Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσοι από τούς Νεοέλληνες τον γνωρίζουν;.. ΦΩΚΙΩΝ (402 π.Χ. - 318 π.Χ.): Ο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΟΥ (ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ) ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΥΣ ΗΓΕΤΙΣΚΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.. ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΤΗΣ, ΕΝΤΙΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, ΕΥΦΥΕΣΤΑΤΟΣ, ΑΞΙΟΚΡΑΤΗΣ, ΗΘΙΚΟΣ, ΔΙΚΑΙΟΣ, ΛΙΤΟΣ, ΑΥΣΤΗΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΛΑΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΙΣΩΣ Ο ΠΙΟ ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΕ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ! Ο ρεαλιστής Φωκίων, λοιπόν, συνειδητοποίησε ότι η σφύζουσα από «νεανικό» παλμό Μακεδονία αποτελούσε την ανερχόμενη δύναμη τής Ελλάδος και η επικράτησή της αποτελούσε θέμα χρόνου.

Στην «Εκκλησία τού Δήμου» εξέφρασε την άποψη να αποδεχθούν τούς όρους που πρόσφερε ο Φίλιππος για την αναγνώριση τής ηγεμονίας του. Οι Αθηναίοι όμως ασπάσθηκαν την πρόταση τού Δημοσθένους, ο οποίος πρότεινε να αντιπαρατεθούν με τούς Μακεδόνες μακριά από την Αθήνα. Ο Φωκίων σχολίασε: «Ας μην εξετάζουμε που θα πολεμήσουμε, αλλά πως θα νικήσουμε, για τους ηττημένους όλες οι συμφορές είναι κοντά»..

Το 336 π.Χ., μετά την είδηση τής δολοφονίας τού Φιλίππου, προς τους πανηγυρίζοντας συμπολίτες του Αθηναίους επεσήμανε: «Η δύναμη των αντιπάλων που αντιμετωπίσαμε στην Χαιρώνεια, μειώθηκε κατά ένα άτομο».. (Οι Αθηναίοι είχαν συντριβεί στη Μάχη τής Χαιρώνειας δύο χρόνια νωρίτερα, το 338 π.Χ., από τον μακεδονικό στρατό υπό τον Φίλιππο).

Ο (Μέγας) Αλέξανδρος σε ένδειξη τής φιλίας του και τής αναγνωρίσεως τού Φωκίωνος ως τού τιμιότερου των Αθηναίων, τού απέστειλε 100 τάλαντα. Ο Φωκίων τα επέστρεψε διαμηνύοντας: «Ἄς μ’ ἀφήσει καὶ νὰ φαίνομαι καὶ νὰ εἶμαι ἔντιμος», αποδεικνύοντας ότι πλουσιότερος τού δίδοντος είναι ο μη έχων ανάγκη (νοοτροπικά) τα χρήματα. Ο Αλέξανδρος μόνο αυτόν και τον Αντίπατρο προσφωνούσε στις επιστολές τους με την λέξη «Χαίρειν»..

Στην είδηση τού θανάτου του Αλεξάνδρου στην εκστρατεία στην Ασία (αρκετά χρόνια αργότερα, το 323 π.Χ.) ορισμένοι ρήτορες στην Αθήνα ξεσήκωσαν τον λαό εναντίον των Μακεδόνων. (Οι ρήτορες και οι πολιτικοί στην αρχαία Αθήνα εκείνη την περίοδο διακρίνονταν σε φιλομακεδόνες και αντιμακεδόνες, με πιο γνωστό των τελευταίων τον Δημοσθένη). Ο Φωκίων πρότεινε να σκεφτούν με ψυχραιμία για το πώς θα ενεργήσουν λέγοντας: «Αν (ο Αλέξανδρος) είναι σήμερα νεκρός, θα είναι και αύριο.

Ας αποφασίσουμε με ηρεμία». Ο Υπερείδης τότε τον ρώτησε πότε θα συμβούλευε τούς Αθηναίους να πολεμήσουν.

Η απάντηση που έλαβε έχει διαχρονική ισχύ: «Ὅταν ἴδω τοὺς μὲν νέους ἀποφασισμένους νὰ φυλάττουν τὴν τάξιν, τούς δὲ πλουσίους νὰ συνεισφέρουν καὶ τοὺς ρήτορας (πολιτικούς) νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τοῦ νὰ κλέπτουν τὰ δημόσια»!.. (Δηλαδή ποτέ!).. Οι Μακεδόνες αποβιβάσθηκαν στην αρχαία Ραμνούντα, (σημερινή Αγία Μαρίνα, πλησίον τού Μαραθώνος) και βάδισαν κατά των Αθηνών.

Η είδηση δημιούργησε πανικό, όλοι είχαν άποψη, αλλά κανένας δεν αναλάμβανε δράση. Ο Φωκίων παρατήρησε: «Βλέπω πολλούς στρατηγούς, αλλά λίγους στρατιώτες»..

Παρ’ όλα αυτά ηγήθηκε τού στρατού και αναχαίτισε τούς Μακεδόνες.

Μετά από αυτό, ο Φωκίων ορίσθηκε ηγεμόνας των Αθηνών.

Κυβέρνησε υποδειγματικά, αρκείτο στα ολίγα, επέλεγε με αξιοκρατικά κριτήρια και διαχειρίζονταν τα οικονομικά τής πόλεως χωρίς να αποκτά πλούτο.

Πέτυχε να ανακληθούν από την εξορία πολλοί δηλωμένοι αντιμακεδόνες συμπατριώτες του.

Δεν αποδεχόταν τα χρηματικά δώρα που τού προσφέρονταν από την Μακεδονία, σε αντίθεση με τον φιλομακεδόνα Δημάδη. Ο Αντίπατρος σχολίασε την συμπεριφορά τους: «Τον μεν Φωκίωνα δεν μπορώ να τον ταΐσω, τον δε Δημάδη δεν μπορώ να τον χορτάσω»! Ο Δημάδης, αργότερα, επιβεβαίωσε το γνωμικό «Ουδείς πλέον αχάριστος τού ευεργετηθέντος»..

Το 319 π.Χ. οι δημοκρατικοί Αθηναίοι, με επικεφαλής τον Αγνωνίδη, παρέπεμψαν σε δίκη τον Φωκίωνα και τούς φίλους του με την κατηγορία ότι «Ήσαν υπεύθυνοι για την υποδούλωση τής πατρίδος και την κατάλυση τής δημοκρατίας, μετά τον Λαμιακό πόλεμο»!! Οι εντιμότεροι των πολιτών στην θέα τού Φωκίωνος χαμήλωσαν το βλέμμα τους από ντροπή..

Το κλίμα ήταν εξαιρετικά φορτισμένο, με φωνές και εντάσεις, γεγονός που δεν επέτρεψε στους κατηγορούμενους να απολογηθούν.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, η ετυμηγορία τού δικαστηρίου ήταν προαποφασισμένη.

Ο εκλεγείς 45 φορές (ιστορικό ρεκόρ) στρατηγός των Αθηναίων, κρίθηκε ένοχος των κατηγοριών και καταδικάσθηκε σε θάνατο (και τελικά ήπιε το κώνειο όπως ο Σωκράτης)..

Η απόφαση για τούς κατηγορούμενους λήφθηκε δια ανατάσεως των χεριών.

Πριν την εκτέλεση, ο Φωκίων προέτρεψε τον υιό του να μην κρατήσει κακία στους Αθηναίους..

Οι οποίοι σύντομα μετανόησαν για το ανοσιούργημά τους, καταδίκασαν και εκτέλεσαν τον κατήγορό του Αγνωνίδη, ενώ ανήγειραν χάλκινο ανδριάντα τού Φωκίωνος, στην βάση τού οποίου εναπόθεσαν τα οστά του. Ο Φωκίων υπήρξε η ενσάρκωση τού ιδανικού πολίτου, ζηλωτής τής αριστείας, φιλόπατρις, ηθικός, δίκαιος, φιλαλήθης, φιλεύσπλαχνος, ανιδιοτελής, γενναίος, λιτοδίαιτος και μετριόφρων.

Ο χαρακτήρας του υπήρξε συγκερασμός των ευγενέστερων ανθρωπίνων αρετών.

Ως στρατιωτικός ηγέτης διοικούσε δια τού παραδείγματος.

Θαυμαστής τής σπαρτιατικής αγωγής, παρότι στρατηγός, υπέμενε με θαυμαστή αντοχή τις ταλαιπωρίες αρκούμενος στα απολύτως αναγκαία.

Προτιμούσε την εξάντληση των ειρηνικών μέσων διευθετήσεως των διαφορών, πριν την προσφυγή στα όπλα.

Ως πολιτικός υπήρξε ασυμβίβαστος με τις αρχές του και ενεργούσε πάντοτε με γνώμονα το συμφέρον των Αθηνών.

Οι λόγοι του στο πλήθος ήταν σύντομοι, σαφείς και περιεκτικοί.

Ο πολιτικός του αντίπαλος Δημοσθένης (λαϊκιστής) παρομοίαζε τον Φωκίωνα «Ως την κοπίδα των λόγων του».

Όταν ο Δημοσθένης κάποτε προειδοποίησε τον Φωκίων, «Θα σε σκοτώσουν οι Αθηναίοι αν εκμανούν», εκείνος τού απάντησε, «Και εσένα εάν βάλουν μυαλό».. Ο Φωκίων ήταν θαυμαστής τού Σόλωνος, τού Αριστείδου και τού Περικλέους.

Πίστευε ότι οι πολιτικοί ηγέτες έπρεπε να διαθέτουν τόσο πολιτικές, όσο και πολεμικές αρετές.

Η φιλοσοφία τής πολιτικής του συνοψίζονταν στο: «Ή θα είσαι δυνατός, ή θα είσαι φίλος των δυνατών».

Οι πολιτικές του πεποιθήσεις ήσαν συντηρητικές και δεν ήταν θιασώτης τού δημοκρατικού πολιτεύματος.

Θα απέφευγαν πολλές συμφορές οι Αθηναίοι, εάν ακολουθούσαν τις συμβουλές του. Ο Φωκίων υπήρξε θύμα τού λαϊκισμού των Αθηναίων δημαγωγών, τού ευμετάβλητου τής κρίσεως των συμπολιτών του (έτσι άλλωστε είναι η μάζα διαχρονικά..) και τού αδυσώπητου ανταγωνισμού των διαδόχων τού Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η καταδίκη τού Φωκίωνος μοιάζει με αυτή τού Σωκράτους (399 π.Χ.), τόσο ως προς το δικαστικό έγκλημα, όσο και στα δεινά που προκάλεσε στην πόλη-κράτος των Αθηνών..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους