Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι Κυριακή , τέσσερις Φεβρουαρίου του δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα .

Η ώρα είναι πέντε και είκοσι επτά το απόγευμα .

Βρίσκομαι στην Ερμού και παίζει μουσική της Εστρέλα, ή του Ludovico Einaudi νομίζω .

Αυτό το λεπτό δε θα ξανάρθει ποτέ .

Νομίζω πως χάνομαι και αιωρούμαι πάνω απ' τους ανθρώπους .

Είμαι τριάντα επτά χρόνων και έξι μηνών , τεσσάρων ημερών και δεκαεπτά μισή ωρών .

Αυτό το λεπτό δεν θα ξανάρθει ποτέ .

Δεν θα ξανά είμαι ποτέ σε αυτή την ηλικία .

Πίνω χυμό πορτοκάλι .

Και έφαγα ένα φαλάφελ.

Όχι ολόκληρο , πέταξα όλη σχεδόν την πίτα .

Στέκομαι δίπλα από ένα ηλεκτρολογικό κουτί που είναι βαμμένο σαν game boy .

Και φοβάμαι να κουνηθώ έστω κι ένα μέτρο μήπως χαλάσω την στιγμή .

Δεν θα ξανασταθώ ποτέ εδώ , ποτέ έτσι , ποτέ την ίδια στιγμή .

Σκέφτομαι πως αντί να ζήσω αυτή την συγκεκριμένη στιγμή , εγώ την γράφω .

Και δεν ξέρω πιο ανιδιοτελή κίνηση από αυτή .

Γιατί αντί να σκεφτώ τον εαυτό μου και να ζήσω , σκέφτομαι πως να κρατήσω αυτό το συναίσθημα για πάντα .

Να το κρατήσω σε ένα χαρτί για να το μεταφέρω στους άλλους.

Σκεφτομαι πως να μείνει για πάντα στον χρόνο σαν μοίρασμα.

Να τους το δώσω .

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με μια κυρία που ήθελε συνεδρία .

Μου έλεγε νιώθει , πως έχει χάσει τον εαυτό της .

Κι εγώ δεν ξέρω πιο σίγουρο δρόμο για να χάσεις τον εαυτό σου , εάν ζεις για τους άλλους .

Κι εγώ τώρα που γράφω , ζω για τους άλλους .

Γι' αυτό , ό,τι έγραψα , έγραψα , για σήμερα .

Η μουσική σταμάτησε , κι η ώρα είναι πέντε και τριανταπέντε .

Νομίζω κάνω πάντα πράγματα για τους άλλους .

Κάνω συνεδρίες για να βοηθήσω τους άλλους .

Η μισή μου μέρα περνάει για τους άλλους .

Κι εγώ θέλω πια να γυρίσω στην τέχνη .

Σ' αυτή την μάνα μου , την τέχνη , που πάντα με δεχόταν όπως είμαι , χωρίς να θέλει να με αλλάξει καθόλου .

Αυτή που μου την πέρασαν σαν εγωιστική επειδή με καυλώνει .

Γιατί κανείς δεν δέχτηκε την καύλα μου ποτέ .

Καιρός όμως να την δεχτώ εγώ .

Να με καυλώσω εγώ και να χύσω εγώ , μόνο για μένα.

Γιατί η τέχνη μόνο εγωιστική δεν είναι .

Και τώρα φεύγω.

Γιατί θέλω να ζήσω αυτή τη στιγμή , χωρίς να το πω σε κανέναν .

Θέλω να είναι εγωιστικά μόνο δική μου .

Γιατί την ζωή την ζω στην τελική για μένα .

Κι αυτή η στιγμή που αιωρούμαι πάνω απ' όλους τους περαστικούς .

Αυτή η στιγμή , αυτό το λεπτό που χάνομαι μέσα στην ζωή και στην μουσική , δε θα ξανάρθει ποτέ .

Πάει , πέρασε ήδη .

Κι εγώ θέλω να την πάρω όλη μέσα μου .

Και τώρα παίζει το nothing else matters στο πιάνο .

Τυχαίο ; Μόνο αυτό έχει σημασία .

Να χαθείς ολοκληρωτικά μέσα σε μια στιγμή .

Για σένα μόνο .

Να , πως είναι να ζεις .

Κι η μουσική , ανακάλυψα πως ακούγονταν από μια κοπέλα που έπαιζε αρμόνιο στην μέση της Ερμού .

Δεν ξέρω κάτι πιο ποιητικό από αυτό .

Και την ρώτησα το όνομα της .

Και τώρα δεν θυμάμαι το όνομα της .

Δεν το θυμάμαι γαμώτο , κι αυτό με στενοχωρεί , γιατί θα ήθελα να την θυμάμαι αυτή την κοπέλα .

Έπαιζε την μουσική , που κοσμούσε την στιγμή ζωής , που άφησα ολόκληρη να μπει μέσα μου .

Εδώ κάτω απ' τα σύννεφα.

Όλη η ζωή είναι μια μουσική , κι εγώ θέλω να χαθώ μέσα της , να την δεχτώ ολόκληρη μέσα μου.

Να με καταπιεί και να την καταπιώ κι εγώ , μόνο για μένα .

Χωρίς να πρέπει να το αποτυπώσω , να το αποδείξω.

Σε κανέναν .

Στην τελική δεν ζούμε μόνο από εγωισμό .

Καληνύχτα τέχνη , Σε ευχαριστώ. Ex-Nihilo Τα πνευματικά δικαιώματα προστατεύονται από τον οργανισμό opi. Gr . Επιτρέπεται μόνο η κοινοποίηση, οτιδήποτε άλλο θεωρείται κλοπή .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη δημοτικότητά τους