Δικτατορίας του Προλεταριάτου” στη σύγχρονη ιστορία, δεν είναι άλλη από την Σοβιετική Ένωση μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.

Χωρίς να παραγνωρίζουμε και να αποκρύπτουμε τις όποιες αστοχίες και λάθη έγιναν κατά την οικοδόμηση του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στην ΕΣΣΔ, είναι γεγονός πως οι πρώτες δεκαετίες οικοδόμησης μιας κοινωνίας βασισμένης στην απόλυτη δικτατορία του προλεταριάτου προσφέρει πολύτιμα συμπεράσματα για το πώς πρακτικά λειτουργούσε η συμμετοχική δημοκρατία σε ένα τέτοιο καθεστώς και πώς μπορεί να στήθει στο μέλλον.

Για παράδειγμα, ένας από τους μεγαλύτερους μύθους γύρω από την ΕΣΣΔ είναι ότι δεν γίνονταν εκλογές και ότι κυβερνούσε το κομμουνιστικό κόμμα με απολυταρχικό και αυταρχικό τρόπο.

Το αντίθετο στην πραγματικότητα συνέβαινε, όμως.

Όλο το οικοδόμημα της Σοβιετικής Ένωσης ήταν χτισμένο πάνω στα Σοβιέτ, που στα ελληνικά μπορεί να μεταφραστεί ως Επιτροπή.

Κάθε πόλη, κάθε χωριό και κάθε χώρος εργασίας είχε την δική του Επιτροπή αποτελούμενη από όλους τους πολίτες ή εργαζόμενους που συνέρχονταν συχνά και συζητούσαν όλα τα θέματα που τους απασχολούσαν στη δουλειά και στην καθημερινότητα τους. Κάθε Επιτροπή, ψήφιζε τον αντιπρόσωπο της για το επόμενο επίπεδο αντιπροσώπησης σε ανώτερη Επιτροπή κοκ μέχρι το επίπεδο του Ανώτατου Σοβιέτ που πρακτικά ήταν αυτο που νομοθετούσε σε όλη την χώρα και είχε περίπου 1500 μέλη από κάθε περιοχή της αχανούς χώρας.

Κάθε αντιπρόσωπος, εκλέγετο για 4 χρόνια και ήταν τις περισσότερες φορές ένας άνθρωπος ο οποίος προέρχονταν από τους χώρους δουλειάς, το εργοστάσιο, το σχολείο ή το νοσοκομείο και δεν ήταν απλά προιόν του κομματικού σωλήνα ούτε απαραίτητα μέλος του ΚΚΣΕ.

Επίσης, σε αντίθεση με τους βουλευτές σήμερα, οι αντιπρόσωποι στα Σοβιέτ μπορούσαν να παυτούν άμεσα από τα καθήκοντα τους αν το επιθυμούσαν τα μέλη της Επιτροπής (οι πολίτες δηλαδή), με γρηγόρη και νέα εκλογική διαδικασία που θα εξέλεγε νέο αντιπρόσωπο.

Κάθε νομοσχέδιο στην χώρα ετίθετο υπό συζήτηση από όλους τους πολίτες της χώρας, αλλά και από επιτροπές ειδικών επιστημόνων για τον κάθε τομέα, οι οποίοι συζητούσαν ανοιχτά με τους αντιπροσώπους τους στις επιτροπές τα προβλήματα και τις όποιες αντιρρήσεις τους. Το Ανώτατο Σοβιέτ ή η Ανώτατη Επιτροπή της χώρας, λάμβανε χιλιάδες γράμματα από πολίτες είτε μεμονωμένα είτε από τις κατά τόπους επιτροπές, τα οποία διαβάζονταν και απαντώνταν με λεπτομέρεια.

Με λίγα λόγια, η διαδικασία νομοθέτησης και αντιπροσώπευσης των πολιτών στην ΕΣΣΔ ήταν ό,τι πιο κοντινό στον ορισμό της ουσιαστικής συμμετοχικής δημοκρατίας και μάλιστα σε τεράστια κλίμακα.

Όλοι οι πολίτες αποφάσιζαν για όλους τους νόμους που τους αφορούσαν και οι αντιπρόσωποι τους εκλέγονταν με απόλυτη πλειοψηφία σε τοπικές και εθνικές επιτροπές.

Οι αντιπρόσωποι δεν ήταν άνθρωποι αποκομμένοι από την παραγωγή και τους χώρους εργασίας όπως οι σημερινοί βουλευτές και για αυτό ήταν και στο συμφέρον των ίδιων να υποστηρίξουν νόμους προς όφελος των πολλών.

Ήταν και οι ίδιοι μέρος των πολλών.

Τέλος, γνωρίζοντας ότι η γνώμη τους είχε βαρύνουσα σημασία και ότι θα λαμβάνονταν υπόψιν, οι Σοβιετικοί πολίτες συμμετείχαν με μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές αντιπροσώπων και τα ποσοστά αποχής σε όλες αυτές τις εκλογικές διαδικασίες δεν ξεπερνούσαν ποτέ το 0.1%.

Δείτε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ στο κανάλι μας στο Youtube: Modern Polemics και στο λινκ στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους